Prawdopodobnie jest to kontynuacja, wszak ślub nie zawsze kończy romans.

Ot, takie sobie Światowe życia, nic specjalnego.

Okładka piękna, a książka należy do tych starych Jordan, które lubię. Może warto byłoby ja sobie przypomnieć.

Uwielbiam te dzieci z piekła rodem. Nie wiadomo, gdzie uciekać, gdy spotka się te potwory. A ich tata też taki nie za miły, Wszystko, to co w Palmer lubię, jest w tej książce.

Czytane dawno, dawno temu, ale jednak. Wrażenia bardzo pozytywne. Zapewne z okazji nowego wydania w ładniejszej okładce sobie przypomnę. :)

Bohaterowie harlequinów pokonują i choroby i śmierć, taka konwencja... i nie ciągnę za język. Ja zwyczajnie wiem, jak książka się skończy :p, doświadczenie czytelnicze mi to podpowiada.

Bohaterowie harlequinów pokonują i choroby i śmierć, taka konwencja... i nie ciągnę za język. Ja zwyczajnie wiem, jak książka się skończy :p, doświadczenie czytelnicze mi to podpowiada.

Nawet Gerristen zdarzają się słabsze książki, czego Osaczona, jest dowodem.

Mimo że nie czytałam, to potrafię odpowiedzieć na pytanie magret, czy Josh przeżyje?
Otóż tak, w harlequinach, rzadko kiedy kto umiera.

Takie, nawet, nawet...

Ten szejk na okładce musi być rodem z Europy...taki mało szejkowaty jest.

Nauczona doświadczeniem nie liczę na dobrą książkę, ale może da się ją przeczytać. Bo Jordan nadal lubię.

Taka przeciętna, momentami nudna, bohaterka czasami zwyczajnie głupia.

Ja bym się nie zgodziła z Magret, że książeczka pasuje do Gorącego, ale i większości książek, które ukazują się w ramach Gorącego za gorące nie uznaję. Sama historia taka sobie nie porywa, nie zachwyca. Do gustu bardziej przypadła mi część pierwsza.

Nuda, nuda, nuda.... jakoś nie zachwyciło.

Jakoś nie przypadła mi do gustu, wcale a wcale. Zmarnowane pieniądze, zmarnowany czas, a tyle jest innych lepszych rzeczy.

Miłe i sympatyczne, czytałam z taką samą przyjemnością, jak część pierwszą tej serii, teraz czekam na kolejny tom.

Lubię Carr, lubię romanse współczesne, lubię żołnierzy, lubię bohaterów po przejściach, lubię, gdy w powieści przewijają się bohaterowie, których znam z innych książek, małe społeczności lubię, gdy o kobietę zabiega dwóch facetów i obaj są w porządku. I dlatego właśnie książka Carr powinna powalić mnie na kolana, ale nie powaliła. Bo czemuż, ach czemuż ci amerykańscy wojacy muszą być tak wspaniali.... idealni....cudni..

Książka nie jest zła, tylko bohaterowie są tacy wspaniali, w sensie, że bohater, że aż mnie to denerwuje.

Jeszcze tylko dwa dni i zapoluję na tę książkę w kiosku. Uwielbiam Stuart, szkoda, że jest jej tak mało na polskim rynku...i że powieści historyczna ukazuje się tak rzadko...

Książka jest taka sobie. Da się ją przeczytać, i nie są to chwile stracone, ale nie porywa. Momentami nudna, nieco naciągana. Sporo w niej przesady.

Zdecydowanie nie, na pewno po to nie sięgnę. Pani Lynn Banning podziękuję.

Pozycja obowiązkowa na mojej liście książek do przeczytania.

Niezależnie od tytułu przeczytam. Mam wyraźną słabość do książek tej autorki, są tak pokręcone, że aż miło. Maj to dobry miesiąc.

I ta amnezja, lubię wielce ten motyw.

"A między nami ocean..." to książka, którą muszę przeczytać. Po pierwsze dlatego że zainteresował mnie blurb. Po drugie ponieważ jej autorką jest Susan Wiggs, a ona mnie jeszcze ani razu nie rozczarowała,autorka porządnych powieści obyczajowych z dużym wątkiem romansowym, albo romansów z dużym wątkiem obyczajowym. Po trzecie okładka zachęca by wziąć książkę w swoje ręce. Czekam z niecierpliwością na 18.05.2012, byle do maja.

Jak na Monroe to książka jest dziwna...ale czyta się sympatycznie.

Ja jednak nie jestem w stanie przekonać się do książek, których bohaterami są rosyjscy miliarderzy...."Na scenach świata" to dno i wodorosty! Beznadzieja! Wrr! Nigdy więcej!

Mimo że autorką książki jest India Grey, którą bardzo lubię, książka mnie rozczarowała. Cóż historie córek Oscara B. do mnie nie przemawiają...

Aż przecieram oczy ze zdumienia. Krytyka! Prawie, że szok.

Jak Magret krytykuje to książka kusi być naprawdę zła...

Ja pamiętam, że mnie ta książka przy pierwszym czytaniu rozczarowała nico. Na razie ją sobie daruję.

I przeczytałam, ale na kolana nie padam. Taka znośna, do przeczytania. Może jestem po prostu znudzona już Kavą? A może książka jest słabsza od poprzednich? Sama nie wiem.

Przeczytam dla tej z historii, której bohaterka zaczytuje się książkami o wampirach ;)

Po pierwszej części tej serii, która przypadła mi do gustu, nie mogę darować sobie kolejnej.

Ja też kojarzę i to kojarzę bardzo pozytywnie. Taka miłość z rozsądku, ale coś w niej jest. Bardzo dużo optymizmu.

Przeczytałam i jestem bardzo zadowolona, książka sensowna, niegłupia. Bohaterowie w miarę inteligentni i dający się lubić. Na pewno sięgnę po kolejne części tej serii. Żadnych wielkich ochów i achów, za to sporo zdrowego rozsądku. I bohater taki misiowaty. Sam miód.

Bohaterka budzi moją sympatię, choć mogłaby być nieco mądrzejsza. Raczej warto.

Przeczytałam fragment zmanieszczony na stronie i czuję się zachęcona :)

Nie zachwyca, czegoś tu było za dużo, czegoś za mało. A cała historia jakaś taka wyssana z palca.

Przeczytam, bo lubię te ciążowe harlequiny....a okładka jest taka mało zachęcająca.

Książka Hunter to historia brata Simone i siostry Luciena z "Romansu w Szampanii". Taka śednio udana i średnio ciekawa.

Z kolei książka Marinelli jest taka sobie. Tajemnice, tajemnice i jeszcze raz tajemnice. Jakby nie można było powiedzieć prawdy.

Jakoś ani mnie nie zachwyciło, ani nie zniechęciło. Takie sobie czytadło. Po Banks spodziewałam się czegoś znacznie lepszego.

Bo to po prostu Diana Palmer. Mimo spełnienia wszystkich warunków złej/kiepskiej książki, i tak się kocha to co Palmer napisała.

ona się nie zjawiła na ślubie, on się obraził. Ona miała powód, on nie raczył przeczytać listu. On się postanowił zemścić, ale tak całościowo....i jak tu się nie zgodzić ze stwierdzeniem, że mężczyzna to podgatunek człowieka. A szczególnie bohater hśż-ta? Ale ona też nie ideał.

Nic specjalnego. Ani ziębi ani grzeje, trochę nudne, trochę nieciekawe. Mam nadzieję, że następne hśżty z tego miesiąca będą lepsze.

Coś tam chyba kiedyś było i chyba nawet znośne....ale takiej 100% pewności nie mam, u też mam zamiar przeczytać, bo zapowiada się interesująco.

Amnezja, amnezja....aż cud, że w moim otoczeniu nikt się w głowę nie uderzył i nie stracił pamięci....Jak nic przeczytam, bo lubię amnezję.

W sklepie rzuciłam okiem na końcówkę, bo mi tak jakoś ochota do czytania przeszła. Cóż zaskoczenia nie było. Tym "złym" okazał się ten, na którego stawiałam. Może kiedyś się skuszę i przeczytam całość, bo i blurb ciekawy i Merrill lubię, tylko jeszcze nie teraz. A okładka ładna i to nawet bardzo, na żywo wygląda lepiej.

Zaczęłam i musiałam skończyć. Książka zdecydowanie warta przeczytania. Nie można się oderwać. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom tej serii.

Herries nie jest jakąś super pisarką, ale że blurb brzmi dość zachęcająco, a główny bohater sprawia wrażenie sympatycznego, więc się skuszę...

Nudna ta Palmer, trochę się zawiodłam, a może nawet więcej niż trochę....

Jakoś tak nie czekam specjalnie, ale pewnie przeczytam.

Dobra stara Jordan, zdecydowanie warta przeczytania.

Ciekawe czy to ostatni tom serii, czy będą kolejne?

Mam nadzieję, ze ta książka będzie lepsza od poprzedniej z tej serii, bo tamta była wyjątkowo nieudana.

Mnie ta książeczka podobnie jak zośce się podobała, szczególnie to, że bohater tak bardzo odstaje od typowego bohatera hśż-tu. Warto.

Na pierwszy rzut oka widać, że książka pisana siłę, anie odrobiny przyjemności z czytania. Nuda.

Taka sobie, żadne wielkie halo.

Przeczytałam i podobała mi się, podobnie jak inne książki Emilie Rose. Taka milutka historyjka, choć momentami naciągana.

tak, to wznowienie, ale przynajmniej Apetyt na mężczyznę to niczego sobie historia. Gdzie ona chce, on też chce, ale się nie przyznaje, bo ona takaaaa młodaaaa, a jak przychodzi co do czego, to ma pretensje nie wiadomo o co..

Nie wiem jak w tej, ale w innych z tej serii tego sexu nie było znowu tak dużo... i w życiu bym nie wpadła na pomysł, że można to jakoś łączyć z Sexem w wielkim mieście.

"W greckiej rodzinie" Craven to wyjątkowo mocna rzecz, szczególnie początek.... bohater od razu pokazuje się z najgorszej strony, a bohaterki nie rozumiem, bo wybaczyć coś takiego...jedno jest pewne wielbicielki mocnych wrażeń będą usatysfakcjonowane.

Ostrzegałam....trzeba mnie słuchać :D

Jest sobie taka seria:
Victoria Lesser
1. The Real Thing (1986) Najprawdziwsza historia 1993
2. Twelve Across (1987) W blasku miłości 2012
3. A Single Rose (1987) Kamienna róża 2008

a książka tak jak inna Delinsky warta przeczytania :)

Ani gorsza, ani lepsza od poprzednich, złośliwie rzec można, że Jordan trzyma poziom... :P

Tak jak zawsze , ona raczej rzadko odbiega od pewnego schematu. Dlatego tak dobrze się ją czyta, człowiek wie czego się może spodziewać :).

Ta pierwsza historia Julii James to wyjątkowo mocna rzecz tylko dla odważnych i przyzwyczajonych do hśż-tów, niezaprawiony w boju czytelnik może tego nie znieść :)

I przeczytałam. I z bólem serce muszę stwierdzić, że to najnudniejsza część cyklu. Zmarnować taki potencjał... Książka nudna i nieciekawa, bohaterowie mimo tego jak zaprezentowali się w poprzednich częściach cyklu są drętwi i nieciekawi. Spodziewałam się czegoś o wiele lepszego, ale cóż im dalej w las...

Kropla drąży skałę :P. Nie tracę nadziei. Nie po to się języka ojczystego uczyłam, co by w obcym czytać ;)

I jak zawsze dwie historie z których jedna jest sensowna a druga beznadziejna, ta o jak to napisała Janka złodziejce dzieci jest tą złą, choć nie ma to związku z tym, że ojciec nie wie o dziecku. Raczej jest to nieudolności pisarki. A druga historia ta o wymyślonym królestwie wbrew pozorom jest niczego sobie...i była dla mnie sporym zaskoczeniem, szczególnie zakończenie, bo pierwszy raz się zdarzyło, by na pewne zdarzenie trzeba było czekać tak długo w harlequinie, ale to chyba prawdziwe...

Blurb super, i sama historia nie byłaby zła, gdyby nie jedno malutkie ale....

Druga część serii "Trzy siostry" jest niewiele lepsza od poprzedniej, o ile nie gorsza. Napisana bez ładu i składu, z wymyślonymi i przesadzonymi problemami. Zdecydowanie nie warta czytania.

Może któryś z bohaterów miał brata...albo kuzynkę, albo siostrę...

Ktoś wyjątkowo niefortunnie dobrał okładkę do tej historii. Bohaterka tej książki wbrew temu, co sugeruje okładka nie jest w ciąży, i akcja książki nie kręci się wokół ciąży, a jeśli już to ciąży dawnej, bo dziecię ma już lat cztery. Ktoś się odrobinę pomylił, a sama książka mimo nie najlepiej dobranej okładki jest niczego sobie. Bohaterowie najpierw myślą, potem działają, przeważnie...Czyta się przyjemnie. Sięgnę po część kolejną tej serii.

Nie Ty jedna Janko.

Ale jest i nowość w Gwiazdach romansu o ile się nie mylę :). Tak więc źle nie jest. I spójrzcie na to z tej strony zawrotna cena 34.99 zł jest za staroć a nowość w znacznie niższej cenie :)

Aż przecieram oczy ze zdumienia, patrząc na te wszystkie informacje :). Zwrot o 180%. Oby tak dalej.

A sama książka zapowiada się dość smakowicie, i na półce będzie się nieźle prezentować. Czekam.

Okładka faktycznie ładna, ale już sama książka rozczarowuje. Spodziewałam się czegoś o wiele ciekawszego i bardziej wciągającego.

Na kolana nie powala, ale da się czytać. Zobaczymy jak będą wyglądały kolejne książki z tej serii, o ile będą wydawane.

Dziś właśnie, po żmudnych poszukiwaniach udało mi się zdobyć w końcu "Sekret damy do towarzystwa" i na razie napiszę tyle, że książka jest dobra, czyta się szybko, a bohaterowie zyskali moją sympatię.

Delinsky to autorka, której książek nie mogę sobie odmówić. Dlatego z niecierpliwością czekam na tę pozycję.

Ależ rewanż było, i to jak sam tytuł mówi słodki :), i dla niej i dla niego. Miła odmiana po tych wszystkich Grkach/Hiszpanach/Włochach co to się mszczą w hśżtach na potęgę. Ten tu też się zrewanżował ale z klasą. Miło.

Głupie to i naciągane, bohaterka idiotka, bohater głupek. Widać, że książka pisana na siłę. Wrr....rozczarowanie miesiąca. Ona i chce i nie chce, on sam nie wie czego chce, rodzice do bani. Książka do bani, a mogło być tak pięknie, bo to materiał na kawał dobrej historii, ale postępowanie głównej bohaterki może doprowadzić do łez, ale żeby nie było mężczyzna ani odrobinę mądrzejszy nie jest. Jaki cudem jest to numer jeden tego miesiąca nie rozumiem. Ewentualnie może z powodu zachęcającego blurbu, bo on w całej tej historii jest najlepszy.

Czuję się głęboko rozczarowana tą historią, zabrakło w niej wszystkiego czego mogło zabraknąć, i nie chodzi mi tu o sens czy logikę, bo tego to ja już od szejków nie wymagam, ale cała ta historia mdła była, nudna, nieciekawa a bohaterowie mnie zwyczajnie denerwowali.

I przeczytałam, faktycznie książka momentami sprawia wrażenie nieco skróconej, ale nie sądzę, abym dzięki temu dostała produkt doskonalszy co to, to nie... Parę dodatkowych stron by nie zaszkodziło, a historia na pewno by zyskała. Bo sama książeczka jest taka sobie, jakaś taka mdła i mało wyrazista, i taka jakby niedopracowana. Nie polubiłam bohaterów ani jego, ani jej.

Moje wrażenia po przeczytaniu są nieco inne niż magret....książka mnie nie urzekła. Tytułowy książę ciemności tu pupa a nie ciemność ;p, toż ja jestem bardziej rozpustna niż on. Jedyna dobra rzecz w całej tej książce to dialogi między parą głównych bohaterów. A i odniosłam wrażenie, że tłumacz postanowił oszczędzić czytelniczkom wszelkich wszeteczeństw, bo sceny, te sceny sa jakieś takie bez ładu i składu, znaczy sie tak jakby coś ucięto...

I się doczekałam, w końcu historia Arablelli...

Fragment powieści zamieszczony na stronie pochodzi z książki "Dziedziczka" a nie z "W poszukiwaniu miłości".
Jestem już po lekturze i cóż jestem nieco rozczarowana liczyłam na coś bardziej interesującego. Książka okazała się niestety nudna, a bohaterowie byli tacy nijacy.

Weź przeczytaj....Naprawdę warto. Sama książka jest w miarę sensowna ;). Tylko ostatni pomysł bohaterki mnie powalił na kolana, no i wartość dolara w Rosji...

Właśnie skończyłam czytać. Bardzo dobrze zainwestowane pieniądze. Książkę czyta się szybko i z zainteresowaniem. Bohaterowie poza starym mężem Hattie i jego sługusem budzą sympatię. Główna bohaterka, Hattie to postać nietuzinkowa, która nie robi z siebie męczennicy, mimo trudnej sytuacji a próbuje coś zrobić... Książka pełna humoru. Nic tylko czytać.

Książka już za mną. Taka na czwórkę z plusem, z czego ten plus jest za inność. Bo zamiast Anglii mamy Stany po wojnie secesyjnej, gdzie w małym miasteczku, wnuczka pastora po jego śmierci została bez środków utrzymania. Ale opatrzność czuwa, dziewczyna otrzymuje spadek i to spory. A wiadomość o spadku przywozi jej młody i od razu budzący sympatię mężczyzna...a prócz tego jest jeszcze zły dyrektor banku, syn burmistrza, mieszkańcy miasteczka spod ciemnej gwiazdy i jedno porwanie, a i złoto jest, złoto.... i nie mam seksu. Dopiero po ślubie będzie.

Warto.

O tak sięgnijcie po tę książkę. Jak nic bohaterka podniesie wam ciśnienie na ostatnich stronach...jak nic.

Książęta się uchowali o ile, tak jak dziadek Maksyma wyemigrowali jeszcze przed rewolucją...

Miałam nie czytać, ale że jestem słabego charakteru, to przeczytałam.
I cóż powiem, że bohaterka na koniec popisała się nie lada fantazją....autorka zresztą też, albo głupotą zależy jak na to patrzeć....zero myślenia. A sam książkę Maksym Rostow, typowy przedstawiciel męskich hśż-tów. Ale czytało się w miarę.

Smutno mi, bo na to czekałam bardziej...

A ja dziś widziałam tę okładkę w kiosku, ale przeszłam obojętnie, bo zakodowałam sobie, że dziś ma być ta druga. Gapa, gapa ze mnie. Mogłam kupić.

O ile mnie pamięć nie myli, były to historie całkiem sympatyczne, a czytało się je przyjemnie.

Bo muszę się po prostu dowiedzieć jak on ozdrowieje cudownie...

Bo muszę się po prostu dowiedzieć jak on ozdrowieje cudownie...

Bo muszę się po prostu dowiedzieć jak on ozdrowieje cudownie...

A i okładka jest ładna, taka świątecznozimowa.

Ale do tej pory nie zdecydowałam, czy się śmiać, czy płakać...

a książkę i tak przeczytam...a co mi tam

Ale janko pamiętaj, że jeśli chodzi o te wycinanie, to ma ono na celu dostarczenie klientkom towaru doskonałego....wrr!

A co więcej jest to pierwsza część cyklu Elliot Brothers, część druga "Zapach czekolady"/"Skandal nad Tamizą" jakiś czas temu była już wydana. Dobrze, że ktoś poszedł po rozum do głowy i uzupełnia serię.

Jeszcze dwa dni i będę miała tę książkę w rękach. Blurb interesujący, tylko ta okładka taka średnia...

W końcu jakaś odmiana w romansie historycznym...zamiast Anglii Ameryka :). Świetnie. Ciekawe czy to będzie coś w stylu westernu? Czekam z niecierpliwością.

Nowa Palmer, moja radość nie zna granic, a do tego znośna okładka :). Czegóż chcieć więcej?

Hm...po tej książce z niecierpliwością czekam na książkę o Arabelli i Dariusie Wynterze, tak podejrzewam, że to jego Mortimer szykuje na partnera dla niej...a książka niezła.

"Słodki rewanż" Jordan to tez wznowienie, więc jeśliby miała to być jakaś nowa seria to ja się nie cieszę ani odrobinę. Mam nadzieję, że to po prostu jakiś taki bonus przedświąteczny....

Wszystkie książki Mallery takie są, szkoda, że w Polsce wydano ich tak mało.

A te trzy siostry z tego cyklu są przeuroczo zabawne.

Jak dużo tych ciąż, i wcale mnie nie nęcą...

przepraszam nie Palme a Palmer :)

A jakaś książka Palme nie jest super ;p ?

Jako że pogoda taka sobie, zimno, szaro i tak jakoś listopadowo.....postanowiłam przeczytać coś, co mi poprawi humor choć za pasem śnieg i większe mrozy i tak padło na świąteczną historię pióra Macomber :). Książka zadanie wykonała i samopoczucie o niebo lepsze :). Byle do Świąt.

A i sama historia też fajna. Bo Macomber potrafi pisać niezłe historie. Ta akurat jest z tych, gdzie to rezolutne dziewczę poluje na faceta. A on się opiera, ona chciałby go wykorzystać, a on się nie daje...bo ma zasady.
Słodkie i urocze, i nawet trochę dramatozy jest. Milutka historia, więcej takich.

"Letnie przesilenie" Carr bardzo długo czekało na swoje pięć minut. Książka leżakowała na półce, czekając na swoją kolej, ale kiedy już po nią sięgnęłam nie mogłam się ani na chwilę oderwać od lektury.
Historię czterech przyjaciółek, które borykają się z różnymi problemami, czytałam z prawdziwą przyjemnością i żałuję, że tak szybko się skończyła.

A motocyklista w wąsem i tatuażem ujął mnie jak mało który z bohaterów romansów. Nie wolno sądzić faceta po opakowaniu a książki po okładce.

Świetna lektura. Więcej takich :).

Już dawno udowodniono, że tytuły polskich tłumaczeń romansów niewiele mają wspólnego z ich treścią.

Można sobie darować, jakoś nie przypadła mi do gustu.

A i sama historia całkiem znośna :). Pamiętam bardzo pozytywne wrażenie po przeczytaniu tej książki.

Nie, nie była wcześniej wydana.

Ja także czekam z niecierpliwością, bo lubię romanse historyczne Mortimer :), takie haeśżetowe są ;)

Taka strasznie podstępna jestem ;)

Szkoda tylko, że na półce będzie się odróżniać od pierwszych trzech części...ale cóż dobre i to.

Szukaj wśród starszych dziełek tej pani.

Okładka mnie zabiła....te łoże, ten dres...eh!

Ale pomyśl po przeczytaniu szejka, możesz na niego pomstować ile tylko chcesz. Taki do wdzięczny temat do narzekania na głupotę bohaterki, wyklinania podłości bohatera...może warto ;)

Myślę, że może być ciekawa, bo jak na razie książki James trzymały poziom.

Oj, magret, magret, taka z Ciebie romantyczka a się na tytule nie poznałaś.

Przecież miłość spada jak grom z jasnego nieba... oj dziewczyno i gdzie tu nowoczesność?

Zamotał i potem człowiek się zastanawia jak to było...

Mnie przerażają tylko rosyjscy książęta...a i ci z wymyślonych królestw, ale i tak czytam. Widać jestem odważniejsza niż sądzę.

Ileż ciąż w Gorącym Romansie w tym miesiącu! Czy to jakieś działanie Redakcji mające służyć podniesieniu przyrostu naturalnego?

Mnie się właśnie przez tę panią nie podoba ta okładka.

I cóż będą się gryzły to będą. Trudno. Książkę i tak mieć muszę, bo poprzednie tomy czytałam z zainteresowaniem, raz większym raz większym ale zawsze zainteresowaniem. I jest to romans historyczny a tych ostatnimi czasy za dużo nie ma.

Jestem w trakcie czytania historii o Lucienie i z niecierpliwością czekam na część poświęconą Sebastianowi, tym bardziej, że opis z okładki brzmi zachęcająco.

A mnie się podoba. Lubię i czytam. I zdanie zmieniać nie zamierzam :)

Raczej nie przeczytam....blurb mnie przeraził. Rosyjski książę ha!... śmiać się czy bać? Oto jest pytanie.

Ciekawe co Jordan tym razem wymyśliła? Sądząc po jej dotychczasowych Grekach, ten do najmilszych i najmądrzejszych należeć nie będzie...coś mi mówi, że to śfinia będzie a bohaterka męczennicą niemalże się okaże.

A mnie się wydaje, że książka oficjalnie nie była wydana (ja nie kojarzę wersji papierowej), ale za to jakaś miłośniczka przetłumaczyła hiszpańskie! wydanie tej książki.... i krąży sobie w sieci. Z tym że głowy sobie za to uciąć nie dam.

W każdym razie ja książkę kupie i to pewnie w dniu premiery, bo lubię Palmer, a im więcej dramatu tym lepiej :P.

Przeczytam, ponieważ lubię George.

Tym razem okładka mi się nie podoba.

Zgadzam się z Tobą Janko w 100%

dobra książka niedobra cena

Interesujący prezent pod choinkę dla osób, lubiących Kavę, tylko przedtem trzeba sprawdzić czy osoba, którą chcemy obdarować nie ma już którejś z tych książek.

Czytałam całkiem niedawno przy okazji przypomnienia książek Spindler. Lubię, czyta się dobrze a fabuła trzyma w napięciu. Szkoda, ze to nie nowość a coś co było już wydawane....

Książkom Carr mówię zdecydowane TAK :). Tak więc "Pożegnanie z przeszłością" dopisuje do listy książek, które muszę mieć.

Kończę właśnie McMahon, o mogę rzec tylko tyle, że to taka typowa McMahon. Ani dobra, ani zła. Czyta się miło.

Zaczęłam czytać. I cóż, chyba za bardzo czekałam an tę książkę i nastawiłam się na nie wiadomo na co, bo teraz jestem rozczarowana i to mocno. Ale może dalej będzie lepiej... ale zła nie jest, tylko nie tak dobra jak myślałam, że będzie.

Historyk James koniecznie :).

Nie jest to pierwsza pomyłka na czeskiej stronie...

Ja drugi raz tego bym nie przeczytała i żałuję, że zrobiłam to raz...ale z drugiej strony jedni lubią blondynki inni brunetki. Czytaj :P

A mi się ta "Zapomniana narzeczona" podobała...

Jak na razie podobały mi się wszystkie książki Grey, jakie czytałam. Dlatego też nie mogę sobie darować i tej.

Czekam z niecierpliwością, aż przebieram nóżkami. Bardzo się cieszę, że nie zaprzestano wydawania tej serii i dane mi będzie poznać losy Lydii, która niesamowicie zaciekawiła mnie w poprzednich częściach cyklu.

I się zgadzam okładki ładne. Ciekawe jaki kolor będzie miała kolejna?

Świetnie, że powieści historyczne są wydawane. Tylko czemu są to same wznowienia? Czy choć jedna z powieści nie mogłaby być nowością?

Realizacja pomysłu kiepska. Temat kiepski. Bohaterowie- brak słów, nie wiem, które głupsze. A całe to królestwo to coś tak na oko XVIII wiek...I człowiek sam nie wie śmiać się czy płakać.

Ha! Gdybyś przeczytała całą książkę, to wiedziałabyś, że bolące kolanko może stać się przyczyną wózka inwalidzkiego... ale nie musi.


Ale i tak nie warto. Tak bardzo użalającego się nad sobą bohatera to ja dawno nie widziałam.

Żeby być szczerą muszę powiedzieć, ze wolałabym coś nowego...

Jest to pytanie, które również ja sobie nieustannie zadaję. Palmerka napisała tyle rzeczy a tu ciągle i ciągle odgrzewane kotlety....

Na okładce powieści historycznej z tego miesiąca znajduje się informacja, że kolejna część serii(chyba ta o Lydii) ukaże się w październiku.

Ja też nie mogę się doczekać. Szybciej!

HŚŻ, czysty HŚŻ :D,. tylko bohater o wiele milszy niż bohaterowie HŚŻ-tów. A Kopciuszek jak się patrzy. Czekam na kolejną część serii, tę o Lucienie, umieszczony na końcu książki fragment mnie do tego zachęcił.

Ja Ci bez czytania powiem, że strona czeska się myli. Pamiętam książkę McKay o pierwszym z braci Messina (chyba Dex), którego brat nosił imię Derek, kochała się w nim jego asystentka a ktoś podrzucił im dziecko (braciom). Bracia nie wiedzieli, który jest ojcem, był test DNA..."Zakochana asystentka" z całą pewnością nie jest kontynuacją książki Child.

I nie kupiłam wtedy a dopiero teraz :) I sobie dziś taką bajkę na dobranoc przeczytam. Ciekawam strasznie tej historycznej Mortimer...

Poprzednie książki z tej serii były tak dawno wydane, że prawie ich nie pamiętam. Mnie się wydaje, że Mira robi błąd robiąc tak długie przerwy między częściami.
Dziewczyny się wstrzymają z powodu kiepskiego tłumaczenia a ja dlatego, że znudziło mi się czekanie na tę powieść. Bo ileż można?
Mam nadzieję, że to ostatni raz, gdy na kontynuację serii czytelniczki muszą tak długo czekać.
Inne wydawnictwa zajmujące się wydawaniem tego typu książek robią 2-3 miesiące przerwy między tytułami. I to bardziej sensowna polityka.

Jutro sobie kupię i pewnie od razu przeczytam :). Super, się cieszę :).

Blurb znacznie lepszy niż sama historia. Pomysł na fabułę zaczerpnięty z romansu historycznego. Więcej nie napiszę, żeby nie zdradzić zbyt wiele. Czyta sie tak w miarę.

Książka o wiele lepsza niż wskazuje na to blurb. A i źle go zrozumiałam Ned nie jest żadnym księciem (nie wiem jak ja to wydedukowałam)a zwykłym szlachcicem. Czyta się świetenie, szczególnie te sceny gdy Kate próbuje zaciągnąć Neda do łóżka a on się nie chce temu poddać (bo musi sobie coś udowaodnić i jego żona załuguje na więcej). Bardzo dobrze zainwestowane pieniądze.

Wiecie, że okładka tej książki sto razy lepiej wygląda na żywo niż na zdjęciu. Tę książkę należy kupić choćby dla tej okładki, bo piękna jest, miło trzymac taką książkę w ręce a czy równie przyjemnie czytać zaraz się przekonam.

Książkę Howard muszę po prostu przeczytać innego wyjścia nie ma. Mam nadzieję, że nie będzie to typowy harlequin ale coś z polotem, jak to Howard czasami potrafi napisać.

I jeszcze w "Trzy razy miłość" jest jeden prawiczek, nie wszyscy faceci muszą się wszak na prawo i lewo puszczać ;), a Palmerka do wszystkiego jest zdolna :P

A ja czytałam już kilka razy. Bo to takie miłe i sympatyczne opowiadanie o złym chłopaku, który wcale taki zły nie jest... za to zakochany. Lubię tę historię i należy do moich ulubionych nie thillerów Brown, bo im nic się nie równa. Ale wśród harleqóinów Brown to jeden z moich ulubionych. Ten Cage zakochany w Jenny i ona niby zakochana w jego bracie...Takie to słodkie, ale nie mdli.

Najlesza z książek Camp jak sie ukazała w Polsce. Zdeceydwoanie bardziej podobał mi się stary tytuł "Jak grom z jasnego nieba".

Sympatyczne opowiadańnie, bez większych dramtów i problemów. Wydaje mi się, że bardziej pasowłoby do serii Romanse ze racji swej delikatoności.

Książka na całkiem dobrym poziomie.

Autorka nie taka znowiu nowa, bo mieliśmy już do czynienia z jedną jej książką. I chyba tamta poprzednia była lepsza albo ja nie lubię dzielnych strażaków i reporterek.

Ja tylko dodam, że "Słodko-gorzkie pocałunki" to książka, która opowiada o bracie bohatera książki "Dwoje w Montanie" (wydane w 2010 roku), ale chronoligicznie akcja Pocałunków jest wcześniejsza.

I odwieczne pytanie czy Harden był prawiczkiem czy jednak nie?
A książka super, Palmer w najlepszym wydaniu.

W ostatniej chwili

O matko! Moja radość nie zna granic nie dosć, że kolejne wznowienie to na dodatek jest to wnowienienie drugiego tomu serii.
Elliot Brothers
1. A Useful Affair (2004)
2. Testing Miss Toogood (2005)

A pierwszego tomu jak nie było tak nie ma.

Śmiem twierdzić, że pomiędzy staniem jak słup soli a postępowaniem bohaterów Palmer jest pewna różnica :P

Magret według mnie stan zakochania nie zwalnia kobiet z obowiązku myślenia, miłość miłością a życie życiem, odrobina zdrowego rozsądku nie zaskzodzi.

Nie ma na całym świecie takiego drugiego miasteczka jak Jacobsville, gdzie nie słyszeli o edukacji seksualnej dziewcząt, gdzie każda kobieta ma tak wrażliwe piersi, że wystarczy na nie spojrzeć a ona już przeżywa miłosne uniesienia, gdzie spotkać osobą, która nie została skrzywdzona w dzieciństwie*, małżeństwie** lub w jakiś inny sposób nie można, gdzie nawet młode dziewczęta, cierpią na różnego rodzaju schorzenia***, a ostatnio wszyscy grają w gry komputerowe . I zapomniałabym miasteczka pełnego bogatych ranczerów/stróżów prawa/właścicieli olbrzymich firm, którzy kochają się tylko przy zgaszonym świetle. Wiecie trauma****. Nie sposób nie kochać tego miejsca, i historii, których akcja się tam rozgrywa. Chwała niech będzie Harlequinowi, że wydaje książki Palmer, ale na pohybel mu że w tak drogo.

W tym miesiącu zostałam uraczona historią Kilravena, którego zdążyłam polubić przy okazji poprzednich tomów. Miły, sympatyczny, myślący facet stróż prawa, trafił do Jacobsville, tropiąc jakichś bardzo groźnych i tradycyjnie już głupich przestępców. Akcja „Po drugiej stornie” zaczyna się, gdy tamto śledztwo zostało ukończone a pojawiają się pewne nowe informacje dotyczące wydarzeń sprzed lat, kiedy to bestialsko zostały zamordowane żona i córka bohatera. Tak jak w każdej innej książce Palmer i tu w życiu głównego bohatera pojawia się kobieta, a jest nią Winnie Sinclar, która mimo tego że nie musi (pochodzi z bardzo bogatej rodziny) pracuje jako dyspozytorka. Tu wątek dydaktyczny. Palmer wplotła nie dość, że bawi to i wychowuje. Myli się ten kto myśli, że bogactwo dało szczęście Winnie, jest ona tak samo nieszczęśliwa jak i inne bohaterki Palmer. Jej matka porzuciła ojca, gdy ona była jeszcze dzieckiem a ten odgrywała się za to na córce, na dodatek ma dwóch braci przez których opiekuńczość ma braki w edukacji seksualnej (czytaj: odstraszali wszystkich potencjalnych chłopaków). Ale i tak nie jest źle, inni bohaterowie książek Palmer mieli gorzej.*****

Śledztwo które prowadzi Kilraven zatacza coraz szersze kręgi i sięga wysoko postawionych polityków. Splot okoliczności zmusza go do skorzystania z pomocy Winnie, którą oczywiście wcześniej potraktował jak szmatę od podłogi, potem przeprosił i wyjaśnił czemu, ale mimo to zachowuje się wobec niej nieładnie…. bo bohater Palmer po prostu inaczej nie może******.

Ale o co chodzi Kilravenowi? Otóż podejrzenie pada na pewnego polityka, jedynym źródłem informacji na jego temat jest jego żona, przypadkiem posiadająca domek letniskowy obok domku braci Winnie *******.Tak więc, aby wydobyć informacje od niej Kilraven wpada na pomysł, by Winnie go poślubiła, podpuściła tę kobietę a przy okazji zafundowała mu kilka gorących nocy, a potem się rozwiodą. Misiaczek, no nie ? I jeszcze się matoł dziwi, że ona się nie chce na to zgodzić. Potem ja się zdziwiłam, bo jednak się zgodziła…. Zawsze wiedziałam, że lepiej wyłączyć logikę przy książkach Palmer.

I dalej już nie zdradzam tajemnic fabuły, bo co za dużo to nie zdrowo. Pozachwycam się za to bogactwem gatunkowym tejże powieści. Bo jest zaprawdę czym. Mamy tu po pierwsze namiętny romans, sagę rodzinną, powieść obyczajową, kryminał, thriller, powieść edukacyjną i nawet paranormal i jeszcze czasami przebłyski geniuszu w tych dowcipnych dialogach. O ileż nasz świat byłby uboższy bez Palmer…..ile byśmy stracili… konkretnie ile ja bym radości i niekontrolowanych wybuchów śmiechu straciła.

Kocham Jacobsville, i tego nowego Marcusa Carrerę kocham, bo o tym nie pisałam ale się objawił w tej książce przestępca co to zaraz na drogę cnoty wejdzie, dla odpowiedniej kobiety, oczywiście uprzednio najpierw ją uczciwie przeczołgawszy i upokorzywszy…

A na koniec słów kilka o okładce . Piękna jest. Książki Palmer mają świetne okładki, a ta na dodatek oddaje amerykańskiego ducha, dziewczyna na zdjęciu grubsza od faceta. Byle tak dalej!


*bohaterki
**bohaterowie, bardzo rzadko bohaterki, bo te dla bohatera muszą być czyste jak najbielsze prześcieradło i to bez prania w Vizirze
***lista chorób jest długa, mój numer jeden to ten gdzie z powodu leków bohaterka często musiała oddawać mocz, i ja wiem, że to nie powinno mnie śmieszyć
****trauma słowo klucz dla bohaterów książek Palmer, bez dobrej traumy nie ma dobrej książki
*****to smutne ale fakt, że Winnie była tylko bita przez ojca nie robi wrażenia, Palmer mnie znieczuliła
******takie uwarunkowanie genetyczne
*******jak te przypadki chodzą po ludziach

Może by tak więcej Banks, wśród wydawanych książek. Bo pisze dobrze i ciekawie.

Może by tak więcej Banks, wśród wydawanych książek. Bo pisze dobrze i ciekawie.

Nie mogłam sobie darować ostatniej częśći serii Gates o Castaldini, dlatego też książkę zakupiłam iprzeczytałam, mimo że nie znoszę wszelkiem maścią książąt i księżniczek, i królów też. Ale Gates lubię, nawet gdy wymyśla małe królestwa.
Książka mnie nie rozczarowała. Była taka jak sie spodziewałam, dużo napięcia, tajemnice z przeszłości, szntaż, zagrożona sukcesja, dramat i co tam jeszcze kto chce. Cała Gates po prostu.

Kolejna książka, w któej książę-mąż porzuca żone a potem wraca....ciekawe czy ta będzie należała do dobrych czy do złych. Zobaczymy. Przeczytać przeczytam.

Ciąg dalszy serii która mi się podoba :). Tylko ta okładka....jakoś dziwna ta pani.

Okładki zdecydowanie ładniejsze niż te, z któymi mieliśmy doc zynienia do tej pory. Duży plus. Jeszcze tylko więcej urozmaiceń w fabule.

Ja też lubię tę autorkę. I jestem bardzo ciekawa czy to będzie taki hśż-towy romans historyczny, bo jak na razie Carol Mortimer to autorka, któa kojarzy mi się tylko i wyłącznie ze Światowym Życiem. Dobrze to rokuje temu romansowi historycznemu.

Ja dostawałam czkawki ze śmiechu za każdym razem jak pojawiał się tekst po rosyjsku ....takie sobie.

Rozczarowałam się.

Cudne, do łzy ostatniej.

Książka mi się nie podobała, były to zdecydowanie źle zainwestowane pieniądze. Nie znoszę Gaston.

Książka mnie zaskoczyła. Spodziewałam się bohatera, którego można by scharakteryzować przy pomocy słów GROŹNY, NIEBEZPIECZNY, NIE ZAWACHA SIĘ PRZED NICZYM, a tu niespodzianka, bohater zachowuje się niczym nieśmiały podlotek. Nie tego oczekiwałam.... Po początkowym zdziwniu zaczęłam czytać z prawdziwą przyjemnością, bo fabuła ciekawa, na razie żadne tajemnice nie zostały wyjasnione (ale mam podejrzenia co do osoby zdrajcy). Bohaterka nie głupia.

Z cała pewnością część pierwsza tej serii była inna, o wiele bardziej dramtyczna. Ta z kolei poświecona została młodej kobiecie, a właściwie dziewczynie, która postanwia zdobyć mężczyznę. I zamiast spokojnie czekać, aż on ją zauważy przechodzi do działania. I ja takiemu działaniu biję brawo i jestem na TAK. Trzeba umieć walczyć o swoje wszelkimi dostępnymi środkami.
Gdybym oczekiwała kaliki części pierwszej bylabym rozczarowana, ale że się nie nastawiałam na żadne trzęsienie ziemie z książki jestem zadowlolna.
Gdyby jeszcze głowna bohaterka nie podsłuchiwała....a bohater był ciut mniej szowinistyczny....byłoby super.
Ale z drugiej strony, zakończenie i "suknia" panny młodej dają nadzieję na to, że aż takim wielkim szowinistą nie będzie...bo prawdziwy macho to by się chyba na taki strój nie zgodził.

Warto.

Michaels jak zawsze nie zawiodła. Książka tak jak pisały moje poprzedniczki dobra. Czytało się ją szybko i z przyjemnością. Z całą pewnością sięgnę po kolejne części poświęcone rodzeństwu głownego bohatera to jest bliźniaczkom i Nicole i Lydii, bo historia Rafaela i Charlotte miała w sobie to coś, co sprawia, że książkę czyta się dobrze. I te pełne humoru dialogi. Więcej takich pozycji.
A ja już wiem, że Lydia będzie z pewnym księciem.... a może nie tyle wiem, ile się domyślam... :)

Wygrzebałam mój stary egzemplarz i przypomniałam sobie dlaczego tak lubię Palmer ;) i jej serię o Jacobsville. Teraz czekam na wznowienie ksiażki o Hardenie, bo ta gdzieś mi się zapodziała.

I dla mnie też. Eh...te ciążowe wpadki. Lubię.

Odlicdzam dni, to już niedługo, a zgodnie z planem wydawniczym w sierpniu kolejna Michales. Czekam.

Książka przeciętna, lekka i przyjemna, ale nic ponadto. Głowny problem ogranicza sie do tego, że jej bohaterowie mają problem z kontaktem, zwyczajną rozmową, zadawnie pytań i udzielanie odpwoiedzi jest ponad nich i przez to cierpią.

Hm...jestem wielce ciekawa czy kolor skóry bohaterek opowiadań i dziewczęcia z okładki będzie ten sam... bardzo mnie to ciekawi. I chociażby z tego jednego powodu przeczytam te szejki ukryte w romansie.

I proszę Krysia ma zdanie odmienne od mojego. Zgodzę się, że wydano wiele gorszych książek, i to nawet w Światowym Życiu ale w tym miesiącu kciążka Cox jest najgorszym dnem.


A czemu ludzie kupuję? Pewnie z tego samego podowu co i ja...;)

A może ktoś to po prostu przeczytał i zobaczył, że sensu to w tym za grosz i kiepsko napisane?

Tej książeczce niezaprzeczalnie należy się tytuł największego gniota wśród harlequinów w miesiącu czerwcu. Dno i wodorosty. Nuda, głupota, brak logiki, bohaterowie do niczego, ksiązka pisana na siłę. Zero.

Ta książeczka jest świetna, aż dziw bierze, że Lucas jest autorką gniota z poprzedniego miesiąca. Oczy przecieram ze znudzenia, jeden z lepszych hśż-tów jakie czytałam. On myślący, ona też, wszytsko logocznie umotywowana i odpowiednia dawak napięcia. Super. Oby, więcej takich książek.

Przyznam, że spodziewałam się dużo więcej po tej książce, liczyłam na bardziej dramatyczna i widowiskową, o ile można użyć tego słowa, akcję. Trochę się przeliczyłam. Ksiązka okzała się mniej interesująca niż myślałam, ale mimo to była calkiem niezła. Warto przeczytać.

Nasze nastolatki to są bardzo uświadomione, tylko wychodzą z założenie, że ciąża im się nie przydarzy, więc nie warto się zabezpieczać :P

To ja ci janko zdradzę, że i nas nie chą zanudzać :), bo widzisz "Rozstania i powroty" ukazały się parę lat temu w Polcse w serii Orchidea pod tytułem "Modelka i szeryf". I nie pwoiem, podobało mi się, ale mnie się wszystkie książki Mallery podobają.

Wszystkie opowiadania były już wydane, i wszystkie ma przeczytane.
Jestem pewna Magret, że wszystkie trzy Ci się spodobają i zaspokoją oczekiwania, które stawiasz książkom Palmer.
Moje ulubione opowiadanie z tej antologii to "A mogłem cię stracić..."/"Mój cudowny szef", tyle tam tej palmerowskiej dramtozy...a ona tak cudnie udręczona jest, a on gópi do samego końca.

Ciekawe czy w tej częsci serii będzie podobne nagromadzenie dramatycznych i niespodziewanych zdarzen co w części pierwszej?

Że Camp pisze dobrze, a jej ksiązki czytelniczki i czytelnicy pochłaniają szybko to żadna nowina :). Szkoda tylko, że rzeczona książka to wznowienie a nie nowość...., bo jest cała masa świetnych książek Camp wartych wydania.

Romanse historyczne to mój ulubiony typ romansów, dlatego też czytam wszytsko, co ukazuje się w ramach tej serii. Książki Allen lubię, bo pisze raczej dobrze, blurb był zachęcający, tak więc, gdy tylko książka pojawiła się w sprzedaży, zakupiłam i przeczytałam. "Cienie przeszłości" to na pewno nie jest wybitne dzieło ale całkiem zgrabnie napisana historia z dość interesującą fabułą (motyw maskarady, tajemniczego mściciela, bliżej nieokreślonej klątwy, itp...) i ciekawymi bohateramia (on to bogaty arystokrata, dumny i uważający, że zawsze ma rację, ona to modystka, choć ze szlacheckimi korzeniam, kiedyś dawno temu jego ojciec stał się po części przyczyną śmierci jej ojca i upadku jej rodziny. Spotykają się przypadkiem, bo ona jest za mądra na to by się mścić i właśnie ten zdrowy rozsądk bohaterki mi się podobał, a że i bohater nie był go pozbwaiony czytało się bardzo przyjemnie. Polecam.

A sama z niecierpliwością czekam na kolejne części cyklu "Intrygi i tajemnice".

Jeżeli ktoś nie wie "Dama do towarzystwa" to drugi tom serii "Intryg i tajemnice" pierwszy tom ukazał się w tym miesiącu i nosił tytuł "Cienie przeszłości" autorka Louse Allen, książka niczego sobie zresztą. Sądząc po zamieszczonym w tej książe fragmencie "Damy do towarzystwa" to książka będzie bardzo dobra. Niezły głowny bohater, intersująca bohaterka, i fabuła, będą leciały iskry na pewno.
A poza tym tak samo jak Magret na razie jestem pełna uwielbienia dla pani Merrill i z niecierpliwością oczekuję na jej książki.

Już się cieszę na nową Michales. Do tej pory podobały mi się wszystkie jej książki przeczytane przeze mnie. Lekkie, łatwe, przyjemne, zabawne...Tak więc "Jak zostac księżną" to książka, którą na pewno przeczytam :).

Barbara Hannay – Taniec z drużbą

Mark Winchester, zamożny Australijczyk, i Sophie Felsham, młoda Brytyjka z wyższych sfer, poznali się w Londynie na ślubie swych przyjaciół. Po weselu spędzili z sobą namiętną noc, następnie pożegnali się na zawsze. Tymczasem sześć tygodni później Sophie zjawia się na progu domu Marka w Australii...


że jest w ciąży?

Czy bohaterki harlequnów nie wiedzą jak się zabezpieczać....o losie, szkoda że Polki są bardziej uświadomione a tak to mamy taki malusienki przytost naturalny....A książkę przeczytam, bo uwielbiam te przypadkowe i nieplanowane ciąże :)

Krysiu a tak z ciekawości, gdzie mieszkasz, skoro językiem państwowym jest tam angielski?

Cóż...było znacznie mniej dramatycznie niż się spodizewałam. Sympatycna choć mocno pokręcona historia.

Przeczytałam oba opowiadania i Braun i Hart i oba to bardzo dobrze napisane harlequiny z serii Romans. Sensowne, logiczne, czyta się je bardzo przyjemnie. W sam raz na letnie popołudnie. :)

W sumie opowiadanie mnie znudziło...nic ciekawego.

Jak tak o niej piszesz Janko to, aż chcęCi przyklasnąć i powiedzieć, że z bohaterki to żaden mop i męczennica.... :P

Okładki są piękne a w rzeczywistości wyglądają o wiele lepiej niż na zdjęciu. A sama książka nie zachwyca, taka zwykła Way, nic specjalnego.

Przeczytałam ale niestety Janko nie znalazłam odpowiedzi na Twoje pytanie. Być może czytałam za mało uważnie, a może ten szczegół został pominięty. Nie wiem ile czasu minęło od ich rozstania...a szkoda.

Zaczęłam i skończyłam te opowiadanie Metclafe i rzeknę, że gdyby bohater nie pochodził z tego dziwacznego kraju a ktoś się cudem nie odnalazł byłoby nawet dobre.

Howard jest pisarką dośc zróżnicowaną izdarzają jej się książki wybitne, książki niezła i gnioty. I "Wiosenną burzę" zaliczylabym do tych niezłych, takich do przeczytania, ale nie zapadających w pamięć. Tak jak napisała Magret lekki język, wartka akcja i nawet więcej niż szczypta romantyzmu sprawiają, że czas spędzony na lekturze mija bardzo szybko.

Oczywiście, że warto ale wolałabym jakąś nowość, bo i druga powieść historyczna w tym miesiącu to wznowienie...

Janko tylko krowa nie zmienia poglądów :P, tak więc ciesz się z tej Perełki

Tytulu nie zdradzamy, gdyż jest beznadziejny.

Trudno trzeba będzie przecyztać...

Ale ja się nie poddam i co jakiś czas będę ponawiała swoją prośbę :P. Kropla drżay skałę :P

A czy któryś z nich jest lekarzem może? Bo Gates kojarzy mi się z książętami/szejkami będącymi lekarzami...

Już wiem, które to :D. Powala ;)

A mogłabyś mi podać tytuł?

Się doczekałam w końcu historii o Megan. Mam wielką prośbę do Redakcji, żeby na książkach pojawiała się informacja, że są częścią pewnej serii.

Będę odliczała dni do 10 czerwca, bo tę książkę muszę mieć :).

Wrr! Druga powieść historyczna w tym miesiącu i znowu wznowienie! Wrr i jeszcze raz wrr!

I wszystko byłoby super gdyby to nie było wznowienie a nowość....

Jakie te książki Macomber mają piękne okładki, aż chce się czytać.

Blurb mnie ogłuszył i powealił na kolana. Muszę to przeczytać, takie nagromadzenie nieszczęść...aż strach się bać :).

Średniowiecze! Bardzo dobrze, że w tym zalewie Angli XIXwiecznej od czasu do czasu trafia się coś innego, a blurb brzmi zachęcająco.

Nowe okładki są piękne :). Oby tak dalej. A jeśli chodzi o samą książkę przeczytam obie historie na 100% nie dość, że Hart i Braun a jak je lubię to jeszcze motyw szef i podwładna i dziewczyna w tarpatach. Dobrze, że to w miarę szybko się ukaże.

Ale to nie ma większego znaczenia...każdą książkę Palmer można czytać jako zamkniętą całość i kolejność nie odgrywa dużej roli.

po tej książce mam coraz większą ochotę na historię Kilravena :), niechże ją wreszcie wydadzą :)

Zaczęłam czytać Metclafe i muszę przyznać, że zapowiada się interesująco :). Początek niczego sobie, mam nadzieję, że dalej też będzie ciekawie.

Nie lubię Gaston i nie będę tego ukrywać. Ta książka tak jak i inne tej pani do mnie nie trafia, ale że są gusta i guściki, to tym które lubią nieco inności w romansie w sensie bohaterowie nie należą do najwyższych kręgów a fantazja autorki szalej może się spodobać.

Niektóre przyporządkowania budzą co najmniej zdziwienie...

Hm... na razie o książec Winters nie mam zdania, co prawda przeczytałam, ale frapuje mnie odwrócenie schematu...ona księżniczka a on syn ogrodnika...inaczej. Tak trochę dziwnie. I to ona jest tą siłą napędową.

Hm... na razie o książec Winters nie mam zdania, co prawda przeczytałam, ale frapuje mnie odwrócenie schematu...ona księżniczka a on syn ogrodnika...inaczej. Tak trochę dziwnie. I to ona jest tą siłą napędową.

Się podpisuję nogami i rękami pod tym co stwierdziała janka :). Nie zgodzę się z tylko z tym, że jest to zwykły gorący romans, bo jest dużo lepszy niż większość, się pozytywnie wyróżnia :)

Tak magret, książka może być świetnym prezentem. Ja uwielbiam takie prezenty i kiedy tylko ukaże się następna książak Wiggs zrobię sobie z niej prezent :D

W harlequinach to chyba jednak szata :P. Patrz co druga bohaterka to szara mysza, która sie w wampa przeobraża, gdy tylko zrzuci strój biurowy, zdejmie okulary, włos rozpuści....

Nie tylko na urlop. "Obudzić szczęście" to książka na każdy czas. Świetnie się czyta. Zdecydowanie najlepsza z dotychczas wydanych książek Wiggs. Po cichu liczę, że będą kolejne :).

Kret się czuje dobrze, jak to kret; zwierz odporny...za to ja jestem zmsaakrowana. Trudno o gorszą historię niż ta z "Pałacu w Toskanii"

Skoro lubisz taką lekką, zabawną i przyjemną Palmer, musisz przeczytać "Miłość bez granic", gdzie głownym bohaterem jest Harley Fowler (także pojawił się w "Nieujarzmionym"). Tym bardziej, że jeślic\ chodzi o Harleya to nie ma właściwie ani jednego śfiniowatego zachowania, za to sporo śmeisznych dialogów.

Tak jak „Dotknąć prawdy” Antoinette von Heugten skłoniło mnie do pewnych przemyśleń, tak „Obudzić szczęście” Wiggs sprawiło mi niesamowitą radość i cóż obudziło na chwilę we mnie szczęście :).

Na okładce książki znalazło się zdanie Jodi Picoult na temat tej książki „Wiggs opisuje relacje między ludźmi w mistrzowski sposób”. Przyznam szczerze, że mnie rekomendacja Picoult nieco zaniepokoiła, bo nie jest to osoba kojarzona ze światem romansu, a raczej z powieścią obyczajową poruszającą dość kontrowersyjne tematy i przez chwilę miałam wrażenie, że w tym romansie będzie za mało romansu a za dużo powieści obyczajowej.

Moje obawy okazały się płonne, ponieważ w „Obudzić szczęście” Wiggs zachowała idealne proporcje pomiędzy powieścią obyczajową a romansem. Przeważa powieść obyczajowa okraszona odpowiednią ilością romansu.

Z prawdziwą przyjemnością czytałam o losach Sary, która zdradzona przez męża powraca w rodzinne strony by tam od nowa wśród rodziny i znajomych budować swoje życie, by odnaleźć w nim szczęście i spokój. Oraz o Williamie Bonnerze, który samotnie wychowuje przybraną trzynastoletnią córkę, z którą nie do końca jest w stanie się porozumieć. I o reszcie postaci stworzonych przez Wiggs, ojcu i babci Sary, siostrze Willa, jego koleżance z pracy, która po nieudanym małżeństwie weszła w nowy związek, dość kontrowersyjny związek i psie , którego przygarnie Sara.

W książce przeplata się kilka wątków, ale nie ma w nich nic zagmatwanego. Wszystko jest jasne i prosto podane. Wiggs naprawdę mistrzowsko opisuje relacje między ludźmi. Świetnie przedstawia Sarę i jej męża, rodzinę Sary, skomplikowane stosunki między Willem a jego córką. Nie ma naprawdę złych bohaterów, są tylko tacy, którzy nie są w stanie obudzić naszej sympatii, ale i tak jest w prawdziwym życiu nie lubimy przecież wszystkich. I tak jak w prawdziwym życiu zdarzają się naprawdę trudne i dziwne sytuacje tak tez jest i w „Obudzić szczęście”. Gdy Sara odejdzie od męża, zacznie sprawę rozwodową, przygarnie psa a w jej życie wkroczy Will, okaże się, że jest w ciąży ze swoim mężem. Ta ciąża wyda się żartem losu, bo gdy Sara bardzo chciała zajść w ciążę z Jackiem, gdy byli jeszcze razem, żadna próba się nie powiodła…

Co zrobi Sara? Jak zachowa się Jack, gdy dowie się o ciąży Sary, a jak Will? Jak ułożą się relacje między Willem a jego córką? Nie zdradzę tego , by nie psuć przyjemności płynącej z czytania, za to polece tę książkę każdemu, kto lubi dobrą literaturę, dobrą powieść obyczajową i historie z happy endem, bo taką właśnie książką jest „Obudzić szczęście”
Moja mama orzekła, że to porządna książka a nie żaden badziew.

A i zapomniałbym ma twardą okładkę.

W 100% zgadzam się z Cyrysią, dawno nie czytałam thirellu, który wciagnąłby mnie tak bardzo jak "Dotknąć prawdy". Cały czas miałam ochotę zerknąć na ostatnią stronę, by zobaczyć jak skończy sie ta dramatyczna historia. Całe szczęście udało mi się oprzeć tej pokusie, ale za to książkę przeczytałam w ekspresowym tempie, nawet jak na mnie.

Heugten pisze tak, że aż chce się czytać, nie można się oderwać od książki (ja nie mogłam, a thiller to nie jest mój ulubiony gatunek). Spowodowane jest to czymś co można nazwać "lekkim piórem" i samym pomysłem na fabułę. Niby prosty i zgrany do bólu motyw matki walczącej o wolność/zdrowie psychiczne/wolność syna, syna ze specyficznymi problemami, bo cierpiącego na zespół Aspargera, syna podejrzanego o zabójstwo ale opisanyn w niezwykle przejmujący i zaskakujący sposób.

Postaci Danielle i Maxa Parkmanów, adwokata reprezentującego Danielle i jej syna w sądzie, prywatnego detektywa, matki zabitego chłopca i lekarzy ze szpitala Maitland są prawdziwe, nieszblonowe, sprawiają wrażenie, że to prawdziwi ludzie, którym towarzyszą prawdziwe problemy.

Książka ukazuje najciemniejszą stronę ludzkiego charakteru, pokazuje jak łatwo można popełnić błąd, jak łatwo niektórym przychodzi krzywdzenie innych, jak szybko ludzie osądzają i ulegają podszeptom innych. Ale pokazuje także i drugą stronę ludzkiego charakteru, tę lepszą...


Po przeczytaniu "Dotknąc prawdy" wiem, że bez zastanowienia sięgnę po kolejną książkę Heugten wydaną przez Mirę (a to o ile się nie mylę nastapi już w czerwcu)

Okładka i tytuł sa średnio udane. Wielka szkoda, że nie przetłumaczono oryginalnego tytułu "Trusting a Stranger". Poza tym nie wiem, czy dobrze kombinuję ale wydaje mi się, że te pięc tomów:
Strangers In The Night (2008)(Ucieczka w mrok)
Beautiful Stranger (2008)
A Stranger's Baby (2009)
Trusting a Stranger (2009)(Pozdrowienia z Rosji)
Stranger in a Small Town: Shivers (2010)
opowiadają o piątce braci, skąd ten pomysł? Te tytuły dają do myślenia, no i bohaterowie "Ucieczki w mrok" i "Pozdrowień z Rosji" są adoptowani i gdzieś tam pałęta się ich rodzeństwo. Mam nadzieję, że wydawnie książek Connor bedzie kontynowane, bo jak na razie nie wydano nic lepszego od jej książek w ramach serii Romans i Sensacja.
Przyłączam sie do zachwytów magret i milki :)

Takie sobie. Drugie opowiadanie zdecydowanie lepsze ale i tak nie poraża, nudno trochę.

Uff! Przeczytałam :). I tak milka ma rację śmiechu co nie miara przy lekturze. Po dość nudnych "Ślubnych marzeniach" Nieujarzmiony" był miłą odmianą.I pojawił się jeden prawdziwy wulgaryzm.

Perełek może być całkiem sporo, z tym że te nowsze książki George nie są tak dobre jak starsze. Ale podobnie jest z wieloma autorkami harlequinów. Może wypalenie zawodowe?

Się muszę zgodzić z janką TRAGEDIA!!!! Wszytsko to dramat i tragedia, a jak wiadomo, gdy dramtu i tragedii jest za dużo ciężko się to czyta....

A ja się wyłamię, mnie ta książka nie zachwyciła. Nie podobała mi się główna bohaterka, cóż zdecydowanie wolę bohaterów o bardziej ludzkich kształtach. Żeby być uczciwym dodam, że i fabuła na kolana nie powala. Może gdybym była o jakieś 16 lat młodsza to "Przepowiednia" by mi się spodobała..ale tak, książce mówię "Nie" i po część drugą nie myślę sięgać.

Będę jutro czytać i jeszcze "Pozdrowienia z Rosji" Connor i jakby jakimś cudem się Milan ukazała przed czasem....mam przed sobą długą drogę i te książki będą w sam raz na podróż. Ale przyznam, że ciężko jest się powstrzymać od cztania, ciężko, oj ciężko.

Będę jutro czytać i jeszcze "Pozdrowienia z Rosji" Connor i jakby jakimś cudem się Milan ukazała przed czasem....mam przed sobą długą drogę i te książki będą w sam raz na podróż. Ale przyznam, że ciężko jest się powstrzymać od cztania, ciężko, oj ciężko.

Ja tam mam argumanty nie do odparacia, bo własnie skończyłam czytać tę książkę.

Przeczytałam janko i ja się tam wcale nie dziwię, że ona swoją ciążą była zaskoczona. Miała przesłanki, które świadczyły o tym, że zajść w ciążę nie może lub będzie to bardzo utrudnione. A on, cóż on wcale zaskoczony tak bardzo nie był. Zresztą zauważ zapiski prowadził w kalendarzyku, kiedy z zabezpieczeniem a kiedy nie, a że zabezpieczenie było prawie zawsze.

Że ona nie chciała mu nic powiedzieć i się wiązać, ma to sens, brać ślub tylko dla dziecka to głupota. Książka może nie najlepsza, ale i nie taka zła.

Jestem w trakcie czytania. Zaliczyłam Palmer w Australi, i cóż nie zachwyciła. Teraz biorę się za drugie opowiadania. Zobaczymy co z tego wyniknie.

A właśnie, że nie jest tu sporo o ich pracy.MacAllister nie jest typową autorką hśż-tów i mi ta książka jakoś nie bardzo pasuje do tej serii. Wielkich dramtów i tragedii brak, za to sporo zwierzaków psów, kotów, królików i świnek morskich. Nie ma podłego milionera tudzież miliadera jest za to proacoholik architekt obarczony całą masą sióstr, mający śrenio udane relacje z ojcem. Nie ma biednej i uciemięzone bohaterki, która godzi się na wszytsko potulnie, jest za to sympatyczna pani architekt, która umie walczyć o swoje, zawsze ma własne zdanie i nie przeprasza bohatera na każdym kroku za to, że żyje. Jest ciekawa i logiczna fabuła, jest miłość nie od pierwszego wejrzenia, bo bohaterowie należą do kategorii "Kto się czubi ten się lubi", ale taka o której aż przyjemnie jest czytać. Tak sobie myślę, że to chyba najlepszy hśż w tym miesiącu. Więcej takich.

Ale żeby nie było, że same zachwyty, końcóweczka trochę nie wyszła.

Ja ciągle czytam książki Winters, bo liczę, że trafię w końcu na podobne do tych lepszych z zamierzchłej przeszłości... Bo na razie to tylko hrabiowie, książęta.... ale i tak przeczytam.

Nie ma za co :). To będzie czysta przyjemność. Czy ja juz pisałam gdzieś, że lubię książki George? A moja ukochana to "Nikczemnik" i jeszcze bodajże "Nagroda pocieszenia" ale nie wiem czy to dobry tytuł, w każdym razie w tej ksiązce ona pozbawia go przytomności przy pomocy kija bejsbolowego albo jakiegoś innego a na twarzy ma zielone barwy bojowe (maseczkę).

Tak patrzę i patrzę na tę okładkę i cóż mimo że czytałam i mam, to kupię, tak bardzo podoba mi się ta okładka.

A to już jutro w sprzedaży i jeszcze jedna książka, której pragnę i pożądam jutro się ukaże. Jak nic jutro będę miała dobry dzień :)

Jak tylko przeczyatm od razu napiszę. Się zobowiązuję :)

Bo ja mądra jak mało kto jestem ;). A żeby udowodnić, że ilu czytelników tyle zdań przytoczę czyjąś opinię na temat tej książki :). Te osoby, któe mnie znają, mogą zgadywać czyja to opinia :)

Z bólem i to wielkim pożyczyłam "Kolekcjonera" komuś do przeczytania. Z bólem, bo nie lubię rozstawać się z moimi książkami. Był to pierwszy kontakt tej osoby z tą autorką. O autorce nasz czytlnik wiedział tylko tyle, że ja ją lubię i mam przeczytane wszystkie jej książki. Nie była to dobra reklama, bo opinię o moich gustach czytlniczych ma kiepską, ale na bezrybiu i rak ryba. Nie miał nic innego to i "Kolekcjonera" przeczytał. Pierwszą opinię na temat książki wypowiedział, gdy mu ją dawałam i odnosiła się do okładki. Stwierdził, że brzydka ale nie okładka jest najważniejsza...poza tym w przeciwieństwie do reszty moich książek nie budzi odruchu wymiotnego, co dobrze rokuje ksiązce.
I teraz nastąpiło kilka godzin czytania (nocną porą).
Po przeczytaniu książki, domagałam się opini na jej temat. Usłyszałam, że książka nie jest tak zła jak się spodziewał, ale ża mogłaby być lepsza. Po pierwszym kontakcie wstrętu do autorki nie nabrał, może kiedyś sięgnie po kolejne książki. Książka wciaga ale można się od niej oderwać, trzyma w napięciu, ale da się je znieść, momentami śmieszy. Bohaterowie są tacy całkiem znośni. Główna bohaterka da się lubić, tylko niech się bardziej na pracy a nie na życiu osobistym skupi. Pochwalił pomysł na osadzenie akcji w strefie zagrożonej huraganem i pomysłowość tego złego, bo rzadko kto potrafi zarabiać na zbrodni. Zmysł interesu tegoż psychopaty mu się spodobał. Aha i na koniec rzekł, że dobrze, że Platt prowadzi drugie śledztwo, bo ono napędza akcję. W końcu mordercę, któego tropi Maggie znamy od początku, więc jakiejś niespodzianki nie ma, a w dobrym thillerze musi być jakaś tajemnica.Gdyby miał stawiać pisarce ocenę to by postawił coś pomiędzy 3 a 4. I tak poleciłby książkę innym, jako wartą przeczytania.

Byłoby cudnie, gdyby książka pojawiła się w sprzedaży 29 kwietnia...Odczuwam głód porządnej powieści historycznej, a taka może okazać się ta książka...

Zagmatwana? Nie wydaje mi się, na pewno będzie co czytać 448 stron :D. Lubię długie historie.

Bardzo pozytywne wrażenia, jak zawsze przy Delinsky. Klasa sama w sobie. A i ciekawostka Marzenia to pierwszy tom trylogii:

Crosslyn Rise
1. The Dream (1990) Marzenia
2. The Dream Unfolds (1990) Marzeń ciąg dalszy
3. The Dream Comes True (1990) Marzenia się spełniają.

Wszystkietrzy części uważam za warte przeczytania :)

Ja i tak bym przeczytała, ale nie powiem po słowach Jankio czekam z wielką niecierpliwością na tę książkę.

Muszę stanąć w obronie, bo sporo nowego Palmer też się ukazuje. A seria Satine to wzownienia tylko i wyłącznie. Nowości są w innych seriach Harlequina.

Lubię "Przerwany koncert" :).

Dawno, dawno temu przeczytałam książkę Palmer "Kwiat opuncji" jakież było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że "Gotowa na wszystko" powiązana jest z tamtą historią bohaterami, a opisane w obu tych książkach wydarzenie rozgrywają się w podobnym czasie.
Cóż mogę rzec na temat tej książki poza tym, że tradycyjnie, jak wszytskie inne książki tej autorki sprawiła mi mnóstwo radości. Niewiele ponad to, że jest Danetta to kolejna postać stworzona przez Palmer hodująca iguanę... Te sceny, gdy bohater skrywał się przed tym małym skokiem były jednymi z najlepszych w całej książce.

Czasami warto coś powtórzyć :P

Hm....warto kupić, warto mieć i warto przeczytać. "Niebezpieczna układanka" albo "Oczekwianie" to całkiem niezła książka Krentz. Jeżeli ktoś przeczytał, choć jedną współczesną książkę Krentz wie, o czym mówię. Niezależna bohaterka, sensowny bohater, niezłe dialogi. Sama książka zacznyna się od sceny, w któej główna bohaterka myszkuje po gabinecie bohatera, a bohater ją na tym przyłapuje. Dodać można, że wcale jej tam nie zapraszał ;), ale wiadomo bohaterki Krentz zawsze pchają się w różne miejsca choć nie są o to proszone.

Zgadzam się z anitkąąą86 "W ciniu naszego domu" albo "Podwójne szczęście" to dobra książka dobrej autorki. Zdecydowanie warta przeczytania.

Zgadzam się z anitkąąą86 "W ciniu naszego domu" albo "Podwójne szczęście" to dobra książka dobrej autorki. Zdecydowanie warta przeczytania.

Frapującej urody ten dżentelmen na okładce....

Howard koniecznie! Pozycja obowiązkowa na mojej liście :)

Blurb interesujący, autorka sprawdzona a okładka frapująca....Przeczytam bez dwóch zdań. I już się tego 27 kwietnia doczekać nie mogę.

Cyrysia Kroniki portowe czyli "Chesapeake Shores" nie są trylogią, jak na razie ukazały się:
1. The Inn At Eagle Point (2009) (Smak marzeń)
2. Flowers on Main (2009)(Zapach zółtych róż)
3. Harbor Lights (2009)(Światła portu)
4. A Chesapeake Shores Christmas (2010) Mick i Megan
5. Driftwood Cottage (2011) Connor
6. Moonlight Cove (2011) Jess
7. Beach Lane (2011) Susie
An O'Brien Family Christmas (2011)

Wczoraj przeczytałam historię Kevina bohatera książki "Światła portu", do zachwytów cyrysi i sabinki dodam swoje i zdradzę, że jeżeli ktoś ma ochotę na dobrą, lekką i przyjemną książkę, która wciąga od pierwszej strony powinien sięgnąć właśnie po nią. Gwarantuję, że czas spędzony z tą książką minie szybko, za szybko.

Mam nadzieję, że Mira zdecyduje się na wydanie kolejnych części...ja nie mogę doczekać się tej poświęconej Jess i Susie

Hm...przeczytałam i sama nie wiem, co mam powiedzieć. Bo niby wszytsko jest w porządku i książka mi się podobał, co prawda nie aż tak bardzo jak poprzednie książki Merrill, ale spokojnie postawiłabym jej czwórkę. Tylko....ta główna bohaterka...oczywiście sympatię budzi, niezależna, mądra, sympatyczna... ale to w jaki sposób znjduje sobie męża....aż mam ochotę napisać, jak go sobie znalazała ale w ten sposób mogę co niektórym posuć przyjemność płynącą z czytania.....

W każdym razie książka warta przeczytania :), ale sposobu zdobywania męża nie polecam....

Hm...przeczytałam i sama nie wiem, co mam powiedzieć. Bo niby wszytsko jest w porządku i książka mi się podobał, co prawda nie aż tak bardzo jak poprzednie książki Merrill, ale spokojnie postawiłabym jej czwórkę. Tylko....ta główna bohaterka...oczywiście sympatię budzi, niezależna, mądra, sympatyczna... ale to w jaki sposób znjduje sobie męża....aż mam ochotę napisać, jak go sobie znalazała ale w ten sposób mogę co niektórym posuć przyjemność płynącą z czytania.....

W każdym razie książka warta przeczytania :), ale sposobu zdobywania męża nie polecam....

Jednym w tej książce podoba się jedno a innym coś zupełnie innego. Ja czyatjąc zwracam uwagę na takie szczegóły, które chociażby Magret ma w głębokim poszanowaniu i odwrotnie :).

Ilu czytelników tyle recenzji i opinii. Ba, po drugim czytaniu to i druga opinia na temat książki może się pojawić :)

Oj, bez wzdychania i śmiechu się nie obędzie...bo to Palmer wszak.

Ta ksiązka to jedna wielka pomyłka, następnym razem to sobie kupię zamiast Jordan czekoladę jakąś dobrą, a takiego błędu nie popełnię. Dno, dno i jeszcze raz dno.

Mija,mija i jakoś minąć nie może.

Azaliż nikt prócz mnie tego nie przeczytał, aż przecieram oczy ze zdumienia. A książka nie głupia i czytać się da w przeciwieństwie do wielu pomyłek.... i amnezja jest...

Co kto lubi, to co Tobie się nie podobało, mi podobało się bardzo :P. Tam się dzieje sporo mamy na przykład przyjemność poznać dośc interesującą rodzinę Liz, i nie zawsze morderca musi być wielką niewiadomą do końca książki ;). Co kto lubi. Nadal jestem zdania, że zdecydowanie warto przeczytać.

Dziś już pwoinna być w sprzedaży, niestey w kiosku przy którym przechodziłam nie mieli jej jeszcze. Jutro próbuję w następnym, bo zdaje mi się, że książka jest warta przeczytania i postawienia na pólce:
1. Dobra autorka.
2. Rosja w romansie pojawia się bardzo rzadko, warto zobaczyc co z tego wyniknie.
3. I ładna okładka, na którą uwagę zwróciła Lia.

Takie bardziej w duchu Serii Harlequin Romans niż Światowego Życia, ale sympatyczne.

W czerwcu wychodzi "Portret milionera" Lee, sądząc po tytule ktoś coś maluje, raczej nie milioner a jego wybranka. Megan jest malarką. Jak dodamy dwa do dwóch wyjdzie nam cztery, czyli szansa jest.

Po tym czego dowiedziałam się z pierwszej i drugiej części mogę zaryzykować, że będzie się działo, a ON będzie musiał się nieźle nagimanstykować. I dramtycznie będzie.

Tam stałaś...za taki grzech to się porządna kara należała...

grochu do tego kąta nasypałam i kleczałam nie dwie a trzy minuty...

"Wymarzona willa" opowiada o Hugh Parkinsonie, uroczym lekkoduchu a przynajmniej na takiego pozującym i jego skąpej sekretarce, a może nie tyle skąpej ile nauczonej oszczędności ;). Hugha poznaliśmy już w "Bogatym mężu z Sydney", gdy jego przyjaciel nieudolnie mścił się na pasierbicy swego wroga. Z tych dwóch książek "Wymarzona willa" podoba mi się o wiele bardziej. Chyba za sprawą sensowniejszej fabuły i ciekawszych bphaterów, bo i Kathryn i Hugh, są do polubienia i są tak samo interesowni. Nawet, nawet.

Stanę w obronie bohaterki, może i bezbarwna, ale po tym jak ją zostawił, to nie wskakuje mu na pierwsze pstrykniecie palcami do łóżka.

Zgadzam się z milką, że zbyt długie odstępy czasu pomiędzy kolejnymi częsciami jakiegoś cylku, nie tylko tego, niczemu dobremu nie służą.

Ja przeczytałam książkę, ale na kolana nie padłam. Przeciętność aż skrzeczy.

Prędzej czy później wydadzą, bo Palmer cieszy się dużym powodzeniem... choć na pewno na te książki poczekamy.

Ja tam nieprzerwanie czekam na brakujace historie braci Hart...

Wiem :P

To ja też to dodaję, że książka ma tak samo jak "Trucizna" twardą okładkę i się pięknie prezentuje na półce.

Magret nie kłamie :).

Książka zaczyna się od mocnego uderzenie, ludzkiej stopy i męskiego szowinisty. Dalej jest już tylko lepiej. Pojawiają się kolejne części ciała i kolejni męscy szowiniści, paru porządnych facetów też się znajdzie ale przeważają Ci pierwsi. Po tej książce znowu zmieniła się kolejność na mojej prywatnej liście thrillerów Kavy. „Granice szaleństwa” przeskoczyły na miejsce drugie, a na pierwszym zagościł „Kolekcjoner”. Książka oferuje nam to wszystko do czego Kava nas przyzwyczaiła. Mamy jak zawsze niezawodną Maggie O’Dell, groźnego szaleńca, z którym musi się zmierzyć i plejadę interesujących postaci drugoplanowych, a w tle nadciągający huragan.
Dlaczego „Kolekcjoner” mi się podobał? Przyczyn jest kilka.
1. Maggie O’Delle, która w tej książce coraz bardziej zbliża się do krawędzi. Problemy z szefem, ze snem, ciągła łączność z potwornymi zbrodniami. Maggie się sypie, co jakiś czas pokazując swoje ludzkie oblicze.
2. Sprawa nad którą Maggie pracuje, w lodówce dryfującej po oceanie odkryto częścią ciała ludzi pochodzących z różnych miejsc w USA. A na plaży pojawił się tajemniczy Joe Black, który wchodzi w dziwną komitywę z właścicielem zakładu pogrzebowego i sprawia, że ludzie znikają.
3. Szwagierka właściciela tegoż zakładu, Liz, ratowniczka morska, która próbuje ułożyć sobie stosunki w nowym zespole ratowniczym, składającym się z samych mężczyzn. Nie jest jej łatwo, tym bardziej, że ten pierwszy szowinista to właśnie szef zespołu. A na dodatek, to ona i jej zespół odnajduje lodówkę.
4. Dalej Banjamin Platt, lekarz w stopniu pułkownika, który w tym samym czasie i w tej samej miejscowości, co Maggie prowadzi własne śledztwo, a właściwie szuka przyczyny dziwnej choroby, na którą zapadają żołnierze po operacjach medycznych związanych z amputacjami kończyn.
5. Malutkie światełko w tunelu dla wątku romansowego w życiu Maggie za sprawą Bena.
6. Nadciągający huragan, który zmusza bohaterów do szybszych działań a dla mordercy stanowi doskonałą okazję do działania.
7. Morderca, który jak zawsze jest szaleńcem, bardzo sprytnym szaleńcem, umiejącym wykorzystać okazję, tym bardziej przerażający, że….ale tego nie zdradzę.
8. Sprawnie przerodzone obie intrygi i ta nad rozwiązaniem, której pracuje Maggie i ta, którą zajmuje się Ben, a które w pewnym momencie się połączą.
9. Fakt, że to wszystko podane jest na 304 stronach, co sprawia, że nie ma żadnych dłużyzn, akcja płynie szybko, wręcz pędzi, a od książki nie można się oderwać.
Polecam, pewna że spodoba się wszystkim, którzy lubią dobrą literaturę.


PS.
Ale i tak najbardziej na świecie lubię romanse. I uważam, że Mira powinna wydawać więcej romansów :).

Się przepraszam z "Kronikami portowymi" po pierwszym tomie uznałam, że seria jest nie warta czytania. Błąd i teraz się kajam i w piersi biję. "Zapach żółtych róż" pochłonęłam w jeden wieczór, nie mogłam się od tej książki oderwać. Teraz z niecierpliwością czekam na kolejną część tego cyklu. Bo jeżeli tom pierwszy mi się nie podobał, tom drugi mnie zachwycił, to co będzie z tomem trzecim?

Przeczytałam. Fonin możesz kupować i czytać, reszta książki równa się temu co prezentuje nam fragment. Kolejna dobra Rolls, po prostu sprawdzona marka.

Blurb faktycznie nieco wprowadza w błąd, a właściwie ejgo druga połowa, bo jeśli chodzi o pierwszą wszytsko się zgadza. Schody zaczynają się gdy mąż Emily wraca do niej po kilku miesięcznej nieobecności, nie tyle ją adoruje, co odnosi się z nieufnością i nie jest pewien czy naprawdę wzięli ślub, ma w końcu amnezję. A Emily, cóż wcale tak cierpliwie nie czeka, lekko jest na niego obrażona za tę nieobecność....
Przeczytać można, książka napisana w miarę sensowana, bohaterowie w miarę sympatyczni, intryga w miarę interesująca... Szóstki bym nie postawiła, ale czwórkę już tak.

Pamiętam jej książkę, gdzie jednym z pierwszoplanowych bohaterów był kot, a nosiło to tytuł "Detektyw o kocim spojrzeniu".

Lubi najwidocznej te przebrzydłe sierściuchy... :)

Bo to dziecię ma na sobie sukieneczkę rówżowiótką na sobie i żaden rodzic, chyba by chłopca w cos takeigo nie ubrał....

Moze tak, może nie.... mam nadzieję, że tak...

Taka komunijna ta okładka... ładna.

Te kocie ślepia na okładce rozkładają mnie na łopatki.... ;)

Ja też zacieram, o ile jest to książka dla dorosłych a nie dla młodzieży, a taka informacja była umieszczona była w planie wydawniczym. Choć tutaj z koleji jejest adnotacja, ze to powieść obyczajowa, więc ja już się całkiem pogubiłam. Blurb zaś sugeruje, że to fantasy/paranormal? I bądź tu człowieku mądry...

Rosjanka w Londynie, może być ciekawie, tym bardziej, że Rogers to sprawdzona marka.

Dla mnie książka Merrill to lektura obowiązkowa, jako ze wszystkei trzy romanse tej pani wydane do tej pory okazały sie strzałem w dziesiątkę, jeśli chodzi o mnie. A i blurb brzmi w miarę zachęcająco. Bohaterka chcąca sie wyrwać spod władzy brata i nie bojąca się brać spraw w swoje ręce to coś co lubię, a jeśli się jeszcze okaze, że bohater nie jest kryształowo uczciwy....

Żeby była jasność Kava to nie romans, jest tak bardzo nieromansowa, że bez obaw można ją czytać w autobusie i nikt nie będzie na osobę z jej książką w ręku zerkał, jak na przybysza z innej planety. Okładki są w typie męskim, kiedyś jeden pan w bibliotece, gdy chciałam wypożyczyć książkę Kavy, rzekł mi, że to nie dla takich dziewczynek jak ja, żeby nie było na moim stosiku książek do wypożyczenia królowały harlequiny białe  Działa na ambicję. Książkę wypożyczyłam i wpadałam… a on się musiał obejść smakiem :D. Nie wpadłam co prawda tak bardzo, jak w przypadku romansu, co to, to nie, ale od czasu do czasu dobra Kava nie jest zła.

Ja w swoich sympatiach nieco różnię się od większości osób, które tutaj zachwycają się pisarstwem tej pani. Otóż według mnie, to nie „Łowca dusz” ani też „Dotyk zła” są najlepszymi książkami tej autorki, ale „Granice szaleństwa”.

Może zabrzmi to dziwnie ale do scharakteryzowania tej książki użyję słów lekka, łatwa i przyjemna. Słowa dziwne, bo tematy, które podejmuje Kava są dość krwawe i okrutne, a mimo to jej książkom nie poświęcam jakiejś refleksji. To świetna rozrywka dla wielbicieli gatunku i nie tylko. Niezłe czytadło na lato i zimę, ale przede wszystkim na odpowiedni humor.

Tradycyjnie już u Kavy główną bohaterką książki jest Maggie O’Dell, najlepszy detektyw w spódnicy, a przepraszam w spodniach, bo spódnic to ona raczej nie nosi. Cóż o niej rzec można? Otóż to, ze poradzi sobie z każdym przestępcą, a czytelnik od początku do końca będzie trzymał za nią kciuki, bo budzi jego sympatię. To jedna z lepszych postaci kobiecych, jeśli chodzi o ten typ literatury. Jedyną łyżką dziegciu w tej beczce miodu, jest to, że stroni Maggie od romansu….

Ten drugi, czyli seryjny morderca, jak zawsze u Kavy –okrutny, pomysłowy i przebiegły. Zanim Maggie uda się go powstrzymać napsuje krwi i jej i czytelnikom. Przeżyjemy kilka nerwowych chwil, ale nie na tyle, żeby zatrzymała się akcja serca. Bo tak jak pisałam, jej książki są lekkie i łatwe do czytania, co jest ich wielkim plusem.
Kava ma dar świetne pomysły, tworzy doskonałe fabuły i interesujące postaci. Z bliżej nieokreślonych przyczyn uważam, że właśnie w „Granicach szaleństwa” dała najwyższy popis swoich możliwości. Ale nadal nie wyszła poza schemat, bo wszystkie jej książki są do siebie podobne, ale to wielki plus, bo jak mawiał klasyk najlepsze są te piosenki, które znamy ;). A sięgając po książkę Kavy wiemy czego się spodziewać.

Autorek Edi, autorek...

Całkiem porządby hśż :), zdecydowanie wart przeczytania o ile ktoś lubi te światowe* klimaty.

Ja jestem dobrej myśli w Gwiazdach romansu nie dają wznowień, przynajmniej na razie.

Ja lubię jeszcze "Dość już łez" Howard, ale to coś zupełnie innego niż "Polowanie na sobowtóra". Dobra wiadomość jest taka, że w maju w Gwiazdach Romansu wychodzi jakaś nowa Howard :).

"Polowanie na sobowtóra" mu przeczytaj...

Kolejna książka Macomber, którą pochłonełam bardzo szybko. Książka lekka, przyjemna, pełna humoru, wywołujaca uśmiech na większości twarzy. Nie jest to literatura ambitna, ale za to kawałek dobrej rozrywki. Nie sposób się nie śmiać czytając o dwójce bohaterów, ich 15letnich synach, o włoskiej matce głównej bohaterki i o koledze głownego bohatera, który od jakiegoś czasu próbuje go wyswatać, z marnym skutkiem zresztą. Problemy nie są wydumane i wziete z księżyca, a takie przynajmniej sprawiające wrażenie prawdziwych.. Tak jak madzia polecam.

Mi "Czarna loteria" się podobała :P, choć tytuł faktycznie nie bardzo :P.

Czytałam ten "Smak marzeń" dość długo, zaczynałam książkę i odkładałam na miejsce kilka razy, zanim udało mi się ją przeczytać. Nie wynikało to z tego, że książka była zła, bo taka nie była. "Smak marzeń" to całkiem sympatyczny romans z rozbudowanym wątkiem obyczajowym, skupiającym się na problemach pewnej rodziny, dokładniej mówiąc kłótni, która tę rodzinę podzieliła, ale możemy być pewni, że kiedy Woods skończy ten cykl, wszyscy będą szczęśliwie pogodzeni i znowu zaświeci słońce... Nudne to trochę, znaczy te rodzinne problemy są nudne. To tyle na temat powieści obyczjowej, nie porwała mnie co to to nie. Romans też mnie nie porwał...Mam wrażenie, że Woods poszła na łątwiznę i się do tej książki nie przyłożła..., co nie znaczy, że jest to zła książka. Nawet przecietna książka Woods jest dobra, ale tę pisarkę stać na wiele więcej...
Ponarzekłam, wyżaliłam sie, to teraz napiszę dlaczego warto tę jednak po tę książkę signąć, dla trzech osób:
1) babci, któa trzyma i spaja całą rodzinę
2)Jess, siostry bohaterki tej częśći, ta jej choroba jest mocno naciągana...., ale budzi sympatię
3) Trace'a szantażysty, podobał mi się ten bohater

A w ogóle to nie nzależy sie kierować zdaniem recenzenta, tylko wyrobić swoje czytając książkę, bo jak wiadomo jedni lubią blondynki a inni brunetki...

Tak, pod tym samym tytułem, jeśli nie czytałaś, przeczyatj, bo to porządna Palmer warta paru chwil.

bo dobra książka zawsze wciąga, a to jest wyjatkowo dobra książka :)

Mimo natłoku różnych spraw nie mogłam się oprzeć pokusie i musiałam przypomnieć sobie historie zamieszczone w książce „Bez skrupułów”, swoją drogą mi zawsze najlepiej się czyta, kiedy nie pora na to. Miast uczyć się do egzaminu, bo się mnie głupiej na stare lata zachciało dokształcać, cale bite dwie godziny w pociągu poświęciłam przyjemności, bo inaczej chwil spędzonych z książką Gerristen nazwać nie można. Przyznam się, że zaczęłam od wstępu autorki, w którym zawarła informację, w jaki sposób romans wkroczył w jej życie, po czym wyraziła radość z tego powodu, że Mira wznawia jej starsze książki z wyraźnym wątkiem romansowym. Też pozwolę sobie wyrazić radość z tego powodu.
Raduję się.

Ten, kto czyta Gerristen, wie, że choć w jej książkach czasami pojawia się jakiś romans, to jest go niewiele, a pisarka skupia się na skomplikowanej intrydze kryminalnej z medycyną na głównym planie. A tu mieliśmy i romans i zagadkę kryminalną i medycynę ;). Wszystko to, co ja i wiele innych osób kocha. A wszystko to porządnie napisane, logiczne, tak że właściwie nie ma się do czego przyczepić.

Przyznaję się bez bicia, że pierwsze opowiadanie opuściłam, ale wrócę do niego, pamiętam, że ono także mi się bardzo podobało, gdy czytałam je po raz pierwszy. Zabrałam się za pozycje drugą czyli „Czarną loterię”, swoją drogą tytuł nijak ma się do treści i może lepiej by było zostawić oryginalny. Tak jak pisałam w książce nie ma się do czego przyczepić poza tym tytułem i okładkę, moim zdaniem wprowadzającą w błąd. Skoro nie ma się do czego przyczepić, muszę chwalić a jest za co.

„Czarna loteria” od pierwszej do ostatniej strony trzyma w napięciu, zarówno z powodu temperatury między głównymi bohaterami, jaki i naprawdę dobrej intrygi kryminalne. Co rzadko zdarza się w romansach, intryga jest tak poprowadzona, że bardzo długo nie wiadomo, kto tak naprawdę jest tym złym, a co najlepsze, mimo iż w pewnym momencie mamy prawie stuprocentową pewność, co do tożsamości mordercy, zakończenie może zaskoczyć i zaskakuje. Ale temu nie ma się co dziwić, wszak to Gerristen. Pisarka tak prowadzi historię, że nie można się od niej oderwać i aż ręce świerzbią, żeby otworzyć książkę na ostatniej stronie i sprawdzić to co nas interesuje…

Nie tylko intryga kryminalna trzyma wysoki poziom podobnie jest z wątkiem romansowym. Główni bohaterowie, to lekarka oskarżona o błąd w sztuce i prawnik, który za cel życia obrał sobie walkę z lekarzami, którzy przez swoje zaniedbania potrafią doprowadzić do śmierci pacjenta. On reprezentuje rodzinę, która ja pozywa, a co więcej przekonany jest o jej winie. Wyjątkowo marny początek znajomości, na dodatek oboje różnią się niczym dzień i noc, nie ufają sobie i traktują się wrogo, ale mimo tego coś ich do siebie przyciąga i mają bardzo niestosowne myśli na swój temat. A z każdym kolejnym dniem temperatura i napięcie rosną.
Zapomniałabym a wszystko to bardzo dobrze napisane i dobrze przetłumaczone.

„Bez skrupułów” to obowiązkowa pozycja na liście książek do przeczytania wszystkich wielbicielek romansów z wątkiem kryminalnym i wszystkich wielbicieli kryminału w wątkiem romansowym. Miłej lektury. Polecam.

Allen pisze na tyle dobrze, że książka na okładce, której pojawia się jej nazwisko raczej nas nie rozczaruje. I tak było tym razem. W "Na fali uczuć" znajdziemy to wszytsko, co obiecuje nam blurb. Będą piraci, będzie dziewczę w opałach i przebraniu, dzielny marynarz, grający na dwa fronty i sytuacje mrożące krew w żyłach, a wszytko to całkiem zgrabnie podane.

Ale to nie wszystko, bo akcja w pewnym momencie przeniesie się do Anglii i jeżeli ktoś myślał, że największą przeszkodą na drodze prawdziwej miłości będą piraci ten się mocno pomylił. Tutaj przeszkody będzie tworzył sam bohater, całe szczęście Clemence (bohaterka) to niczego sobie osóbka a do pomocy będzie miała cały klan Ravenhurstów, który kocha romanse i szczęśliwe zakońćzenia...

Aaaa zapomniałbym w tle mamy piękny romans byłego pirata i nie powiem kogo ;). Jeżeli ktoś chce sie dowoedzieć musi książke przeczytać, a warto, bo jak na harlequin historyczny to całkiem dobra pozycja. Mi czytało się "Na fali uczuć" bardzo dobrze, a bohaterów polubiłam, nawet skrupyły Nathana rozumiałam...

Coś mi tu nie gra, w tym blurbie mi coś nie gra. Książkę czytałam co prawda dawno temu, ale ten nałóg mi nie pasuje...i o ile się nie mylę to z zapewnienim godziwych warunków życia Drew nie ma problemów, tam co innego jest ważne. Ta tajemnicza ona..i jej powiązania z bohaterem i jego synem...

Janko i książka też powinna Ci się spodbać, spokojnie możesz kupić i przeczytać. A potem się pozachywcać na stronie Serwisu :).

Taka typowa palmerka, z tym że wyjątkowo on nie jest bogaty, ale możemy mieć pewność, że się dorobi, bo głowę na karku ma. Lubię, cóż dodać więcej. Kto nie czytała niech czyta, a kto przeczytał może wrócić do niej.

A i informacja dla wszytskich którzy zaczynają przygodę z Palmer, "Pustynna gorączka" należy do cyklu Long Tall Texans i opowiada o bracie bohaterki "Białej sukni"/"Pomocna dłoń"...

I czy moje podejrzenia są słuszne azaliż Wydawnictwo ma plany ponownego wydania wszystkich książek z tej serii? Jeżeli tak to byłoby świetnie, gdyby nie zapomniano o tych książkach należacych do tej serii, które do tej pory nie doczekały się polskiego wydania, szczególnie tych poświęconych braciom Hart :).

Pamiętam tę książkę :).Bo ona nie tak dawno się ukazała, zdaje się, że rok albo dwa lata temu pod tytułem "Złocisty urok". Muszę jednak przyznać, że tym razem blurb brzmi lepiej, a okładka nie odstrasz, a wręcz zacheca do czytania.

Ten blurb brzmi co najmniej dziwnie....ciekawa jestem w jakim stopniu odpowiada treści książki..., bo ktoś tu usiał coś zamotać mocno..

Milko a Ty już czytałaś tę książkę?

Z bólem serca donoszę, że nie udało mi się jej dzisiaj zakupić, choć juz powinna być, a specjalnie w tym mrozie się po nią udałam! Ale czego nie robi się dla ksiązki Macomber...gdy człwoeik mam 99,99% pewności, że książka będzie co najmniej dobra, żaden mróz mu nie straszny...
A czemu będzie dobra? Bo:
1. to książka Macomber a to gwarancja:
ciepła
humoru
porządnej fabuły
dobrego warsztatu
czyli czyta się miło lekko i szybko, a na dodatek
2. po blurbie sądząc może być zabawna :) Stop! o humorze już pisałam, ale o tym, że bohater na pewno będzie sympatyczny nie :), i przebiegły (lubię takich)

Jutro znowu ruszam na poszukiwania :)

Jordan zawsze i wszędzie ;). Gdy przymkne jedno oki i wyłącze myśelnie to się mogę jej ksiązkami rozkoszować i rozkoszować ;). Przypadek goni przypadek, na nikogo nie można bezkarnie nakrzyczeć, rzucić się, obrazić czy pocałować spontanicznie..., bo na pewno zostanie naszym szefem. Oj, nie mają lekko te jej bohaterki, nie dość że jakoweś traumatycznie przeżycia za nimi się ciągną to i na takich meżczyzn trafiają, co to się nawet pokajać pięknie nie potrafią...
Cóż przynajmniej są bogaci (bohaterowie płci męskiej) a to w dobie kryzysu wazna rzecz ;), i przystojni, i podobno inteligentni, i żadna kobieta im się nie oprze. Ale tu stop, to nie zaleta to wada z punktu widzenia bohaterki.

Ciekawam wilece czy to będzie porządna Jordan czy taka jak mniej więcej wszytskie które ukazały się ostanimi czasy, taka na pół gwizdka i niezwykle irytująca..Przeczytamy, zobaczymy.

Uwilebiam Rolls, jak do tej pory żadna z jej książek mnie nie rozczarowała, z niecierpliwością czekam na "Na przekór zasadom".

Co za blurb, i jak po takim opisie nie siegnąć po książkę, a do tego to Joyce. Kolejna książka na liście obowiązkowych książek do przeczytania.

Hm... przeczytałam i mam parę uwag. Blurb tak jak żołnierz dziewczynie nie skłamie ale nie wszystko jej powie. Moja radość była przedwczesną, nie masz tu romansu dwójki bohaterów pochodzacych z niższego stanu, bo ten niby zarządca to tak naprawdę nowy właściciel majątku.
Joanna z pracy nie zrezygnowała, to pani domu zrezygnowała z jej usług. To tyle na temat blurbu.
Teraz słów parę na temat książki. Johannalind możesz śmiło przeczytać, nie jest to co prawda perła nad perłami, ale czytać się da. I on i ona dają się lubić, choć momentami miałam ochotę rzucić czymś, bo ani jedno ani drugie do uwodzenia się nie bierze, a oboje mają na to ochotę...tacy są do bólu porządni, prawi, sprawiedliwi, całe szczęście, że on chociaż oszukuje, nic że w dobrej wierze, ważne,że oszukuje.

Drugie z zamieszczonych w tej książce opowiadań/historii to jedno z moich ulubionych dzeiłek Palmer.

"Zapach żółtych róż" to pozycja obowiązkowa na mojej liście książek do przeczytania. Byle do marca :).

Blurb i okładka działają na mnie, blurb bardziej :), bo im dłużej przyglądam sie okładce tym mniej na mnie działa.

Z bólem serca muszę się zgodzić z opinią Janki na temat tej pozycji. Jedyną rzeczą wartą przeczytania w tej książce jest blurb. Tak nudnej i nieciekawej historii nie czytałam już dawno, żeby tak zepsuć całkiem niezły pomysł (moje ulubione motywy) porażka

Przeczytałam "Żonę z internetu" i muszę się zgodzić z krysią, że książka jest niezła. Lekka, łatwa i przyjemna, bez dramatów za to ze sporą dozą rozsądku i poczucia humoru. I fabuła całkiem niczego sobie. Warto.

Palmer na starość łagodnieje, żadnego targania za włosy, żadnego obrażania bohaterki przez bohatera, Harley cały czas był milutki i grzeczniutki...był takim, jakim dał się poznać w innych książkach Palmer, w których służył ramieniem bohaterkom, miły i sympatyczny chłopak z Texasu. Aż oczy musiałam z niedowierzania przecierać, całe szczęście chociać jedną malutką traumę miał, ale nie na punkcie kobiet. A bohaterka, taka jak inne stworzone przez Palmer, niby silna kobieta a tak naprawdę niewinne i delikatne dziewczę.

Jednego tylko nie rozumiem, dlaczego ta historia ukazała się w Gorącym Romansie? Zdecydowanie bardziej pasuje do Romansu, bohaterowie są tak porządni, jak tylko się da.

Robi się ciekawie ;)

ha! Harley Fowler to nie taki znowu zwykły Harley!

Mam, czytam i na razie się śmieję, ale jestem dopiero na 4 stronie.

W ramch powtórki z rozrywki przeczytałam sobie "Zbuntowaną"/"Lekcję dojrzałej miłości" po raz kolejny i musze przyznać, że starsze książki Palmer, a właśnie do takich należy ta pozycja są o wiele lepsze od nowszych, więc jeżeli ktoś jeszcze tego nie czytał, a Palmer lubi powinien się za tę książkę wziąć.

Klasyczna Palmer, on nieco starszy ;), ona młoda ale z charakterkiem. On się opiera, a ona się upiera, że on musi być jej. On ma te swoje zahamowania, ona z nimi walczy, a wszystko to tak zabawne, jak tylko Palme rnaisać potrafi.

"Nocy w rezydencji" jeszcze nie czytałam, bo zaczęłam od "W złotej klatce" i wrażenie mam podobne jak Janka po lekturze tej pierwszej. Tytuł niejak ma się do treście, bo o złotej klatce nie ma tam ani jednego słowa, chyba że ja coś przegapiłam ale nie wydaje mi się to możliwe. Bo z treścią opowiadania zazpoznałam się porządnie. Nie mogło być inaczej skoro pierwsza scena przedstawia ociekającego wodą bohatera, wynurzajacego się z ocena bez przysłowiowego listak figowego i bohaterkę, której wzrok zamiast kierować się na twarz Adama, bo takie imię nosi bohater, zjeżdża poniżej. A potem jest scena w samolocie, gdy ona uczy go pilotować ;). Dodać tu należy, ża bohaterowie nie pałają do siebie sympatią na początku, w tle mamy pewien rodzinny dramat, piękną historię miłosną i kilka naprawdę niezłych dialogów.

"Kolejcjoner sztuki" to te opowiadanie, dla któego warto kupić tę książkę. Ciekawi bohaterowie, fabuła niezła, czyta się dobrze. Podejrzewam, że "Kolejkcjoner" okaże się jednym z najlpeszych hśż-tów w tym miesiącu. Niestety drugie opowiadania to jak na razie dno i wodorosty. Zaczęłam czytać ale nie mogę się przebić przez pierwsze strony. "Włoskie wakacje" na pewno nie są dobrze napisane.

Zgadzam się z Janka, książka napisana dobrze. Fabuła przemyślana i logiczna. W porównaniu z wieloma innymi hśż-tami dobra, w porówaniu z innymi przeciętna. Ale warta przeczytania. Mi się podobała i w przeciwieństwie do Krysi książki nie "męczyłam", za to czytałam.

kurta ta Monroe jest warta przeczytania, mi sie podobała bardzo, ale nie oznacza to, że automatycznie spodoba się Tobie, w końcu o gustach się nie dyskutuje :).

Joyce, Joyce....uwielbiam jej książki, i tej także sobie nie odmówię :).

Wiem o tym i planuję jutro ją sobie kupić i od razu przeczytać.m Mam nadzieję, że nic nie stanie temu na przeszkodzie.

I człowiek nie wie czy śmiać się czy płakać....Janko a przynajmniej ją za tę kradzież przykładanie ukarano ;-)

Kurczę, a ja myślałam że to nowość. Szkoda wielka.

Ha! Nowa seria Woods :). Przeczytam na pewno i mam nadzieję, że doczekamy się wydania kolejnych książek z tej serii.

Czemu ma wrażenie, że to czytałam?

Jak na razie czytałam tylko krótkie opowiadania tej pani, ale że nie były ostateczne, a blurb brzmi zachęcająco, mam zamiar przeczytać "Żonę dla dżentelmena".

Romans na morzu, dziewczyna w przebraniu mężczyzny, piraci...tego sobie odmówić nie mogę. Poza tym Allen trzyma w miarę dobry poziom, co gwarantuje, że się nie rozczaruję.

Po przeczytaniu blurbu nie mogę się powstrzymać od śmiechu. Palmer to mistrzyni. Wybitny kryminolog, ranczer i te oświadczyny. Oj, zabawa będzie przednia.

Po przeczytaniu blurbu nie mogę się powstrzymać od śmiechu. Palmer to mistrzyni. Wybitny kryminolog, ranczer i te oświadczyny. Oj, zabawa będzie przednia.

Pierwsze opowiadanie muszę przeczytać. Dziewczę w tarpatach, prześladowane przez byłego i ratujący je farmer...Lubię te klimaty, a ta niecodzienna przysługa to pewnie będzie ślub na niby. Już się doczekać nie mogę.

A jeśli chodzi o drugie opowiadanie, ukrywane ciąże też lubię.

To ten lepszy harlequin historyczny z tego misiąca, i jeżeli miałbym któyś polecać to poleciłąbym ten. Co prawda nie jest to książka najwyższych lotów, ale czyta się w miarę dobrze, a osoba głownej bohaterki gwarantuje parę przyjemnych chwil. Miło poczytać dla odmiany książkę, gdzie to kobieta jest łowcą a mężczyzna ofiarą ;), bo tak sytuacja przedstawia się w "Królu sceny", mołoda i bogata panna z wyższych sfer zakochuje sie we właścicielu teatru o mrocznej urodzie i nieprawym pochodzeniu i żadne przeszkody nie są w stanie jaj pokonać i zniechęcić do działania.

Niestety muszę się zgodzić z tym co napisała Milka. Książka rozczarowuje, nudna i nieciekawa te słowa przychodzą mi na myśl. Nie warta czytania.

Czekam, czekam i czekam i się doczekać nie mogę :). Cierpię.

Nie powinna być Medicalem, bo żaden z bohaterów nie jest lekarzem/pielęgniarką ani nikim innym pracuącym w szeroko pojętej służbie zdrowia a tego wymaga sie od bohaterów tej serii. Mi tam się to opowiadanie podobało i myślę, że będzie się podobać wielu innym czytelniczkom. Takim, którym obecność rzeczy przykrych acz kończących się dobrze nie przeszkadza. A nawet jeżeli nie to zawsze pozostają mu lub jej opowaidania Monroe i James, oba będącę kwintesencją HŚŻ. Dramatoza w najlepszym wydaniu, bohaterowie cud miód i orzeszki, bohaterki kandydatki na męczennice i bardzo złe postacie drugoplnowe, całe szczęście niektóre już martwe.

Przeczytałam, i cóż przeczytałam od pierwszej do ostatniej strony za pierwszym podejściem, a w ostatnim czasie jak na mnie to wyczyn nie lada, bo większosć książek mnie nudzi i ich nie kończę. Joyce nie zwiodła, kawał dobrej lektury.

Przeczytane. Książka na kolana nie powala, jakaś taka mdła, a bohaterki w żaden sposób polubić nie mogę, co innego bohater. Ona sprawia wrażenie totalnego tumana, i te jej problemy i pomysły na zycie...eh szkoda nawet pisać, denerwowała mnie strasznie. Nawet motyw małżeństwa z rozsądku i ciąża tej książki nie ratują. Ale to tylko moja subiektywna opnia i nikt nie musi się nią kierować.

Przeczytałam i to nawet szybko. Książka ani dobra, ani zła. Taka przeciętna. Denerwowały mnie zdolności parnormlane bohaterki, miałam wrażenie, że autorka po prostu miała ochotę wykorzystać popularny motyw i jakoś jej to nie szło, raczej kiepsko. W ogóel bohaterka mnie denerwowała, szczególnie pod koniec książki, gdzie dała pokaz takiej głupoty, że hej! Ja wiem i rozumiem, że bohaterka romansu w pewnych sytuacjach błyszczeć inteligencją nie powinna ale to co zrobiła Emma to szczyt wszystkiego. Za to bohater był taki całkiem, całkiem. I intryga powoli zaczyna się rozwiązywać ale jeszcze wiele przed nami. Podsumowując, można przeczytać.

Hm...ja jestem raczej na tak, zarówno jesli chodzi o Gordon jak i McMahon. Obie książki są bardzo przyjemne.

Najpier o Gordon, tak mamy tu do czynienia z amnezją, ale nie jest to amnezja całkowita, taka połowiczna. Bohater co prawda jest Włochem, ale jakiegoś specjalnego wpływu na fabułę to nie ma, równie dobrze mógłby to być, angielski jak i francuski biznesmen. Opowiadanie można podzielić na dwie części tę przed lawiną i po lawinie, momentami wydaje się, że każdą z tych części napisała inna autorka, pierwsza jest zbawana, śmieszna a ta druga być może z racji podejmowanych tematów tego humoru jest pozbawiona, choć i tu bohaterka czasami czymś rozśmieszy.


McMahon....przyznam, że mnie zaskoczyła nie powiem czym i gdzie, ale zaskoczyła. Całą książkę można by zaliczyć do tych lekkich i przyjemnych, niosących ze sobą niezwykle optymistyczne przesłanie.

To takie wrażenia na gorąco. Ja polecam.

Rękami i nogami podpisuję się pod tym wszytskim co o książce "Wymarzony ślub" napisała janka. Dawno nie czytałam tak zgrabnego i sympatycznego harlequina. Pochłonęłam ją w ekspresowym nawet jak na mnie tempie, a czytanei sprawiło mi mase przyjemności. Tak jak pisała janka pogodna i lekka tematyka, pewne problemy komunikacyjne, świeteni bohaterowie. Oby więcej takich książeczek.

Zapomniałam dodać, że okładka jest bardzo ładna, tylko się zastanwiam czyje to ręce?

Ale przynajmniej jedno opowiadanie to nowość, a ja z rozpędu oznaczyłam, że cała książka przeczytana.

Bohater pierwszego opowiadania to nie był przypadkiem ochroniarzem, pewnego właściciela firmy, któy ukrywał się w Jacobsville przed terrorystami i romansował z dziewczęciem pracującym w księgarni?

Ja przeczytam raczej prędzej niż później :). Hm...podobno cały rok ma być taki jak pierwszy dzień i pierwszy miesiąc. Książka Diany Palmer w styczniu dobrze rokuje na przyszłość ;-)

Pokrętna hśż-towa logika przerasta największe umysły ;-)

Książka zdecydowanie warta przeczytania, zresztą jak większość autorstwa Barbary Delinsky. Ciekawi bohaterowie, wciągająca fabuła, i romans jak się patrzy. Warto.

Myślę, że prędzej czy później (raczej później) wydadzą, jestem optymistką.

Tytuł bojkotujemy.

Taki porządny hśż, on wyjątkowo ma się za co mścić, bo ona sobie uczciwie zapracowała na miano wrednej i rozpuszczonej panienki, tyle że ludzie się zmieniają i ona się zmieniła właśnie. Całe szczęście on się mści tak niemrawo, ale za to całkiem symptycznie. Książka warta przeczytania.

Niestety muszę się zgodzić z Janką, książka słabiutka. Nuda.

Właśniems skończyłam czytać tę książke, tytuł wydaje mi sie tak głupi, że nie będę go używac. Książka ma ręce i nogi, czyli tak jakby powiedziała janka jest dopracowana. Z niecierpliwością czekam na książki o Hugh i Jamesie, szczególnie na tę ostatnią.

I nie tylko tych dwóch książek, bo cykl powieści o rodzinie de Warenne liczy sobie już trzynaście tomów z czego po polsku wydano:
Zdobywcę tom 1
Dom snów tom 5
Nagrodę tom 6
Maskaradę tom 7
Skradzioną narzeczoną tom 8
Zostać damą to 9 tom cyklu. I bardzo sie cieszę, że zostanie wydany, bo książki Joyce mają w sobie to coś, co sprawia, że nie można sie oderwać od lektury.

Aha te wszytskie osoby, które obawiają się tego, że Zostać damą to kolejny tom cyklu, chcę uspokoić, każda książka stanowi oddzielną całość i można ją czytać bez znajomości reszty serii.

A temu, że:
1) Merrill pisze o wiele lepiej niż Moore, ma lepszy styl, albo lepszego tłumacza i o wiele przyjemniej się ją czyta
2) zdecydowanie lepiej skonstruowani bohaterowie
3)ciekawsza fabuła, mimo tego, że Moore to średniowiecze, a tym samym jakiś powiew nowości

Chba chodzi o to, że są sąsiadami, ot i cała tajemnica...a książka jak na razie jest taka mało porywająca. Ale to Gaston a po niej zbyt wiele nie można się spodziewać.

O dzięki Ci, bo tak mnie jezyk świerzbi, co by się tu nad męską głupota porozwodzić ;-).

Oj, Magret jak Ty mało wiesz o romansach....lata nauki jeszcze przed Tobą ;-).

A "Zwycieską miłość" czytałam i powiem szczerze, że do pięt nie dorasta "Zakładowi pod jemiołą".

Nie, to oddzielna całość. Ale podobnie jak tamte dwie warta przeczytania. Tak mnie korci, zeby zdradzić kilka szczegółów odnośnie fabuły, ale się powstrzymam, żeby nie psuć niektóym przyjemności czytania. Napiszę jedynie, że kiedy już zaczęłam czytać nie mogłam się oderwać od książki, wszyscy bohaterowie mi się podobali, nawet ci "negatywni", choć tu zdradzę, że tak właściwie niegatywnych bohaterów nie ma, jest za to cała masa świetnych scen i dialogów, a cała fabuła jest paluszki lizać. Magret porzuć wszelkie obiekcje i czytaj. A Ty Crissy kupuj, bo warto.

A ja już znam odpwoiedź na oba pytania Fonin, a przynajmniej się domyślam. Zaczęłam czytać "Zakład pod jemiołą" i na razie jestem bardzo zadowolona. Po tych 100 stronach, które przeczytałam wiem już z kim będzie główna bohaterka i coż cieszę się z tego bardzo, bo polubiłam tego matołka, co to się w ogóle na kobietach nie zna. Elise też polubiłam, jej adoratora, męża i szwagierkę także.Merrill ma rękę do bohaterów, i do tych pierwszoplanowych i do drugoplanowych. Czytając, cały czas uśmiecham się pod nosem, bo jest się tu z czego śmiać. A i ten świąteczny duch unoszący sie w powietrzu...Świetna lektura na ten świateczny czas. Polecam.

Zaczęłam czytać i jak na razie książka się mi podoba. I Bonny i Hugh sprawiają wrażenie sensownych i w miarę poukładanych bohaterów. Zobacyzmy co będzie dlaej.

Przeczytałam i przyznam, że czytało się lekko i przyjemnie.

Przeczytałam, ale że nie byłam w nastroju, to przeczytałam tak po łebkach, czyli początek, środek i koniec. I przyznam szczerze, że mnie nie zachwyciło. Takie sobie, ale byc może zwyczajnei to nie był dobry dzień na HGR.

Po dwóch książkach Merrill żaden blurb nie zniecheci mnie do siegnięcia po kolejną, a już na pewno nie ten powyżej, bo brzmi całkiem zachęcająco i nie rozumiem Twego magret zgorszenia ;-p.

Książka warta przeczytania. Taka nie haeśżetowa, w sam raz dla Agrest ;-). Tak jak npisałą nandini bohaterka jest samodzielna, nie boi się wyrażać swojego zdania, ani podejmować decyzje. A bohater to nie żaden latynoski macho a całkiem sympatyczny facet, nie mści się ani nie che doprowadzic bohaterki do upadku, za to poóc jej a jednocześnie swojej rodzinie.

Aha Dominique to matka małej a nie opiekunka prawna, i Cristian nie chce zabierać jej dziecka. Miła i sympatyczna historia do przeczytania w grudniu.

Się doczekałam, zaczałam dziś czytać i czuję, że to będzie dobra książka. Na razie jestem w 100% na tak.

gPrzeczytam z całą pewnością. UGordon nawet Włosi mi pasują, choć nie zaszkodziłby jakiś przecietny Anglik, albo w ogóle jakiś przecietny ktoś tak dla odmiany ;-)

A ja ją przeczytałam, mimo niecheci do autorki. Ale nie powaliła mnie na kolana. Jednakże fanki Roberts powinny być usatysfakcjonowane.

Wczoraj przypomniałą sobie tę książkę, bo ostatni raz czytałam ją dośc dawno. Cóż mogę rzec? Diana Palmer w najczystszej postaci. On macho do kwadratu, oczywiście zakompleksiony o prześladowany przez duchy przeszłości, ona niewinna niczym lilija, momo tego że była mężatką. On jej chce i nie chce, ona ma tak samo. A w tle bydło rasy santa gertrudis ;-). Dobre, nawet bardzo dobre... w tym palmerowskim duchu dobre ;-). A zapomniałabym w tle straszny były mąż, a i mój ulubiony motyw sie pojawia małżeńśtwo z rozsądku, a spotkanie po latach, a i on starszy od niej...Tak pisze tylko Diana Palmer ;-).

Wczoraj przypomniałą sobie tę książkę, bo ostatni raz czytałam ją dośc dawno. Cóż mogę rzec? Diana Palmer w najczystszej postaci. On macho do kwadratu, oczywiście zakompleksiony o prześladowany przez duchy przeszłości, ona niewinna niczym lilija, momo tego że była mężatką. On jej chce i nie chce, ona ma tak samo. A w tle bydło rasy santa gertrudis ;-). Dobre, nawet bardzo dobre... w tym palmerowskim duchu dobre ;-). A zapomniałabym w tle straszny były mąż, a i mój ulubiony motyw sie pojawia małżeńśtwo z rozsądku, a spotkanie po latach, a i on starszy od niej...Tak pisze tylko Diana Palmer ;-).

Mogę napisać tylko, że wszystkie trzy historie są bardzo sympatyczne i w sam raz do przeczytania w zimowy wieczór. Polecam.

A ja sięgnę, bo a nuż mi się spodoba, jako że nie zawsze się z Janką zgadzam i może, może... czeka mnie przyjemne rozczarowanie. A jak nie to i tak nic się nie stanie.

Ja autorkę kojarzę, i przyznam się, że ją lubię, ale nie za książęce fabułu. Z sympatii do tej pani dam szansę temu księciu co to się ferrari rozbija, a po drugie opowiadanie sięgnę z prawdziwą przyjemnością, bo lubię spotkania po latach, i jak sie mszczą lubię, i jak dziewczyna potrafi sobie życie bez chłopaka ułożyć i jakieś ambicje ma też lubię :P.

Podobnie jak Crissy przeczytam z całą pewnością. Też uwielbiam moyuw małżeństwo z rozsądku i spotkanie po latach, szczególnie, gdy to on był tym be..........

Lubię jak oni się mszczą, oj lubię. A jak się maszczą bez powodu to jeszcze bardziej. A na ile znam życie, to on naprawdę nie ma poowdu by się na niej mścić, ale czy to kiedykolwiek był problem dla bohatera hśż-ta?

Ciekawe o jaką to pomysłowość chodzi i jakich nietypowych metod tenże MAx będzie używał, by podtrzymać znajomość....Czy też to tylko blurb tak nas czaruje. Się zobaczy za czas jakiś.

Szczęśliwi czasu nie liczą, a jam bardzo szczęśliwa....a jak nie szczęsliwa to niesamowicie gapowata, za pomyłkę przepraszam. Gdybyż ta książka była w sprzedaży nie od 17 listopada a od 17 grudnia..Eh...pomarzyć.

Niby taki mądry, taki sprytny, taki naj, naj we wszystkim a prostych faktów sprawdzić nie potrafi. Ależ ci faceci są tumanowaci...Ale i tak ich lubię :P. Przeczytam, a potem się poznęcam :P

Szkoda tylko, że trzeba będzie na nią czekać, aż do 17 listopada.

Niemożliwe, książka Stuart jest w sprzedaży od miesiaca a przeczytały ją tylko trzy osoby?

Dziewczyny czy wy śpicie? Takie cudo przegapić?

Nie ma innego wyjścia, muszę przeczytać tę książkę. Siła wyższa. Już sie nie mogę doczekać.

Muszę przyznać, że ostatnio wydawane harlequiny z serii Romans Historyczny, trzymają wysoki poziom. "Niemoralna propozycja" to kolejna książka z tej serii, z której przeczytania jestem niezwykle zadowolona. Myślę, że Christine Merrill dołączy do grona moich ulubionych autorek romansów historycznych. Pisze ciekawie, tak, że aż chce sie czytać. Tworzy ciekawe fabuły i intrygujących bohaterów. Trudno mi znaleźć coś do czego mogłabym się przyczepić.
"Niemoralna propozycja" to druga jej książka wydana w Polsce, opowiada o losach brata bohatera "Perfidnej intrygi", Johna St Radwella, który w tamtej książce dał się poznać, jako nie boję się użyć tego słowa świnia jakich mało i Esme, która by pozbyć sie ojca znęcającego się nad nią i niechcianego zalotnika postanwia zostać jego kochanką. Niestety w Johnie pod wpływem różnych przeżyć obudziły się wyrzuty sumienia i nie chce uwieść Esme, za to wywozi ją do domu brata. Tam całą sprawę przejmuje Miranda żona jego bratowa, która za cel stawia sobie ożenienie szwagra i pogodzenie braci. I się zaczyna....Nie będę dalej zdradzała fabuły, powiem tylko, że im dalej tym lepiej. John się broni, Esme go uwodzi, a Miranda knuje, brat Johna zaś płonie słuszny gniewem.

Kto jeszcze nie czytał niech szybko to nadrobi, bo warto i to bardzo.

Mogę się tylko zgodzić z przedmówczyniami. "Dama w tarapatach" to książka, którą powinna przeczytać każda wielbicielka romansu historycznego oraz różnego rodzaju ciekawostek historycznych, ja na przykłąd nigdy bym nie wpadała na to, jaki był najskuteczniejszy w tamtych czasach środek piorący ;).

Przeczytałam i nie zwiodłam sie. Książka jest dobra, bardzo dobra. Interesująca fabuła, nietuzinkowi bohaterowie i ten specyficzny styl Stuart, to mieszkana, która powoduje, że od książki nie można się oderwać.

O il mnie pamięc nie myli "Ostatni najemnik" i "Władca pustyni" nie mają ze sobą nic wspólnego, poza bohaterami powiązanymi z Jacobsville, nie ma więc znaczenia od czego zaczniesz czytanie.

Mąż to klasyczny przykłąd doopka, nie da się go polubić. Za to kochanek jest cudny. I to na początku nie tyle kochanek ile przyjaciel. Brauna bardzo ładnie poprowadziła ten romans. Symaptia, przyjaźń i w końcu miłość, bez jakichś wielkich wybuchów namiętności za to z porządną dawką optymizmu.

Znowu się przy gwiazdkach machnęłam, miało być pięć, a kliknęłam 4.

W każdym razie książkę przeczytałam. I po raz kolejny Jackie Braun udowodniła, że mało kto pisze tak dobre harlequiny z serii Romans jak ona. Książka w sam raz na szary jesienny wieczór, od razu zrobi się cieplej i przyjemniej.

Mówiłam, że książka jest super :-).

W końcu udało mi się przeczytać "Wielką tajemnicę". I cóż o niej mogę rzec? Po pierwsze drugiej tak zabawnej i pełnej intryg budzących mój śmiech książki nie czytałam dawno. Do tego, że książki Macomber poprawiają mój nastrój swoim optymizmem i ciepłem jestem przyzwyczajona, ale do tego, że co i rusz wybucham śmiechem jeszcze się nie przyzwyczaiłam.

Pisarka bohaterami uczyniła ludzi najzupełniej normalnych, żadnych milionerów i ich sekretarki, mamy za to właścicielkę księgarni, i właściciela salonu blacharskiego. Ona to rozwódka z pięcioma kilogramami nadwagi i z córką lubiącą się wtrącać w jej życie. On wieczny kawaler z młodszą siostrą, która ma za cel ożenić brata, bo jeżeli nie zrobi tego teraz Steve będzie skazany na wieczną samotność....

Lindsey bo takie imię nosi córka głównej bohaterki wraz ze swą przyjaciółką postanawia wydać za mąż swoją samotną matkę, dzielnie pomaga jej w tym jej najlepsza przyjaciółka Brenda. Rezolutne dziewczęta zamieszczają w gazecie ogłoszenie takiej oto treści:
„Poszukiwany partner doskonały. Jestem nieśmiałą, rozwiedzioną kobietą, która szuka mężczyzny myślącego o małżeństwie. Wyglądam jak piękna królewna, gotuję jak dobra mama i całuję jak zakochana nastolatka. Skrzynka 1234”
Na ogłoszenie odpowie Steve, a właściwie jego młodsza siostra. I wtedy zacznie się zabawa. Meg i Steve zostaną postawienie przed faktem dokonanym, przekonani przez swe rodziny, że w restauracji czeka samotna osoba, idą na kolację. I pewnie wszystko rozeszłoby się po kościach, bo ani Steve, choć Meg mu się podoba, ani Meg nie zamierzają kontynuować znajomości, to zdesperowane swatki nadal knują, by tych dwoje w końcu połączyć węzłem małżeńskim.
Ale że niedaleko pada jabłko od jabłoni, a brat jest podobny do siostry, Meg i Steve także zaczynają knuć, intrygować i kłamać..Jak wiadomo kłamstwo ma krótkie nogi i paskudne konsekwencje. I tak tez będzie w tym przypadku ;). Steve, Meg, Siostra Steve’a i Lindsey przeżyją kilka niezwykle ekscytujących chwil, a niektórzy z nich wykażą nie lada talentem aktorskim, zapewniając czytelnikom całą masę pozytywnych emocji.
Rozmowy Lindsey z matką, Steva z siostrą, Steva z Meg to mistrzostwo świata, śmiałam się w głos.

Na koniec dodam, że książkę czyta się świetnie, za sprawą 1) bohaterów, 2)fabuły, 3)humoru, 4) tego specyficznego dla Macomber ciepła,5) i dlatego, że książka najzwyczajniej w świecie jest dobrze napisana.

Ja czytałam i całkiem świadomie mogę polecić tę książkę innym, choć przyznam, że nie jest tak dobra jak "Cnotliwa żona" tejże autorki. I tu taka mała ciekawostka, okaleczony bohater "Cnotliwej żony" to brat głównego bohaera "Ślepej miłości".

Jak na razie przeczytałam tlko jedno opowiadanie z tej książki, to jest "Sekrety małżonków" Nalini Singh. Nie do końca umiem to wyjaśnić, ale książka spodobał mi się niesamowicie. I z czystym sumieniem mogę polecić ją innym. Czytanie o Calebie i Victori sprawiło mi bardzo dużo przyjemności. Historia o tyle oryginalna, że autorka głownymi bohaterami uczyniła małżeństwo z pewnymi problemami. Całe szczęscie nie poszła na łatwiznę i nie obarczyła tylko jednej ze stron winą za problemy. Rozpadowi związku są winni oboje, choć to Victoria chce rozwodu, Caleb nie do końca dostrzega ich problemy, a może nie tyle nie dostrzega, ile nie chce się z nimi pogodzić.
Akcja rozpoczyna sie w momencie, gdy Victoria informuje Caleba o tym, że jest w ciąży. Jej mąż ciażę uważa za rozwiązanie wszytskich ich problemów. Victoria do niego wróci i wszytsko będzie tak jak dawniej. Ale tak dobrze nie ma. Owszem wracają do sibie ale z mocnym postanowieniem naprawienia stosunków między sobą. Nie jest to łatwe, bo obydwoje sjrywają pewne tajemnice i sekrety, którymi nie chcą się ze sobą dzielić. Rzecz jasna wszytsko skończy sie szczęśliwie, ale zanim do tego dojdzie....
Przyznam szczerze, że o wiele bardziej niż Victorie kibicowałam Calebowi. Taka sytuacja zdarza mi sie bardzo rzadko, ale Caleb wart był mojej sympatii.

Odcięci od świata, zamknięci z groźnymi bandytami...nieźle się zapowiada. Mam nadzieję, że książka nie zawiedzie pokłądanych w niej nadziei, bo po tym blurbie są całkiem spore.

Przeczytam,ponieważ:
1. Jak do tej pory książki Lindy Leal Miller trzymały pewnie poziom, i czytanie ich sprawiało mi przyjemność.
2. Lubię motyw:
-spotkanie po latach;
-ukryta ciąża;
-mezalians.

Kupi jej nową sukienkę i wyśle do fryzjera, a uroczo zaokrąglona oznacza pewnie, że biust posiada ;)

Jak ja lubię czytać o tych podłych i głupich macho....Lektura obowiązkowa ;)

Przy takim nagromadzeniu różnych motywów "Wizyta na Capri" może być całkiem niezła.

I w zupełności legalna ;)


A fryzurke mam nową od dni paru. Nożyczki poszły w ruch.

Autentycznie na końcu byłam zaskoczona, mam wrażenie, że sobie JAmes z pewnej konwencji zażartowała...ot, takie mrugniecie okiem do czytelniczek.

A w całym tym "Świecie luksusu" najlpesza jest końcówka, sama nie wiedizałam czy śmaić się czy płakać...

Ale udało sie to cofnąć.

Aż z wrażenia zaznaczyłam, że przeczytałam, a ja jeszcze tego nie zrobiłam....

Blurb "Marokańskiej tajemnicy" rozłożył mnie na łopatki, jak nic muszę przeczytać tę książkę...Faceci to jednak w ogóle nie umieją sie mścić...nic tylko by porywali i uwodzili te młodsze siostry, córki i wnuczki...zero fantazji..

Daj szansę, bo książka jak na ten motyw jest naprawdę niezła. Dla mnie jego powody są dobrymi motywami, cała ta intryga ma sens.

Przeczytałam i muszę przyznać, że jak na hśż-ta książka była całkiem, całkiem, o ile przymknie się oko na tę całą machowatość bohatera, czyli ma być tak jak pan i władca sobie życzy.
Niestety Fonin płaszczy się za mało, zdecydowanie za mało, tak właściwie to wcale się nie płaszczy i nawet bohaterce swoejgo zachowania nie tłumaczy...

Jeśli chodzi o motyw ojcostwa, bohater miał prawo myśleć, że dziecko ie jest jego, a że jak każdy bohater hśż-tu nie przeprowadził badania DNA, tylko matkę z dzieckiem wyrzucił za drzwi (ale wysyłał pieniądze na utrzymanie dziecka, inna bajka, że ona była zbyt dumna by z nich korzystać), bo raz myślał, że jest bezpłodny i miał ku temu powody, dwa podejrzewał żonę o romans...A jeśli chodzi o tę wizytę, uwage na dziecko kazał mu zwrócić jego przyjaciel lekarz...

Cóż MAgret niewiele się pomyliła, twierdząc, ze książka mi się nie spodoba. Dało się ją przeczytać ale nic wiecej. Nuda, nuda i jeszcze raz nuda, a bohaterka z ksieżyca...i głupia. I nic się nie dzieje, nawet do łóżka nie idą, tylko ona przez 200 stron katuje się za błąd, który popełniała ileś lat temu i to pod wpływem alkohlu. Naprawdę o bohaterce mogę powiedzieć tylko tyle, że jest głupia i lubi cierpieć.

10 minut szukałam tego na stojaku w kiosku, zanim do mnie dotarło, że to jeszcze nie zostało wydane. Czekam z niecierpliwością.

Zdecydowanie "Na wyłączność" jest tym lepszym (znośniejszym) szejkiem, który ukazał sie w październiku.

Co do pytania Justynek, Grace chodzącą niewinnością jest, nie ukradła ona tych 10 mln doklarów, choć okazję mała nie jedną, koniec końców znała wszytskie hasła, numery kont itp. I nie crissy nie w gotówce, tylko tak jak podejrzewasz był to przekręt internetowy...Ogólnie książka jest taka do przeczytania, bo mimo, że króciutka to czegoż w niej nie ma. Jest szejk, jest cud urody nie dziewica, jest bardzo zły złodziej, jest wredny molesyujący szef, zemsta jest, jest urlop na Bali, jest katastrofa samolotowa, amnezja jest, dziki seks jest, kłótnie i pojednania są...i dwoje bohaterów pozbawionych zdolności logicznego myślenia, nie mam pojęcia jak Grace mogła zosatać dyrektorem czegokolwiek, a Salim dorobić się tych 10 mln i jeszcze kilkudziesieciu innych z takim intelektem....

Zdecydowanie "Na wyłączność" jest tym lepszym (znośniejszym) szejkiem, który ukazał sie w październiku.

Co do pytania Justynek, Grace chodzącą niewinnością jest, nie ukradła ona tych 10 mln doklarów, choć okazję mała nie jedną, koniec końców znała wszytskie hasła, numery kont itp. I nie crissy nie w gotówce, tylko tak jak podejrzewasz był to przekręt internetowy...Ogólnie książka jest taka do przeczytania, bo mimo, że króciutka to czegoż w niej nie ma. Jest szejk, jest cud urody nie dziewica, jest bardzo zły złodziej, jest wredny molesyujący szef, zemsta jest, jest urlop na Bali, jest katastrofa samolotowa, amnezja jest, dziki seks jest, kłótnie i pojednania są...i dwoje bohaterów pozbawionych zdolności logicznego myślenia, nie mam pojęcia jak Grace mogła zosatać dyrektorem czegokolwiek, a Salim dorobić się tych 10 mln i jeszcze kilkudziesieciu innych z takim intelektem....

Ta Miranda to bardzo rozsądna młoda dama, polecam "Perfidną intrygę", ale pal licho Mirandę najważniejszy jest St John, który był tak cudownie zły w części poświęconej jego bratu..

Dałam 5, bo mi się znou źle gwaizdki zaznacyły :P. Miało być 4.

Książkę zdecydowanie warto przeczytać, podobnie jak i drugi romans historyczny, który ukazał się w tym miesiącu.
Po pierwsze kasiążka jest dobrze napisana i przetłumaczona, przynajmniej takie odniosłam wrażenie. Czyta sie szybko i przyjemnie, bez zbednych dłużyzn.
Po drugie Merrill wykorzystuje dwa bardzo lubiane przeze mnie motywy a własciwie trzy i robi to porządnie. Pierwszy z nich to małżeństwo z rozsądku, bohaterowie biorą ślub, bo ktoś uknuł podłą intrygę....Żadne z nich nie jest tym małżeństwem zachwycone, on nie chciał się żenić, ona cóż...także nie miała ochoty wychodzić za niego za mąż, jakkolwiek dla niej to małżeństwo to być albo nie być. Ważna sprawa te być albo nie być nie ma nic wspólnego z reputacją...Co mi się podobało w poprowadzeniu tego motywu? Otóż to, że bohaterowie zakochują się w sobie powoli, bez zadnych wielkich fajerwerków, choć namietności nie zabraknie, gniewu i zazdrości także.
Drugi motyw to motyw Kopciuszka i Brzydkeigo Kaczątka w jednym.Normalnie często oba te motywy mnie denerwują, bo krew mnie zalewa, gdy bohater kupi bohaterce nową sukienkę i ona robi się piękna. Co to to nie, Miranda nie staje się piękna tylko dlatego, że dostała nową sukienkę...
Na koniec bohaterowie po przejściach zaróno Miranda jak i Marcus nieźle od życia już dostali, ona ma za sobą lata cierpień i ciężkiej pracy on małżeństow z kobietą,powiem, że bardzo złą kobietą... Polubnienie obydwojga nie sprawia żadnych trudności, przez całą ksiazkę trzymałam za nich kciuki, bo oboje byli łatwi do polubienia. Miranda to żadna słodka idiotka, któa che by ktoś ją uratował, to dziewczyna z krwi i kości, któa umie walczyć o swoje. A Marcus jest naprawdę porządnym mężczyzną.

Jako że wierna ze mnie wielbicielka Stuart w wydaniu wspóczesnym i uwielbiam romanse historyczne nie mogę sobie darować tej książki. Mam nadzieję, że będzie równie udana jak jej powieści wspólczesne. Blurb całkiem, całkiem...

Jako że wierna ze mnie wielbicielka Stuart w wydaniu wspóczesnym i uwielbiam romanse historyczne nie mogę sobie darować tej książki. Mam nadzieję, że będzie równie udana jak jej powieści wspólczesne. Blurb całkiem, całkiem...

Też czekam :)

P tym blurbie to bym sobie Rafaello zjadała....

Mi się ta seria Winters nawet podobała, i dośc miło ją wspominam :)

Napiszę Ci crissy w sobotę kimże ta Miranda jest, bo o ile się nie mylę, to mamy tu do czynienia z drugą częścią serii, pierwsza mówiąca właśnie o tej Mirandzie i bracie Jacka Marcusie wyszła 11.10, a ja mam zamiar ją przeczytać w sobotę :)

Ha!Ha!Ha! Się doczekałam, a jak Ci się jeszcze janko spodoba.....

Mogli się pmylić, a Felicity zakochała się nie od pierwszego wjerzenia a od pierwszego razu ;), albo zwyczajnie zakochała sie od pierwszego wejrzenia, ale uświadomiła sobie dopiero za drugim ;). Ogólnie szejki to wyższa szkoła jazdy a ich blurby to sztuka ;)

Uwielbiam damy w tarapatach i odrzuconych konkurentów, którzy się mszczą...Czekam z niecierpliwością.

Aż przebieram nóżkami w oczekwianiu na te "Grzechy przeszłości", bo ja uwielbiam takei sytuacje i takie motywy... ;)

Popieram :). Recenzja severii do Recenzji Miesiąca, ostatniej już niestety.

Sympatyczna historia o dwójce ludzi, którzy zakochali sie w sobie, rozstali na chwilę, by zaraz potem wziąść ślub, ułożyli i zaplanowali całe życie, i wpadli, wpadli dosłownie, bo ona zaszła w ciążę, a dziecka w planach nie było. Miła odskocznia od tych wszytskich książek, gdzie jest ciąża i musi być ślub, tu mamy sytuację odwrotną.

"Skrywana miłość" Palmer to kolejna książka jej autorstwa, której nieprzeczytanie dla każdej fanki tej pisarki będzie wielką stratą, jak i dla każdej fanki romansu w ogóle. Mamy tu wszystko za co tak kochamy Palmer ;) i cenimy romans w ogóle ;).

Znajdzie się tu i szczypta humoru, i okazja do wylania paru łez, i kilka bardzo życiowych mądrości, nie zabraknie również miłości i namiętności.

Jak zawsze u Palmer on jest od niej sporo starszy, bogatszy i mogłabym napisać, że mądrzejszy, ale po dłuższym zastanowieniu dochodzę do wniosku, że oboje odznaczają się brakiem rozumu i zdrowego rozsądku w równym stopniu.

Oboje także zostali w jakiś sposób doświadczeni przez los, tak on został skrzywdzony przez kobietę, a ona no cóż to sierota po przejściach. Ona go kocha, on ją też ale, że Palmer wychodzi z założenia, że na szczęście trzeba zasłużyć, to J.B. zafunduje Tallie niezłą zabawę. Tak, nie mylicie się, będzie ją obrażał, wyśmiewał, pokazywał się z inną, a nawet doprowadzi do tego, że dziewczę będzie miało wypadek, i straci pamięć. I wtedy dopiero zacznie się dziać… Niejedną łzę wylałam czytając o nich.

Bo choć wszystko kończy się dobrze, zanim do tego dojdzie, J.B. dostanie to na co zasłużył… przynajmniej w części.

Dzieki tej książece dowiedziałam się, że mam niezwykle rzadką grupę krwi....Swoją droga przez chcwile myślałam, że w żyłach Vita płynie co najmniej krew błękitna... ;). Naciągana wielc ta końcówka.

Mam tak samo jak Johannalind. "Droga nad jezioro" to dla mnie lektura obowiązkowa. Czekam niecierpliwie. Tylko tak sobie myślę, że okładka bez tych śnieżynek byłaby o wiele lepsza.

Historia wielce sympatyczna, w sam raz na poprawę humoru. Jak cała Steele lekka, łatwa i przyjemna, z lekkim, oczywiście odrobina napiecia także się pojawia. Bohaterowie tacy w miarę normlani i dający się lubić.Mqagnus wcale taki nietowrzyski i opryskliwy nie jest, za to Taye czasami zachowuje się tak, jakby gdzieś zgubiła zdolnośc do logicznego myślenia. I sie motyw maskarady plącze, bo ktoś nie mówi o sobie wszytskiego....

Co to jest siedem lat, jak ja sie zakochałam w książkach Palmer lat temu naście to nadal kocham. Prawdziwa miłość i seidem lat przetrzyma.

Kupować, czytać i się cieszyć z czytania...tym bardziej jeśli cześć ostatnia sie podobała.

Nie sądźmy książki po okładce i tytule...Tak sobie myślę, że książka może byc dobra, bo jak napisała Crissy nowy wątek i nowa okolica...Ciekawe czy bohaterka po jednej nocy zajdzie w ciążę? To Wilkinson, więc chyba nie...

Mówiłam, że Burrows dobra jest :D

Lubię wszystkie opowiadania z tej ksiażki :)

Niektóre książki czytam od razu, inne muszą poczekać na swoją kolej, tak właśnie było z "Krzykiem cszy" Flock. Być może książka ta czekała tak długo, bo z jakichś przyczyn uznałam ją za "trudną" (patrz wypowiedzi czytelników i blurb).
Cóż jest to kawalek niezlej książki. Wiem, że może zabrzmieć to co najmniej dziwnie, ale czyta się ją lekko, mimo poruszanego tematu. Johanalind napsiała o czym ta książka opowiada, więc nie będę tego powtarzać, dodam tylko, że w przeciwieństwie do niej nie uważam tej ksiązki za trudną, fakt porusza poważny problem, ale przedstawia go w sposób przystępny. Przeczytanie jej zajęło mi jeden wieczór, nie dzieliłam jej na części, nir obiłam przerw. Wciągnęła mnie. I ja na miejscu wielu innych osób nie rezygnowałbym z czytania tej książki tylko dlatego, że porusza taki a nie inny temat. Bo wymowę ma ch.....! optymistyczną.

Tak to seria, powiązana miejscem akcji i boahterami.

I jak napisała Ewa blurb ciekawy, może coś z tego będzie.....

I jak napisała Ewa blurb ciekawy, może coś z tego będzie.....

Medical Duo powrócił.

Lubię takie książki, i lubię kiedy pojawiają sie autorki jeszcze mi nieznane.

A ja czytałam inne książki tej autorki i podobały mi się na tyle, a nawet bardziej, że przecyztanie tej jest koniecznością :)

I że nowych nie wydaja.

Ale toi książki jeszcze niewydane u nas :/.

Polecam się na przyszłość :)

Ale więksozść wielbicielek romansów czyta również inną literturę, u mnie jest to:
1. fantastyka
2. kryminały
3. literatura obyczajowa
zresztą ja czytam wszystko, ale jak się przeanalizuje co piszą dziewczyny w innych miejscach, gdzie się romansami zachwycac można i informują o swych zainteresowaniach to właściwie nie ma takich, które czytałby tylko romanse.I jakaś część właśnie od kryminału swą przygodę z tym gatunkiem zaczynała, albo od powieści obyczajowej, albo czegoś innego :)

Bycie fanką romansów od kilkunastu lat ma swoej plusy i minusy...też bym chciałam mó sobie takie listy robić.

Hm... ja sobie teraz przypominam stare harlequiny Debbie Macomber :
"Synowie północy"
Narzeczona dla brata (tom: 1)
Miłość i waśń (tom: 2)
Ożeń się, tato (tom: 3)
Kto wymyślił rozwody? (tom: 4)
Trzeba przetrwać tę miłość (tom: 5)
Kto się lubi, ten się czubi (tom: 6)


"Pora na romans"
Pora na romans (tom: 1)
Pora na ślub (tom: 2)

Także coś więcej niż Harlequin.

Niektóre książki Michaels są świetne, a "Spróbujmy jeszcze raz" to chyba najlepsza z nich. Sporo jest takich starszych harlequinów wartych przeczytania.

A podoba się chociaż?

Gdy znajdzieś chwilę wolnego czasu przeczytaj Janko "Polowanie na sobowtóra" i "Dośc już łez" są to książki bardzo różne, ale najlpesze z tego co można znaleźć po polsku jej autorstwa.

Ja już sobie odświeżyłam i teraz czekam na "Mgłę", całe szczęście to już niedługo :).

Bo ja Palmer to "wielbię" i "kocham" i brak mi słów. Ta kobieta to Miszczyni ;).


Więcej książek Palmer do tej pory niewydawanych w Polsce!!!!

Laurel nie Laura... sama nie wiem co mi dziś siedzi w głowie :).

"Ogórd grzechu" po raz pierwszy przeczytałam jakiś czas temu, dokładnie kiedy nie wiem. Z całej lektury zapamiętałam tylko uczucie przyjemnosci towarzyszące czytaniu. Dlatego też korzytsając z paru chwil wolnego czasu siegnęłam po tę książkę ponownie.
I się nie rozczarowałam. Uczucie przyjemności pojawiło się również tym razem. Blake to porządna pisarka, faktem jest że i jej zdarza się popełnić coś nie wartego czytania, ale "Ogród grzechu" to zdecydowanie dobra książka. Połączenie powieści obyczajowej, romansu i thilleru, z zachowaniem odpowiednich proporcji rzecz jasna, przewaga romansy ;). Powieść obyczajowa to historia głownej bohaterki, która po śmierci męża, zamknęła sie przed światem w domu, jej problemy z dziećmi i teściową.Thiller także dotyczy naszej bohaterki, co i rusz dotykają jej jakieś dziwne zdarzenia, rzecz jasna są to zdarzenia groźne. I na koniec romans Laury z mężczyzną, który nie dość, że jest ogrodnikiem, pracujacym dla niej to na dodatek jest od niej młodszy o parę lat i ciągnie się za nim nienajlepsza opinia, uwodziciela starszych kobiet. Dodajmy, że LAura mieszka na prowincji, w małym sennym miasteczku, gdzie każdy wie wszytsko o każdym, pełnym plotek i insynuacji... Bohaterom nie będzie łatwo...

Rogers to jedna z najlepszych autorek romansów historycznych wydająca swoje książki pod szyldem Harlequina. Ma swój własny styl, a jedno czego nie można powiedzieć o jej książkach to, to że są nudne. Nietuzinkowi bohaterowie, szczególnie bohaterki, ciekawa fabuła, świetne pomysły i dobry warsztat, sprawiają, że od jej książek nie można się oderwać.
"Najcenniejszy klejnot" nie jest jej najlepszą powieścią, jaką dane mi było poznać, ale jest powieścią wartą przeczytania, dobrą powieścią. Choć momentami miałam ochotę zrobić krzywdę głównemu bohaterowi i mocno potrząsnąć bohaterką, książkę przeczytałałam za jednym posiedzeniem. I był to czas spedzony przyjemnie. "Najcenniejszy klejnot" to porządnie napisany romans, z wyrazistymi postaciami, niezłymi scenami erotycznymi i ciekawą fabułą. Polecam, tak samo jak i inne książki Rogers.

Albo masz tak cały spis :)

Lekcja dojrzałej miłości (tom: 1)
Biała suknia (tom: 2)
Pustynna gorączka (tom: 3)
W sercu gór (tom: 4)
Przerwany koncert (tom: 5)
Meksykański ślub (tom: 6)
Narzeczona z miasta (tom: 7)
Apetyt na mężczyznę (tom: 8)
Miłość warta miliony (tom: 9)
Aniołki Emmetta (tom: 10)
Duma i pieniądze (tom: 11)
Rodeo (tom: 12)
Redbird / Cattleman's Pride (omnibus) (tom: 13)
Serce z rubinu (tom: 14)
Paper Husband (in Husbands on Horseback) (tom: 15)
Trzy razy miłość (tom: 16)
Christmas Cowboy (in Lone Star Christmas (tom: 17)
The Princess Bride(tom: 18)
Ukochany (tom: 19)
Callaghan's Bride (tom: 20)
Love with a Long Tall Texan (omnibus) (tom: 21)
Pożegnanie z mroczną przeszłością (tom: 22)
Biały ślub (tom: 23)
Piękny, dobry i bogaty (tom: 24)
Spełnione marzenia (tom: 25)
Dwa kroki w przyszłość (tom: 26)
Romans poza kontrolą (tom: 27)
Niebezpieczna miłość (tom: 28)
Zdrajca (tom: 29)
Słodka niewola (tom: 30)
A jednak ślub (tom: 31)
Skrywana miłość (tom: 32)
Osaczony (tom: 33)
Kłamstwa i tajemnice (tom: 34)
Zimowe róże (tom: 35)
Miłość bez granic (tom: 36)
Heart Of Stone (tom : 37)
Ukryte uczucia (tom: 38)

Oczywiście :). "Założyciel rodu" to historyk, znaczy się romans historyczny, tematycznie powiązany z serią Long Tall Texans, opowiada on o założycielu miasta Jacobsville, w którym rozgrywa się akcja kolejnych powieści z tego cyklu. "Pomocna dłoń" inaczej "Biała Suknia" to drugi tom tego cyklu. Moim skromnym zdaniem jedna z najlepszych częsci całego cyklu i książek Palmer w ogóle.

A tu znjadziesz całą serię LTT Palmer, http://www.harlequin.pl/ksiazki/ukryte-uczucia , spis znajduje się w okolicach końca dyskusji.

Lubię romanse historyczne autorstwa Pauli Marshall, aż żal, że zaprzestano wydawania książek przez nią napisanych. A sam "Sekret Chloe" należy obok "Dynastii Dilhorne'ów" i "Rodziny Schuylerów" do moich ulubionych dzieł tej pisarki. Pojawiają sie tu motywy, które sobie cenię i lubię tj. motywy brzydkiego kaczątka, gorszej siostry, i małżeńśtwa z rozsądku, co więcej książka jest porządnie napisana, bez zbędnych dłużyzn, z sensownymi bohaterami, trudno nie lubić zabiedzonej Chloe, będącej ofiarą perfidnych działań podłej kuzynki i pewnych wydarzeń z przeszłości. A męski bohater? Sam miód. Patrick jest męski, szlachetny, odważny uczciwy, ale i on czasami daje sie ponieść emocjom, i szybciej działa niż myśli.
Na koniec parę słów o fabule, prócz wymienionych motywów pojawi się tu jeszcze motyw kopciuszka, oczywiście kopciuszkiem jest Chloe.
"Sekret..." to lektura obowiązkowa dla wszystkich fanek porządnego romansu historycznego. Idę sobie zaraz znowu go przeczytać, a potem "Dynastię Dilhorne'ów", do czego zachecam wszystkie inne wielbicielki romansu historycznego.

Kolejna świetna książka Erici Spindler, właściwie powinnam się już do tego przyzwyczaić, bo jak do tej pory wszystkie jej książki trzymały bardzo wysoki poziom. Dlaczego warto tę książki przeczytać? Ponieważ Spindler, stworzyła świetnych bohaterów zarówno tych pierwszoplanowych jak i drugoplanowych. Głowna bohaterka to małomiasteczkowa policjantka z aspiracjami do czegoś większego, z traumatycznymi doswiadczeniami z dzieciństwa (ojciec sadysta), po trudnym małżeństwie, wychowuje małego synka i stara się pomagać siostrom. Podobało mi się w niej to, że miała swoje słabości, że nie chciała rezygnować ze swoich marzeń, że mimo przeszkód na swojej drodze szła dalej. To na niej skupia sie całą fabuła, i w okół niej kręci sie cała akcja. Akcja ciekawa bo mamy tu do czynienia z dwoma przestępstwami (łącznie kilka morderstw), które wzajemnie się zazębiają, w tle problemy z siosrtami głownej bohaterki, Mią, bitą przez męża i Ashley nie radzącą sibie z życiem. Do tego dochodzą dwa romanse ten głownej bohaterki z Connorem Davisem, agentem FBI uzależnionym od alkoholu usiłującym odnaleźć morderce siostry i romansem Mii. Oprócz świetnego kryminału Spindler funduje nam masę poplątanych życiorysów i problemów, z jakimi muszą radzić sobie boahterowie. Ale najlepsze i tak jest zakońćzenie, któe zasakuje absolutnie. Nikt nie tworzy postaci takich psychopatów jak Spindler. Nikt.
Kto nie czytała powinien jak najszybciej zaopatrzyć sie w tę książkę i przeczytać. Satrysfakcja gwarantowana.

Na pewno kiedyś sie doczekamy, tylko się biedny Rick dorobić musi, bo na razie go nie stać na żonę ;).

Kilraven i Harley Fowler się doczekali...

O czasu do czasu i arystokratę da się znieść, pozostaję przy moim zdaniu, że książka całkiem, całkiem :P.

A ja myślę, że ta książeczka może być całkiem niezła.

Ja tam widzę poteniciał, stowrzyć takiego Rhydona to albo geniusz albo totalne....(znowu brak mi słowa) mógł . Mam przeczytane wszystko, co zostało wydane po polsku Howard i niektóre książki to mistrzostwo świata:
Dość już łez, Polowanie na sobowtóa, Ryzykowan piekność, Anioł śmierci i dwa króciutkie opowiadanka Niech zyją upały i Droga do domu. Chociaż spora część napisanych przez nią książek to gnioty.

Miło się czsem rozczarować, ja tam prawie zawsze na nie kręcę nosem...i nic z tego nie wynika, bo potem czytam jak leci :D, fakt większosć mi się nie podoba, ale czasami trafiają się takie perełki, że aż miło.

Po tej jakże budującej opini autorstwa Janki sięgnę po to i to nawet zaraz, gdyż leży niedaleko od biurka te dzieło i potrzebowałam tylko takiego małego kopniaka, żeby się za nie zabrać.

I Janko sporo jest harlequinów, gdzie dialogi są na poziomie :). Tak sie trochę lękam, boś jest wielbiecielką światowego życia i gorącego romansu, ale jeśli uda Ci się trafić gdzieś na książki Leigh Michaele konkretnie "Spróbujmy jeszcze raz" przeczytaj.

Podejrzewam, że będzie ciąg dalszy o arystokracie :P, bo on z bratem pokłócon jest, znaczy sie coś jest na rzeczy. A sama książka Asińcu nie jest taka zła, lekka, łatwa i przyjemna, i prawdopodbnie, gbyby don Remi był tylko ciężko pracującym rolnikiem hiszpańskim to byś z zachwytu piała.... A sama książka jest do przeczytania, bohater choć skrzudzony przez kobietą potrafi się zachować wobec bohaterki z miarę, ba i nawet interesy z nią robić, a że arystokrata, i bohater... od czasu do czasu dobry arystokrata nie jest zły.

Z dotychczas przeczytanych przeze mnie harlequinów z serii Światowe Życie ten w tym miesiącu okazał sie być najlepszym.

Wpadłam i czytam wszytskie Spindler po kolei. Ona jest naprawdę świetna, i nie boi się żadnych tematów. A co najważniejsze zakońćzenie zaskakuje...Książka w sam raz dla wszytskich wielbicielek thrillerów i pokrętnej ludzkiej psychiki. Powtórzę za Dorcom, niewiadoma, groza i zaskakujace zakończenie a na dodatek kawałek całkiem niezlego romansu. Trzyma w napieciu do ostatniej strony.

Nieskromnie powiem, że ja zawsze mam rację ;)

Święte słowa, i jeszcze niewydane historie z serii o bracich Hart i cała masa innych. Bo te stare są lepsze, i to o niebo, choćby ostanio wydana "Gra pozorów". Więcej starej Palmer!

Da się przyeczytać. I tak sobie myślę, że co niektórym sie, spoodba i to bardzo, innym ciut mniej, a jeszcze innym wcale. Spróbować warto.

Da się przyeczytać. I tak sobie myślę, że co niektórym sie, spoodba i to bardzo, innym ciut mniej, a jeszcze innym wcale. Spróbować warto.

Skończyłam i nawet się wyzłośliwiać nie będę, bo książka podobała mi się bardzo. Taka była niepalmerowa w duchu, bo bohater się tak mocno nad bohaterką nie "znęcał" (wielbicielki wiedzą o co chodzi) a bohaterka potrafiła mu sie postawić i odpłacić za to co zrobił. Hostoryjka prosta jak drut, ale dobrze! napisana. Mmentami miałam nawet wrażenie, że to nie Palmer pisała o ktoś inny. taki widac urok tych starszych jej książek, są po prostu dużo lepsze.
Niktóre sceny w tej książce to po prostu marzenie. Szczególnie podobała mi się ta, gdy Eleanor poznała matkę i siostrę Wade'a...A i "śmiertelna" choroba Keegana, ja wiem, że to poważna spraw i śmiać się z tego nie można, ale do tej pory jeśli już bohaterowie u Palmer chorowali to na takie męskie rzeczy, a tu....I ten fakt, że z Keegana jest taki tłuk w kuchni...Warto zdecydowanie warto, czyta się szybko, i przyjemnie. Palmer w najlepszym wydaniu.

Czytałam nocą...Ale że ja mam nerwy ze stali wytrenowane przez lata czytania romansów, nic mi więc nie jest straszne ;).

Dorcom ma 100% racji. Książka świetna, z dobrze skonstruowaną intrygą i nietuzinkowymi bohaterami. Trzymająca w napięciu do ostatniej strony. Jedna jedyna ada to malusieńka zawartość romansu, ale w końcu to thiller a nie romans, więc czepaić się w zasadzie nie ma o co. Kawał dobrej literatury. Szkoda, ze ostatnimi czasy nie wydaje się Spindler, wielka szkoda...

Wygląd, wygląd...Janka czy Ty nie wiesz jak wyglądają ci greccy milarderzy? Przypomnij sobie te wszytskie okładki.


Podzielić się podzielę :), a jak się z nim nie rozwiodę to Cię na jego, ale wtedy to już moją, bo w dowód miłosci wszytsko na mnie przepisze, własną grecką wyspę zaproszę :)

Ja się zgłąszam na ochotnika, na mnie się może mścić, a potem będzie rozwód z orzeczeniem o winie, jego rzecz jasna :P

I się z Janką zgadzam, takie rzeczy to tylko w książkach.

te ich usteczka..., chyba najgorsza okładka w całej serii.

Dla dobra sprawy idzie.... przeczytaj poprzednie książki z tej serii :)

jestem geniuszem romansu ;)

a że od Światowego Życia jestem uzależnioan, choć w większości niestety to gnioty

jestem geniuszem romansu ;)

a że od Światowego Życia jestem uzależnioan, choć w większości niestety to gnioty

A Aniołek to córka, bratanica siostrzenica azali biedna sierota przez milionera przygarnięta?

I ja się osobiscie nadziwić nie mogę, że jeszcze ani jednego greckiego miliadera ani nawet milionera nie spotkałam...szkok ;)
I że też żaden sie na mnie mścić nie chce...Co to może być ;)

Magret według mnie każda książka wartą jest przeczytania, a nawet jesli nie jest warta to jedyny sposób by sie o tym przekonać jest przeczytać :P

Nie będę ciskać gromów, wszytskei gromy zarezerwowałąm dla tego bałwana Rhybona od Howard nowo wznowionej.

Ależ te nimki na okładce mają miny...aż strach się bać.

Janko czy to tu miały być te najcudniejsze oświadczyny na świecie?

Jestem w trakcie czytania właśnie i jak na razie nie mogę złego słowa o tej książce powiedzieć. Podba mi się bohaterka, ten trzeci z malutką nadwagą....a bohater cierpi za winy popełnione i dobrze mu tak!

Hm..Kyros prawie jak Gyros ;)

Jak Greka zabraknie to się świat skończy :P

Aż mnie ansza ochota, coby sobie pprzednie tytuły przypomnieć w ramch przygotowania do "Mgły"

Jak czytałam to myslałam,że zaraz wyjdę z sibie i stanę obok. Co za bałwana z niego!!!!

Warto, bo książka jest zdecydowanie lepsza niż "Zima nad..." i prawie tak dobra jak "Pamiętne....". A czyta się ją świetnie. Tak jak pisały dziewczyny. Kto jeszcze nie zapoznał się z ksiażkami Wiggs i "Kronikami znad jeziora" powinien to jak najszybciej nadrobić. Bo jej książki należą do tcy, które podobają się prawie wszystkim (pamiętajmy o tym, że wyjatki potwierdzają regułę).

Ciekawe kto i dlaczego jest upadłym aniołem?

piraci :D, kocham piratów :D, może nawet autorkę zniosę....dla tych piratów

piraci :D, kocham piratów :D, może nawet autorkę zniosę....dla tych piratów

zupełny przypadek?

eksperymenty genetyczne?

bliźniak?

Mam wrażenie, że to czytałam lub coś bardzo ale to bardzo podbnego. Ale i tak chcę przeczytać, bo MAcomber cenię i lubię wielce :).

Hm...azaliż ci wszyscy bohaterowie szejków i hśźtów nie mają innego pomysłu na pozbycie się dziewczęcia z życia ich przyjaciół, kuzynów i rodziny niż uwiedzenie go?

Ciekawe czy na kniec okaże się, że ten któy okazywał uczucie to przypadkiem nie ojciec/brat/wuj nieaktrakcyjnej Molly, i ciekawe jak sszybko zrobi się atrakcyjna?

Przeczytam i się dowiem :).

Hm...azaliż ci wszyscy bohaterowie szejków i hśźtów nie mają innego pomysłu na pozbycie się dziewczęcia z życia ich przyjaciół, kuzynów i rodziny niż uwiedzenie go?

Ciekawe czy na kniec okaże się, że ten któy okazywał uczucie to przypadkiem nie ojciec/brat/wuj nieaktrakcyjnej Molly, i ciekawe jak sszybko zrobi się atrakcyjna?

Przeczytam i się dowiem :).

Książkom Winters najzwyczajniej w świecie nie ptrafię się oprzeć :). Czy ja już kiedyś mówiłam, że lubię tę autorkę? Fakt ostanimi czasy te jej książki są ciut mnie fajne, ale nic to...Czekam na kolejny diamnet czystej wody spod jej pióra.

Na pewno warto :)

Tam intrygujących IRYTUJĄCYCH, ale fakt przeczytać warto.

Pierwsze opowiadanie "Założyciel rodu" jakoś nie zapadło mi w pamięć, za to drugie "Pomocna dłoń", w poprzednim wydaniu "Biała suknia" a w oryginale "Justin" (tu brawa da tłumacza ;), a własiwie tego kogoś kto wpadł na ten pomysł z "Pomocna dłonią", nie ma to jak kreatywne tłumaczenie :) )

Bo ja to dni parę temu sobie przypomniałam, i ten typ, jest gorszy niż wszytskie szejki razem wzięte. Wrr...takiego macho to ja dawno w żadnej ksiązce nie widziałam. Ci od Palmer to przy nim pikusie malutkie w machowatości, i więcej możliwości kobiecie sprawiają.

Tu akurat na całośc nie poszła, i tego erotyzmu nie ma tyle co winnych jej książkach, choć ja jestem zdania, że jedna czy dwie sceny to jeszcze nie tak dużo. A kajdanki to żadne wielkie hallo..., wróć kajdanki były w tym o pani kamerdyner. A czytałaś część pierwszą "Ryzykowanej piękności", czyli "Polowanie na sobowtóa"? Blair to mój wzór do naśladowania.

I żadna książka na scenach erotycznych nie traci, chyba że tłumacz je wycina, albo skraca.

Chyba było, w Satine wychodzą tylko wznowienia.

Chyba było, w Satine wychodzą tylko wznowienia.

Gdybym mogła to bym rozstrzelała Rydhona. Co za typ!

Czas się zawsze znajdzie :), trzeba mieć jakieś priorytety w końcu :)

Tu Sycylijczyk tam Sycylijczyk, może to i jedna seria...i się bez kota obejdzie.

Nawet rączęta złożyć mogę, i oczy me cudnej urody ku Redakcji skierować, a'la kot ze Shreka...może pomoże...

Tak sobie myślę, że gdyby jednak ją ogłuszył, uśpił i w dywan zawinął było by ciekawiej...

Magret powinno się spodobać...

Janko i teraz przez Ciebie będę przebierała nóżkami w oczekiwaniu na te cudo. A ja cierpliwości za grosz nie posiadam. Eh Ty... :)

Zapewna świat, w któym osoby projektujace okładki będą czytały książki, do któych są one przeznacozne nadal pozostaje w sferze marzeń.

I się znowu nie zgadzamy w opiniach :D

Obmacałam ;). Niczego sobie książeczka :).

Hm...przeczytałam i byłam czymś wielce zaskoczona, ale nie powiem czym :P. Jak ktoś poczyta to sobie o tym z tym kimś podyskutuję :P

Ale się słodko zakochuje...to mu liczę na plus

Ależ ten markiz jest uroczym tumanem, że hej!

To by było straszne, no i na żadnym świecie nie znajdziesz takiego szejka jak ci z romnasów, bo to czysta fantastyka jest :)

Janka jak on Ci gotuje, to Kobiet ideał masz, a machnij ręką na te ciało.....

Przeczytam, przeczytam. Lubię jak maszczą się bez powodu, mogę się wtedy nad gópotą menskom pochylić ;)

Drastyczniejsze :), albo razem w ramach zacisniania związku sie zapiszcie.

JAkieś drastyczne ultimatum mu postaw ;).

Pokazać swojemu okładkę i powiedzieć, że ma rok żeby tak wyglądać :P

Taka w miarę dobra, ten Szwed? Norweg? mi się podobał :)

Ha! Jak wiedziala po dwóch dniach to i tak dobrz, w jakimś hq od razu wiedziała!

Hm...dlaczego "Zdrajca", bo tak się Dianie Palmer zachciało, oryginalny tytuł to "Renegade", więc ewentualnie jeszcze renegat,ale czemu tak a nie inaczej to zielonego pojęcia nie mam.

A wiesz, że we wrześniu ukaże się kolejne książka Palmer, będą to dwie historie jedna nowośc i jedno wznowienie o ile się nie mylę: The Founding Father; Justin, a "Justin" to "Biała suknia" (tłumacz lub redaktor popuścił wodze fantazji ;) ) czyli jedna z moich ulubionych palmerek.

Zerknęłam sobie na liczbę stron, jest ich tylko 224, szkoda że tot aka króciutka książeczka. Więcej grubych poproszę :).

Ja oczywiście przeczytam, bo:
1.to Palmer
2.to stara Palmer!

A okładka ładne :), aż miło się patrzy.

Ja myśle, że Palmer kiedyś napisze książkę poświeconą Machado, bo zauważ Sisia, że on młody, przystojny i z perspektywami...sie mały przewrocik gdzieś zrobi i Machado zostanie El Presidente ;).

A i jeszcze jedno robienie z jakiejś serii trylogii... Wrr...jak tak można.

Marokańska forteca to mi się bardzo, ale to bardzo nie poodbała.

A teraz przyszło mi coś d o głowy w związku z romansami historycymi i ogólnie wszelkiej maści romansami wydawanymi przez HQ. Straszny panuje tu balagan, wydaje się serię nie zazanczając nigdzie, że to seria, wydaje się książki z serii, a potem się z tego rezygnuje...Tu przykładem niech będzie Lynne Graham i ci koledzy, ale w historykach też tego pełno, a przecież przed wydaniem jakiejś książki wystarczy spwrawdzić na stronie autorki lub innej, czy dana książka nie jest częścią jajkiejś całości.

Byłażby to "Podwójna pułapka" i "Grecki biznesmen"?

Bardzo dobrze, że nie podzielasz. Świat byłby strasznie nudny, gdyby wszyscy mieli takie same zdanie jak ja. A z ciekawości zapytam, które książka Graham po polsku są na Twojej liście przebojów? Na odpowiedź mogę poczekać, aż wrócisz z wojaży :).

Janko a znasz jakieś książki Graham, które by ponad ten ekstra niski poziom wyrastały? One zdaje się wszystkei takie....

Tak głupie, że aż dobre ;)

I nawet Światowe życie Ci nie straszne ;)

To to, tylko kraj mi się pomylił :). Dziękuję za przypomnienie.

Jak ja bym chciała mieć taką długą listę książek (romansów) do przeczytania..

Mnie zachęca jedna jedyna książka pani Burrows jaką przeczytałam :).

A wiesz, że by jakiś hśź albo gorący romans co to miał za bohatera jakiegoś Norwega z amnezję, a rzecz miała miejsce w Australii, może uda mi się przypomnieć tytuł...


A jakbyś chciała o współczesnych Wikingach, to poczytaj sobie Christinne Rimmer Cykl "Księżniczki z Ameryki"
Powrót do przeszłości
Czarujący książę
Ślubny medalion

Może i tak :P. Ale obiektywna prawda jest taka,że SoLL jest najlpeszą ze szystkich Sag :P.

Przeczytam choćby dla mniejsca akcji :).

Grecji rzecz jasna

W tej Gecji to chyba magnaci jak złe ziele się plenią...

Książka Palmer z 1986, czyli mamy szansę na bohaterkę bez problemów zdrowotnych..., ale z drugiej strony i tak się bać należy tego co los (autorka) tej biednej bohaterce zgotuje.

Bo motyw a aukcją kawalerów, czy też pań stanu wolnego to dość często spotykany motyw.

A SoLL też lubię i miło wspominam szczenięce lata, gdym się tym i innymi książkami Sandemo zaczytywała :). I fonin pozwolę się z Tobą nie zgodzić :P najlepsza to jest SoLL a nie jakiaś tam SoKŚ :P, i jesze niektóe Opowieści były niezłe.

A wracając do samego Światowegy Życia ta książka ma ten plus, że żadnego Włocha/Graka/Hiszpana w niej nie ma :P.

A nie miałaś milko wrażenia pewnego niedosytu informacji w "Piekle"?

Tfu! nie na końcu, a w jego okolicach.

Tak, tą książką JAmes potwierdziła, że ma swój własny niepowtarzalny styl, że w moim prywatnym rankingu książek James, ta znajdzie sie na końcu.

Wszystko to photoshop ;). A na siłownię jak na siłownię, ale na rower go wyciągnij :).

Dwie pierwsze raczje tak, a ta trzecia mnie znudziła.

"Gdy tylko zostaje nowym władcą Szajeharu, nakazuje sprowadzić do pałacu Maggie…" zanczy się ogłuszyć, uśpić, i taką w dywan zawinietą do tego Szajeharu sprowadzić?

Skąd one biorę te pomysły?

Nic tylko lać was obie i patrrzeć czy równo puchnie ;)

Dorcom następnym razem nie zdradzaj wszytskiego :P. Proszę.

Nawet się z tego głodu dziś sobie rundkę po kioskach urządziłam, ale jeszcze nie było, a powinno, bo tylko 4 dni zostały do wydania.

Tak sobie myślę o średniowicznych Romansach historycznych i Cię Milko zmartwię, bo mało ich, i w większości niestety są raczej mało udane. Jakkolwiek zdarzyło się parę wyjątków. Podejrzewam, po przeczytanym fragmencie, że "Pani na zamku" takim własnie wyjątkiem będzie.

Miało być dwa... I akurat tyle dlatego, że mi się nie podobało to dzieło:
1) przez bohaterkę
2) przez bohatera
3) przez fabułę

Chcę przeczytać, bo po "Cnotliwej żonie" mam głód tej autorki. I się wzruszać lubię :).

Co kto lubi, dla mnie była to miła odmiana, po tych wszystkich salonach :P.

Korzystając z chwili wolnego czasu, po raz drugi sięgnęłam po „Ukryte uczucia” Palmer. A skoro to zrobiłam postanowiłam podzielić się swymi wrażeniami z lektury. A jest czym bo w tej historii znajdziemy wszystko za co kochamy Palmer i jeszcze troszkę. Mamy i udręczoną do bólu bohaterkę, udręczoną zarówno w sensie fizycznym jak i psychicznym. Nie dość, że jako dziecko doznała urazu mózgu, którego konsekwencją są zaniki pamięci oraz zakłócenie funkcji motorycznych, to na dodatek na skutek wychowywania w patologicznej rodzinie, jej ojciec był despotą i sadystą, boi się mężczyzn i seksu. Idźmy dalej mamy tu również do czynienia z wybitnie nierozgarniętym głównym bohaterem. Ulubiony typ bohatera palmerowskiego: bogaty, starszy od bohaterki, doświadczony ale nie za bardzo, nie ufający kobietom i oczywiście po przejściach. Ta sama dwójka gwarantuje doskonałą zabawę, ale Palmer dbająca o swe czytelniczki wprowadza dodatkowe postacie: Kittie, piękną a tym samym podłą modelką, z którą przez czas jakiś główny bohater, Jason będzie związany, Generała Machado, dzielnego obrońcę ładu i porządku, byłego przywódcę, któregoś z państewek Ameryki Południowej, który by wrócić do władzy i uczynić życie swych krajan lepszym będzie porywał bogatych Amerykanów; prócz nich pojawią się nierozgarnięci stróże prawa, jeszcze bardziej pozbawieni szarych komórek bardzo źli przestępcy oraz sporo innych postaci.
Palmer nie ograniczyła się tu do samej historii miłosnej i apologizacji hodowli bydła rasy santa gertrudis, czym między innymi zajmuje się Jason, zafundowała nam tu również szantaż, tajemnice z przeszłości wiszące nad bohaterami oraz porwanie. Tradycyjnie 99% problemów bohaterów mogłaby wyjaśnić jedna szczera rozmowa lub przynajmniej chwila zastanowienia nad motywami postępowania, ale bez pomieszania z poplątaniem, ogólnie panującego chaosu, braku logiki i poszanowania dla czegoś co zowie się prawdopodobieństwem życiowym to nie byłaby ta sama książką. Tym samym nie gwarantowałby nam tych wszystkich chwil wzruszenia, pociągania nosem, smarkania i łez wylewania nad losem biednej Gracie. Chociaż przyznam się, że przy okazji „Ukrytych uczuć” nie wylałam ani jednej łzy. Choć czytając scenę, gdzie jest mowa o tym jak porwana Gracie uczy biedne dzieci Majów, bycia dumnymi z ich kultury, łzy prawie popłynęły.. Podobnie gdy pojawiał się chory, sterany życiem 12letni kot bohaterki, któremu groziła eksmisja z domu, bo na jego sierść byłą uczulona piękna a podła i na zwierzęcą niedolę nieczuła narzeczona Jasona. Scen gwarantujących wzruszenie jest tam mnóstwo. A najlepsze, że w tej książce każdy odnajdzie coś dla siebie. Nie ma znaczenia czy jest fanem komedii, dramatu, sensacji, czy nawet horroru. W tej książce podobnie jak w innych tworach tej pisarki znajdzie się wszystko lub prawie wszystko, bo tego zdrowego rozsądku to jednak brak :P

Właśnie analizując moją półkę z nieprzeczytanymi jeszcze książkami zauważyłam, że mam drugą "Niepokorną księżniczkę".Niby człowiek jeszcze młody, a z pamięcią słabo..... bardzo słabo.

Już był i to jakiś czas temu, "Niepokorna księżniczka" to pierwszy tom trylogii o siostrach z Melio
Princess Brides
1. The Sultan's Bought Bride (2004) “Niepokorna księżniczka” Nicolette, Romans z Szejkiem 2010
2. The Greek's Royal Mistress (2004) “Księżna i tajemniczy Grek” Chantal, Harlequin Światowe Życie 2006
3. The Italian's Virgin Princess (2004) “Księżniczka z wyspy” Joelle, Harlequin Światowe Życie 2006

A zapomniałabym, a na koniec mamy mały bonusik, to jest fragment książki „Pani na zamku” Anne O'Brien, która ukaże się w sierpniu. Fragment mocno zachecający do czytania.

A zapomniałabym, a na koniec mamy mały bonusik, to jest fragment książki „Pani na zamku” Anne O'Brien, która ukaże się w sierpniu. Fragment mocno zachecający do czytania.

A zapomniałabym, a na koniec mamy mały bonusik, to jest fragment książki „Pani na zamku” Anne O'Brien, która ukaże się w sierpniu. Fragment mocno zachecający do czytania.

„Pieśń Alaski” to całkiem sympatyczna lektura na upalne wieczory, popołudnia lub poranki, w zależności od tego, o której porze dania mamy wolną chwilę na czytanie. Spodziewałam się po niej dużo, a nawet bardzo dużo. Oczekiwałam strzelanin, pościgów i wielkich namiętności. Strzelanin nie było, pościgów także, całe szczęście przynajmniej namiętności nie zabrakło, bo pomiędzy bohaterami iskrzy cały czas, nawet wtedy, gdy się nie lubią.

„Pieśń Alaski” to taki western dla bab :). Mamy tu bowiem piosenkarkę porwaną przez przywódcę pewnej bandy, mamy i szeryfa i poszukiwaczy złota. I nic nie jest takie jakie być powinno, bo wiadomo piosenkarka z saloonu nie kojarzy nam się dobrze. Przywódca bandy rzezimieszków to też nie najlepsza partia. Szeryf zaś winien być wzorem prawości. A tu wszystko odwrócone jest do góry nogami, Autumm to owszem dziewczyna zarabiająca śpiewem, ale jednocześnie rozsądna i porządna, ale przede wszystkim przedsiębiorcza, ma przed sobą cel i konsekwentnie do niego dąży. Na jej drodze stanie niestety Jack, który wprowadzony w błąd porwie ją zamiast jej przyjaciółki. Jack to wyjęty spod prawa za rzekome napady mężczyzna, a na dodatek prawnik, oczywiście niesłusznie oskarżony. Tym złym okaże się szeryf. Przynajmniej poszukiwacze złota są tacy jacy winni być. Nie zdradzę reszty fabuły, a jak streszczę to jeszcze nikt nie sięgnie po nią :P, a warto:

1. Dla Autumn, która mimo niesprzyjających okoliczności, jest wszak kobietą, próbuje sobie ułożyć życie i zdobyć majątek w Skagway na Alasce.

2. Dla Jacka, który jest takim nieudolnym rzezimieszkiem, za to świetnym kochankiem. Tu dodam, że pani Bridges należy się duży plus za udane sceny erotyczne.

3. Dla ciekawej westernowej w duchu intrygi.

4. Dla całkiem zgrabnie skonstruowanego wątku romansowego, gdzie nie od razu bohaterowie się w sobie zakochuje, ale gdy już się zakochają ziemia trzęsie się w posadach.

5. Dla rzadkości miejsca, nieczęsto się zdarza, żeby pisarki romansów i to historycznych osadzały akcję na Alasce, to miła odmiana po całej tej regencyjnej Anglii.

6. Dlatego, że podsumowując to wszystko co zostało napisane powyżej, jest to kawałek całkiem dobrego romansu.

Spędziłam z „Pieśnią Alaski” sympatyczne 1,5 godziny, czytało mi się lekko i przyjemnie. I dziś już wiem, że sięgnę po kolejne książki tej autorki, o ile pojawią się one w sprzedaży.

Powodowana wewnętrznym przymusem, coś we mnie krzyczało "Kup to! Kup!", zakupiłam dziś w jakowymś szale (konkretnie zakupowym ;) ) te dzieło i czytać będę.


Magret jak dam jeden to na 100% uzasadnię :P, jak więcej też :P

1. Ale taki malutki w porównaniu z nim :P

2. Bo lubię... :P, a ambitnej literatury unikam jak ognia :P.

„Książę i sekretarka” to książka zła i to zła z kilku powodów. Ale i tak jest warta przeczytania, bo ona jest tak zła, że aż dobra. Pierwszy i najważniejszy powód to rzecz jasna gwałt na geografii dokonany przez autorkę. Zniosę wiele jeśli chodzi o realia w książce, nawet majtki w średniowieczu, ale nieistniejące królestwa, państwa i wyspy są ponad moje siły. Akcja tej książki podobnie jak i innych z serii „Królewskie związki” rozgrywa się na Wyspie Morgana. Co to, to jest, ta Wyspa Morgana? Brr… Dalej ta niemożność powiedzenia NIE i seks przy okazji pierwszego spotkania. Czy bohaterka nie może choć odrobinkę się szanować i musi mu się oddać po tym jak on pstryknie palcami? Ja wiem, że to Gorący Romans jest. I z założenia seksu i namiętności ma być co nie miara, ale zlitujcież się nade mną, i niech choć na dwie randki, przed tym ciał połączeniem pójdą, na jakąś kolację, do kina, do filharmonii, do parku nawet, a nie że tak od razu… Idźmy dalej w tych mych pretensjach do książki. Czy bohaterka nie mogłaby by choć trochę mocniej się bohaterowi opierać, i jak mówi NIE, to choć raz mogłoby się to okazać czymś innym niż pustą deklaracją? Bo ona zwykłą mawiać nie spotkamy się więcej, nie pójdziemy już do łóżka, a potem co? Sama mu się w łapy pcha. Ja wiem, ona go kocha, ale takie ślepe oddanie i posłuszeństwo, źle rokuje na przyszłość. Czy jedynym rozwiązaniem problemów może być ślub? Kiedyż przyjdzie ten dzień , gdy jakiś ślub rozwiąże problem głodu na świecie, globalnego ocieplenia, wojen itp… I czemuż ach czemuż, ta biedna dziewczyna przekonana jest, że jest gorsza od tego tłuka, w którym się zakochała, on może i jest księciem, ale przede wszystkim jest nieślubnym synem, więc i książę z niego taki połowiczny. I na koniec, czy bohater nie może mieć tej podstawowej wiedzy, że jak się bawi w doktora, bez zabezpieczenia a czasami to nawet z zabezpieczeniem, to można się dorobić dzidziusia? Tak według moich obliczeń on ma coś koło 30stki, czyli taką wiedzę powinien posiadać. Ale gdzie tam. Czekam z utęsknieniem, na książkę gdzie bogaty bohater królewskiego pochodzenia, usłyszawszy, ze jego partnerka jest w ciąży nie zapyta „Zrobiłaś to specjalnie?”. A na koniec jedna uwaga, bo powstrzymać się nie mogę, witaminy dla kobiet w ciąży to chyba nie są przygotowywane na jakieś specjalne zamówienie, tylko do nabycia są od ręki w aptece? I nikt ciężarnej ścigać nie musi, by ją poinformować, że już są. No chyba, ze w tych Nibykrajach insze prawa są.

Czytam właśnie to cudo. Książka zdecydowanie przeznaczona dla wielbicielek Światowego Życia, ale że do Medicala można wszystko wepchnąć, byle ktoś tam nosił biały fartuch to i tu ten "Lekarza..." pasuje. Główny bohater ten grecki lekarz milioner mnie dobija, i budzi we mnie chęć rzucenia książką o ścianę. Otóż właśnie przeczytałam scenę, w której Nikos, bo tak się on zowie, poinformował, Ellę, że ma za niego wyjść. Jako że ona coś w tej głowie mam rzekla mu nie. I teraz on zachodzi w głowę dlaczegóż ona się nie zgadza. Bo czyż fakt, że sypiał z nią przez 6 miesięcy, nie informując o tym kim naprawdę jest ma znaczenie? Czy fakt, że z nią zerwał bez słowa wyjasnienia się liczy, i to drogą mailową z nią zerwał? Tuman, tłuk....

A ić, toż to jest bardzo istotna informacja o mnie :P.

Jak powtórzę to na całe życie zapamiętasz :P

Jak o prawnikach to ja nie lubię.

Wiedzą, ale przypomnieć nie zaszkodzi :)

Bom się zachwyciła. I nie wstydzę się do tego przyznać.
A ksiąka nie powinna mi sie podobać, więc tym bardziej się zachwycam :P

Obmacaj, i to szybko, bo na dziś to najlepsza część serii według mnie. Sam miód. :)

Czytając książki z tej Serii Harlequin Saga mam wrażenie, że autorki starają się przy nich bardziej niż przy innych seriach. Wydaje mi się, ze mamy tu do czynienia ze zdrowym współzawodnictwem, każda chce pokazać, że stać ją na coś dobrego, lepszego niż inne pisarki tworzące w ramach wspólnego projektu. Szczególnie mocno widać to przy okazji Sagi Fortune’ów – „Złotej Dynastii”. Przyzwyczaiłam się już do tego, że książki opisujące historie członków trzymają pewien poziom, i po którą bym nie sięgnęła będę raczej usatysfakcjonowana. Do tej pory moim numerem jeden była książka autorstwa Elizabeth Bevarly „Gra o szczęście”, dziś nastąpiła zmiana „Gra o szczęście” ląduje na drugim miejscu a na pierwsze wpada „Kodeks zakochanych” Kristie Gold.
„Kodeks zakochanych” to romans z prawem w tle, a takich romansów nie lubię. Denerwują mnie ci wszyscy prokuratorzy, prawnicy i wielce poważne sprawy sądowe. Czyli książka nie powinna mi się podobać, ba… nie powinnam jej nawet doczytać do końca, porzucając lekturę gdzieś w momencie rozpoczęcia procesu sądowego. A jednak przeczytałam. Bo jeżeli ktoś zacznie czytać tę książkę to na 99% przeczyta ją całą i to z przyjemnością. Ciekawa fabuła, wartka akcja, sympatyczni bohaterowie i obecny w niej humor sprawiają, że czyta się ją bardzo szybko.
Bohaterowie to Alisha i Daniel, poznali się w sądzie, ona wpadła jemu w oko, on jej. W sylwestrową noc Daniel wykonał pierwszy krok, i jeszcze parę kolejnych dzięki czemu Alisha wylądowała w jego łóżku, ku obopólnemu zadowoleniu. Po tej pełnej namiętności nocy zdecydowali się na chodzenie. Niestety nie ma tak dobrze, w książce spod znaku harlequina, by bohaterowie mogli być ze sobą bez żadnych przeszkód. Daniel i Alisha będą uczestniczyć w procesie pewnego mężczyzny, on będzie go oskarżał ona broniła. Najlepsze w tym procesie jest to, że oskarżony nie jest żadnym strasznym przestępcą, Leo Massey to najzwyklejszy w świecie idiota, który lubi się obnażać. Ani Daniel, ani Alisha specjalnie do tej sprawy się nie palą. Obowiązek to jednak rzecz święta i stają po przeciwnych stronach barykady za dnia rzecz jasna, i to tylko dnia pracy, bo noce i weekendy, to już inna sprawa…. Niestety romans między prokuratorem a obrońcą, i to jeszcze uczestniczącymi w tym samym procesie, nie wygląda dobrze i grozi dużymi konsekwencjami… A oni obydwoje tacy biedni, tacy sobą zafascynowani, i tak bardzo się pożądający….
Czytanie o Danielu to sama przyjemność, jakby powiedziała jedna ze znanych mi osób, Daniel to bohater do polizania. Facet marzenie, porządny, uczciwy, uroczy i całkiem opętany przez Alishę, a i z fantazją, sposób na oświadczyny znalazł co najmniej niespotykany… Cały „Kodeks zakochanych” jest lekki i przyjemny, żadnych wielkich dramatów za to sporo dobrej zabawy, i kilka niczego sobie scen, scen erotycznych rzecz jasna.
Teraz z niecierpliwością czekam na kolejną książkę z tej serii, mam cichą nadzieję, że będzie lepsza niż ta.

A jak mi się "Kodeks zakochanych" podobał :)

Ale tu tak milutko i nieżmijowato jest, co mi się bardzo podoba.

Nie żmije tylko grzechotniki, wielce groźne węże znaczy się. A Żmiji chyba nie będzie...chyba, bo Saga w Żmije nie obifituje ;).

„Mroczna żądza” to kolejna po książka z serii „Władcy Podziemi”, zdecydowanie bliższa części pierwszej choć lepsza od niej, niestety nie dorastająca do części drugiej. Po raz kolejny stykamy się z nieśmiertelnym wojownikiem i jego miłością. Tym razem jest to lubiący się okaleczać Reyes, połączony z Demonem Bólu. Swoją drogą Showalter nie boi się rudnych wyzwań. Teoretycznie czy może nam się podobać mężczyzna, który znajduje przyjemność w samo okaleczaniu się, jak to robi Reyes? Może, o ile książka jest dobrze napisana. A tak w przypadku „Mrocznej żądzy jest”. Po raz kolejny autorka serwuje nam świetną fabułę, niezwykłych bohaterów, szkoda tylko, że język został nieco uładzony przez tłumacza. W tej części mamy już do czynienia z tradycyjnym schematem, to mężczyzna zabiega o kobietę. Romans tradycyjny w pełnym słowa tego znaczeniu. Przed przeczytaniem tej książki, dobrze jest zapoznać się z poprzednimi tomami, bo historia Reyesa i Daniki zaczyna się w „Mrocznym ogniu” a kontynuowana jest w „Mrocznej więzi”, i choć nawet osoba, która poprzednich części nie czytał powinna się połapać w ich związku, to jednak przyjemniej jest wiedzieć co się działo wcześniej, bo to rzuca światło na parę spraw. Wracając jednak do samych bohaterów, o Reyesie już pisałam, że to nieśmiertleny połączony z Demonem Bólu, znajdujący rozkosz w zadawaniu go sobie, mroczny, tajemniczy, muszący wybierać między przyjacielem a kobietą, zresztą w tym tomie nie on jeden stanie przed takim wyborem. Danika, zwykła ale tylko do czasu ludzka dziewczyna, nie wiadomo dlaczego wplątana w zatargi Nieśmiertelnych, Bogów i Tytanów, przez króla tych ostatnich skazana na śmierć. Nienawidząca Nieśmiertelnych Władców Podziemia, obawiająca się ich w jednocześnie zafascynowana w jakiś sposób jednym z nich Reyesem. Zapewne dla nikogo nie będzie tajemnicą, że jakimś cudem (cud ten w powieści będzie bardzo dobrze umotywowany) tych dwoje będzie razem, ale za nim do tego dojdzie, minie sporo czasu, i przelane zostanie sporo krwi, zostanie rozwiązanych parę zagadek, na miejsce których pojawią się kolejne. A Reyes podobnie jak inni bohaterowie tego cyklu zrozumie czym jest poświecenie, choć akurat w tym tomie to nie główni bohaterowie skazani zostaną na największe poświęcenie.
Niesamowicie podoba mi się ten świat stworzony przez Showalter, mroczny, okrutny, pełen tajemnic. Świat, w którym za wszystko trzeba płacić i dokonywać wyborów pomiędzy równorzędnymi wartościami. Bo dzięki temu sprawia wrażenie prawdziwego. To jak pisarka potraktował Mitologię, jak wykorzystała opisanych tam bogów, tytanów i herosów na potrzeby swej książki to coś naprawdę godnego uwagi. Czytając kolejne tomy tego cyklu mam ochotę powiedzieć, że ci mieszkańcy Olimpu właśnie tacy byli, podli, okrutni, dbający o sobie, ludzcy. Mam nadzieję, że Wydawnictwo nie pozbawi mnie i wielu innych osób przyjemności obcowania z tym światem i wyda kolejne tomy „Władców Podziemi”, bo zżera mnie ciekawość o losy Sabina, Parysa, Torina, Cameo i innych.

Z całą pewnością „Mroczna więź” to nie jest książka, którą można polecić każdemu. Jestem prawie pewna, że dla wielu czytelniczek będzie ona zbyt „mocna”, zarówno w odniesieniu do bohaterów, fabuły jak i języka. W zalewie mdłych i nudnych romansów paranormalnych z rozmemłanymi wampirami i innymi fantastycznymi stworami ta książka błyszczy. I w żaden sposób nie możemy o niej powiedzieć, że jest mdła czy nudna. Jednakże ktoś oczekujący czegoś delikatnego, wyważonego i spokojnego będzie mocno rozczarowany.

Bo książka aż kipi od energii. Przyznam się, ze na początku nieco mnie to raziło, ale w miarę czytania, byłam coraz bardziej zadowolona z obcowania z głównymi bohaterami tej książki Anyą, boginią Anarchii i Lucienem, nieśmiertelnym herosem połączonym z Demonem Śmierci. Podobało mi się odwrócenie tradycyjnego schematu, kiedy to mężczyzna zabiega o kobietą, kiedy to on uwodzi. W „Mrocznej więzi” stroną aktywną jest Anya, to ona stara się zwrócić na siebie uwagę Luciena, rozkochać go w sobie, uwieść. Jej wysiłki z racji opinii o niej panującej, jest uważana za totalną zdzirę, i przeszłości Luciena przynoszą marne skutki. Cała sprawa jeszcze się skomplikuje, gdy do akcji wkroczy Kronos i wyda Lucienowi rozkaz zabicia Anyi. Lucien ściga Anyę, ona ściga jego a w tle nieśmiertelni herosi, Reyes, Sabin, Parys, Strider poznani w poprzedniej części cyklu walczą z o przerwanie z bogami i ludźmi. Jednakże znajomość poprzedniej części nie jest nam potrzebna, by z przyjemnością czytać „Mroczną więź”.

Anya i Lucien to o wiele ciekawsza para bohaterów niż Maddox i Ashlyn. Anya, która dla higieny psychicznej od czasu do czasu musi coś ukraść to jedna z najciekawszych kobiecych postaci, z jaką miałam ostatnimi czasy do czynienia. Nie przebiera w słowach, jeżeli czegoś pragnie to sięga po to, a przy tym mimo tego, że jest boginią zachowuje się w porządku. Ma za sobą pewne traumatyczne przejścia, na domiar złego wisi nad nią klątwa, mocno komplikująca jej życie. Lucien, cały pokryty bliznami, mężczyzna o różnokolorowych oczach, połączony z Demonem Śmierci, podejrzliwy nieufny i wrogo nastawiony do Anyi, nie jest dla niej zbyt przyjemny. A jednocześnie na swój sposób jej pragnie, mimo tego udaje mu się odpierać jej zakusy, przynajmniej przez jakiś czas…. Bo w końcu musi ulec, wszak to nic innego niż romans.

Na koniec kilka słów o tym, co mnie na początku mocno raziło, a potem stało się jednym z największych atutów tej powieści język. Można go określić jednym słowem jako dosadny. Krótkie, nierozbudowane zdania. Przewaga dialogu nad opisem. Bohaterowie nie ważą swoich słów, co i rusz wkrada się słowo nie pasujące do uszu niewinnej damy. Ale i żaden z bohaterów tej książki niewinny nie jest, dlatego ten dosadny język z pojawiającymi się w nim wulgaryzmami, pasuje do nich. Książka niesamowicie by straciła gdyby była zbyt ugrzeczniona w tej właśnie warstwie.

A tak dzięki połączeniu nietypowych bohaterów, zaskakującej fabuły i żywego języka, mamy do czynienia z świetną książką, którą czyta się jednym tchem. Wołając „Więcej! Więcej! Więcej!” A teraz zabieram się za „Mroczną żądzę”.

Dziedzic to dośc interesująca postać, góópek jakich mało. Od smyrania i macanie przeszłam do czytania. I na razie jestem zdecydowanie na TAK

A tu masz na dodatek kawałek dobrze napisanego romansu, gdzie nic nie zgrzyta. Więcej takich.

A tu masz na dodatek kawałek dobrze napisanego romansu, gdzie nic nie zgrzyta. Więcej takich.

Coraz bardziej jestem ciekawa tych oświadczyn :).

Przyłączam się do tych wszytskich, którym książka się podobała. Na kolana jednak nie padam. Bo przecież mamy XX wiek, duże miasto, a tym samym problem trochę na wyrost...A i przekoannie bohatera o tym, że nie może być ojcem. Ręce opadają. Ale książka niezła. Z niecierpliwością czekam na kolejne z tej serii, szczególnie tę ze sceną oświadczyn zachwalaną przez Jankę.

Jest wysoce prawdopodobne, że nie sięgnę po tę książkę. Bo nie lubię Roberts, szczególnie w jej krótkich formach.

ale jak jest tak słodko i kobieco to też nie lubie, bo to takie mdłe...

Ale ci z hśż-tów niegdy, ale to nigdy kreatywnej nie prowadzą :P.

A ja siegnę po tę książkę, fakt bohater to Grrek, a ich podobnie jak Włochów mam dość, ale autorką jest Julia James, a to nazwisko gawrantuje pewną "jakość", i rozwiązania fabularne nie z tej ziemi ;).

Takoż, ale coś mnie ciągnie i prędzej czy później przejdę z etapu smyrania okłądki do czytania :)

I nadal ją chwalić nędę bo dostaczyła mi wiele radości ;). Nie zmieni to jednak faktu, że książka podobnie jak reszta piasniny Jordan do tej serii tak logicznie patrząc jest wybitnie kiepska.

Pasujesz, jak najbardziej pasujesz :). I z tego co piszesz wynika, że jeśli chodzi o Jordan to miałaś kontakt z jej najgorszymi książkami. Nawet te starsze cienkie książeczki są dużo lepsze niż to co Jordan serwuje w Światowym Życiu i Szejkach.

Może kiedyś siegniesz i po inne romanse.

Chwilowe zacmienie umysłu :). Już nigdy nie będe czytać kilku książek na raz. Dobrze, że choć bohaterowi imienia nie zmieniłam.

A ja doadam, że się czytanie ze zrozumieniem kłania :P. A co mi tam złośliwa jestem :D.

A czytałaś jej książki wydane dawno, dawno temu w serii Harlequin Special albo Harlequin Bestseller? To jest zupełnie inna Jordan niż ta obecnie wydawana. I trzeba jej przyznać, że tamte książki są na bardzo wysokim poziomie i brak w nich pokręconych włoskich miliarderów. Zupełnie inna liga. Polecam.

Pinks w żadnym razie to nie są Żadne Barbie, prawdziwa Barbie wie, że nie warto się zadawać z szejkiem, bo ci każe nocić ten worek i się ubraniami nie będzie można chwalić.

Się dołączę. Nawet mam już. I jestem na etapie smyrania i macania.

Może...ale też mi się nie chce.

Nie ma takiej opcji, jak będę czytała z musu to mi to żadnej przyjemności nie sprawi. Mam, stoi sobie na pólce i czeka, aż mnie najdzie ochota.

Tak właściwie to nic nie czytam.

Nie mam. Upał + szejk to nie jest połączenie dla mnie.

He, he, he...

Nawet ten wykształcony w Hameryce w głebi duszy kacykeim zostanie :P

Tere fere :P, a jak siegnę po książkę to się dopiero okaże, jak bardzo "dziwny" był ten władca :P

Zaznaczyłam, że przeczytałam, ale to nie do końca prawda, bo jak na razie zaliczony jest tylko "Rejs ku miłości". Któy okazał się całkiem miłym zaskoczeniem, bo blurb nie zapowiadał niczego ciekawego. A tu nastapiło całkiem miłe rozczarowanie. Warunki Tary, jak na bohaterkę romansu są dośc nietypowe..., nawet jak na Gorący Romans. A Rand jest taki uroczo skrzywdzony. Czekam z niecierpliwością na kolejne częsci tej serii.

Nie ufam Ci Magret ;p, bohaterki "szejków" tylko udają wyemacypowane, lubiące o sobie decydować i nie dające w kaszę dmuchać kobiety, a ta ich "postępowość" woła o pomstę do nieba :p. A ta jej edukacja, jakby to powiedzieć na nic jej się w życiu nie przyda, bo jak pozna swego szejka to się w niej kobieta-mop obudzi, i pal diabli całe wykształcenie.
Jako że zapewne skoczy mi ciśnienie i się temperatura podniesie, to czytanie tego dzieła przerzucę na zimniejsze miesiące, gdy w pełni będę mogła się nim rozkoszować i geniusz autorki docenić ;)

PS.
Nicolette była dziewicą?

Problem polega na tym, że męski element to tu raczej nie zagląda, bo słwo Harlequin kojarzy mu się dość jednoznacznie. Rozumiem, że chodzi o zyski a nie misję czytelniczą. Ale czy to nie jest tak, że to kobiety czytają więcej książek niż mężczyźni i to one wydają na nie więcej pieniędzy, a co za tym idzie o nie nalezy dbać?

Magret wydaje mi się, że duża część osób obecnych w tym serwisie ie ma problemu z przyznaniem się do czytania romansów. Jednakże romans jest uważany przez większość ludzi za gorszy gatunek literatury.

Ja bym zdecydowanie wolałą, gdyby tak pięknie były promowane romanse i pwoieści przeznacozne dla kobiet (czytaj z rozwinietym wątkiem romansowym).

Sherryl Woods , Niegrzeczny chłopiec, Co ludzie powiedzą, Bezpieczna przystań
Diana Palmer, Barwy zemsty dawniej Prawdziwe kolory, Tylko ten (opowiadania Jedyna taka noc, Tajny agent, bez zmiany tytułów), Prawdziwy bohater (jedno z opowiadań : Pozegnanie z mroczną przeszłością to wznowienie)
Większość obecnie wydawanych przez Mirę książek Nory Roberts
Cała seria Satine to wznowienia.
To tak po krótce.


Jeżeli chodzi o treść nic nie jest zmieniane, tylko szata graficzna i czasem wielkość czcionki ;). A i okładki są ładniejsze.

Milko ale 90% książek wydawnych w Mirze to romanse, tyle że o większej objętości. A że jestyem nieco złośliwa to powiem, że część książek wydawanych w Mirze to wzowienia z Hatrlequina.

Także czekam z utęsknieniem na ksiązki z Mory z racji ich objętości, bo wolę książki dłuższe i z bardziej rozwiniętą fabułą, ale to nadal są romanse przeznaczone dla kobiet.

Fajnie, Mira chce zdobyć i rynek męski, ale niech nie zapomina o kobietach. Dla mnie za dużo tego całego Mofiny, który na pewno świetnym pisarzem jest.

Konkurs fotograficzny cieszy się małym powodzeniem zapewne z tego względu, że mało kto ma chęć na publikację swego zdjęcia w internecie. Ja na przykład do tego jeszcze nie dojrzałam.

A jeśli chodzi o konkurs reżyserski, należy mieć przeczytaną książkę, a to jak na razie zrobiło niezbyt wiele osób (na swoim przykładzie wiem, że kupić nie = przeczytać), a te osoby, które przeczytały nie muszą być wielbicielkami konkursów.

Co do drugiej części mwypowiedzi ośmielę się z nią zgodzić. Okładka tej książki jest świetna, zresztą jak do tej pory książki z tej serii trzymają poziom. A na okładce kolejnej ksiązki z tej serii będzie pluszowy miś i wielbłądy.

tu to akurat z poślizgiem jednodniowym tylko...

Ach ci wstrętni paparazzii XIX-wieczni...

Jeszcze dodam, że książkę brałam do ręki z nastawieniem: Sie spotkają, się zakochają, spędzą razem noc, a on nic pamiętać nie będzie, bo był pijany, miał wypadek po drodze itp. . I czytam, i czytam, a tu kurczę nic takiego nie ma. Zanim do czegokolwiek doszło to zwątpiłam niemalże, a jak potem on wszystko pamiętał....Brak słów.

Z tym, że myślę, ża taka wersja książki nie majaca nic wspólnego z blurbem jest dużo lepsza.

A przeczytać to nie łaska :P.

A o miłości, lekarz po przejściach, pielęgniarka trzymająca ludzi na dystans. I wbrew temu co sugeruje blurb nie idą do łózka na pierwszych pieciu stronach, by on mógł o niej zapomnieć,a ona o niego walczyć. Ale do związku dochodzą powoli i wiarygodnie, żadnych erupocji wielkich namiętności nie ma. A i on jej nie zapomina, kiedy już przyjdzie co do czego, cały czas bardzo dobrze ją pamięta, i wie co między inim zaszło, a problemy w ich związku nic wspólnego z amnezją i seksem nie mają...
A na koniec napiszę, że on się w miarę łądnie czołga, i ciekawie rozwiązuje sprawę jej oporów co do związku z nim.

Niech jeszcze przymknie jedno oko, jak będzie czytała i spojrzy na nią pod innym kątem ;). Pomaga.

Tak przekłamanego blurbu to ja dawno nie spotkałam. A książka nadajaca się do przeczytania.

ale jak za dużo bajki też nie niedobrze :P

ok, samo życie, ale czemuś tej książki nie lubię, aż sie trzesę jak o tej męzennicy czytam....

że niby dostanie przez łeb i się zminie chore nie jest?

Winna to była chora wyobraźnia Jordan :P

Ale jak mnie chłopak źle traktować będzie to też zaliczy taki cios ;)

Nawet o tem co to dostał po łbie i się przeminił....?

A główny bohater zowie się Rocco, jeszcze się nie moge przestać śmiać... Ale to było takie...oj brak mi nawet słów...A wiem krwawe, wszyscy źli umirają, tylko ojciec Rocca żyje ale myślę, że i on padnie, jak nie w drugiej to choć w trzeciej części bo zły on jest.

A w Grecji kryzys...

Australia, Australia.... czyli spore szanse na to, że ksiązka będzie na przyzwoitym poziomie.

Jak ona będzie samodzielna, przedsiębircza i będzie wiedziałą czego chce, to zjem własną czapkę :P, narażając się tym samym na niebezpieczne działanie słońca.
Sądząc po przecudnie pokręconej części pierwszej, bohaterka będzie myszowatą, ofiarą losu i intelekcie zdechłej muchy. Cudnie, no nie ;) ? Już się cieszę i raduję... ;)

Ciesz sie, że choć na okładkach niektóych medicali bohaterowie są tacy "ludzcy" czasem ;)

Podyskutowałbym ale za gorąco jak dla mnie i mi się nie chce :P

„Anioła” zaczęłam czytać jakiś czas temu, ale że książka tak średnio wpasowała się w mój nastrój, porzuciłam ją na rzecz czegoś mniej kryminalnego, mrocznego i zagadkowego. Jednakże te kilka przeczytanych stron zaciekawiło mnie na tyle, że „Anioł” trafił na kupkę książek do przeczytania. Leżał sobie i leżał, aż nadszedł jego czas.
Żałuję, że przeczytałam tę książkę, a dokładnie, że przeczytałam ją dopiero teraz i to na dodatek z dala od cywilizacji, czyli księgarni, gdzie mogłabym zakupić pierwszą książkę z cyklu do którego należy „Anioł”. I teraz mam przed sobą co najmniej tydzień oczekiwania na możliwość zakupu „Zbrodni na klifie”. Całe szczęście książki można czytać oddzielnie, bo stanowią one odrębne całości, łącząc się jedynie postaciami bohaterów, a o zagadce ze „Zbrodni na klifie” w „Aniele” się nie wspomina.
Historia opowiedziana w tej książce, zaczyna się trzydzieści lat temu, gdy ginie brutalnie zamordowana młoda dziewczyna Deidre, a jej przyjaciółka powraca z Irlandii w ciąży. Po czym akcja przenosi się do współczesności, gdzie zafascynowana historią o trzech braciach, elfach i posążku anioła Keira wyrusza do Irlandii, by odnaleźć posążek, a przynajmniej miejsca, o których mowa w tejże opowieści. Poszukiwania Keiry rozpoczynają ciąg tragicznych zdarzeń, giną kolejne osoby, a sama Keira znajdzie się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Policja z Bostonu prowadzi śledztwo, bierze w nim udział wuj Keiry, który trzydzieści lat temu badał sprawę zaginięcia Deidry, i chciałby aby cała sprawa okazała się jednym wielkim przypadkiem, oraz Abigail, która od nowa układa swoje życie. Pojawia się również były agent FBI, Simon Cahill, któremu wyjątkowo podoba się zafascynowana starymi opowieściami Keira. Zapewne dla nikogo nie będzie zaskoczeniem, że Keirę i Simona połączy uczucie.
Czy w „Aniele” jest dużo romansu? Tak jest go całkiem sporo, zarówno na pierwszym planie, jak i w tle. Najważniejsze zaś, że jest to romans dobrze skonstruowany, aż chce cie użyć słów logiczny i przemyślany, a jednak zaskakujący i pełen tego czegoś, co sprawia, że dobry romans jest dobrym romansem. Na pierwszym planie mam rzecz jasna do czynienia z Keirą i Simonem, w tle zaś pojawia się wątek Abigail i Chrisa, którzy to że się kochają odkryli jakiś czas temu, a teraz uczą się z tym żyć.
Niewątpliwym plusem tej książki jest świetnie skonstruowana intryga, historia przestępstwa popełnionego trzydzieści lat temu, w jakiś dziwny sposób powiązana z wydarzeniami rozgrywającymi się obecnie. W jej tle przewija się pełna magii opowieści o elfach, które pragną odzyskać posążek anioła, która zdaje się mieć wiele wspólnego z wszystkim zdarzeniami, dotykają Keirę. Potęguje to mroczny klimat powieści i uczucie zagrożenia, bo pisarka nie daje nam jasnego sygnału skąd płynie zagrożenie, czy ze świata realnego czy też z jakichś innych źródeł, tym bardziej, że Keira wyjeżdża do pełnej tajemnic Irlandii. Do końca książki zadawałam sobie pytanie: „Kto zabija?”, zresztą tych pytań było nieco więcej, bo i tajemnic z przeszłości nie zabraknie w „Aniele”. A zakończenie zaskakuje, nie daje się przewidzieć. Muszę tu przyznać, że Neggers poradziła sobie z nim bardzo sprytnie. I nasunęło mi ono skojarzenia, z pewną kreskówką namiętnie przez mnie oglądaną, gdy byłam dzieckiem.

Książkę zapuiłam i zamierzam przeczytać, ale jako że cały czas mnie te "Sześć sekund" straszy ilością konkursów z nią związanych, to na razie sobie daruję. Bo zbyt wiele tej książki wokoło jak dla mnie.

Jako że pierwszy raz czytałam dość dawno "Zagubionych", i wszystko mi już wywietrzało z głowy sięgnęłam po tę książkę ponownie. I cóż mogłabym napisać, że to Sala, a co za tym idzie książka musi być dobra. Ale faktem jest, że nie wszyscy znają książki Sharon Sali, wiem brzmi to nieprawdopodobnie ;). Dlatego pominę milczeniem autorkę, a skupię sie na innych aspektach tej pozycji.
Jest to książka zdecydowanie dla tych, którzy lubią się smutne historie ze szczęśliwym zakończeniem i bohaterów mocno doświadczonych przez los. Wes to były wojskowy, który przeszedł załamanie nerwowe bo tragicznej śmierci syna i żony w zamachu terrorystycznym, na kilka miesięcy pogrążył się w apatii i odciął od świata. Powoli wraca do siebie włócząc się po kraju. Amy to dziewczyna z małej miejscowości, jej świat ogranicza się do dbania o ojca i dwóch braci, którzy uważają, że dziewczyn z racji tego, ze utyka nigdy nie ułoży sobie życia i nie poradzi sobie w nim sama. Nie dostrzegają tego jak wiele robi ona dla nich i wydają się tego nie doceniać.
Losy Wesa i Amy przetną się w czasie jego wędrówki po kraju, ona zaproponuje mu mieszkanie w należącej do niej chatce. Powoli zacznie rodzić się między nimi uczucie, ale z racji przeżyć Wesa nie będzie to prosta droga. Zanim dojrzeje on do tego, by znowu się z kimś związać i na powrót znaleźć się wśród żywych minie sporo czasu, i dojdzie do kilku dramatycznych zdarzeń.
Historia dochodzenia do siebie Wesa to duży atut tej historii, Sala pokazuje jak mężczyzna uczy się żyć od nowa, jak składa swoje życie z rozbitych kawałków. Pisarka opisuje kolejne etapy przemiany Wesa, dzięki czemu historia zyskuje na wiarygodności w aspekcie psychologicznym. Wiarygodny jest także bunt Amy przeciw postrzeganiu jej przez rodzinę, jako tej która nie poradzi sobie sama w życiu, tej której te życie trzeba ułożyć. Jedna z najlepszych ze scen w całej powieści to scena niedzielnego obiadu, na który ojciec Amy zaprosił samotnego wdowca z gromadką dzieci, by pokazać mu jak dobrą żoną będzie jego córka. Czytanie o tym jak Amy usadza ojca, swego konkurenta i braci to czysta przyjemność.
W powieści pojawia się również wątek sensacyjny, taki nieco fantastyczny wątek. Otóż najczarniejszym z czarnych charakterów jest tu pewien szalony naukowiec, pracujący nad wynalezieniem super narkotyku. Dodać można, że naukowiec czyniący pewne zakusy ku Amy, całe szczęście dzielny Wes czuwa. Przyznam, że co do tego wątku mam mieszane uczucia. Napisany jest bardzo dobrze, trzyma w napięciu i nie ma się do czego przyczepić na zdrowy rozum, ale coś mi nie pasowało. Albo zwyczajnie bardziej podobał mi się ta książka w sferze psychologiczno-obyczjowej i tyle.

W polskiej wersji też są te informacje, a przynajmniej część. A momencie, kiedy Belle mówi Ivo o tym, że jest w ciąży i że myślałą, że wazektomia jest nieodwracalan, bo tak wynikało z jego słów,Ivo informuje ją, że był u lekarza, a ten robił co mógł, choć niczego mu nie obiecywał. Zresztą, że Ivo był u lekarza w tej sprawie z tekstu wynika jeszcze w jednym miejscu.Tak więc i w polskiej wersji ta ciąża jest dośc mocno umotywowana

Zapomniałam napisać, że się nawet łzy w mych pięknych oczętach prawie pojawiły ;)

Tak jak napisałam po zapoznaniu się z miażdżącą recenzją, a właściwie króciutką, ale nadal miażdżącą, krytyką Janki, gdy „Dynastia z Sycylii” wpadła mi w ręce przeczytałam ją, i powiem więcej przeczytam kolejne tomy tej serii, o ile się ukażą. Tu pięknie proszę Najlepszą Redakcję Na Świecie o uwzględnienie w planach wydawniczych historii pozostałych braci Leopardich, albowiem historia Rocca dostarczyła mi wiele radości.
Penny Jordan jeśli chodzi o serię Światowe Życie to klasa sama w sobie ;), w innych seriach nie wzbija się aż na takie wyżyny. Czemuż zawdzięcza mistrzostwo w tejże akurat serii? Siła jej książek leży w przewidywalności bohaterów i rozwiązań fabularnych. Sięgając po pozycje jej pióra mam ten komfort psychiczny, że niczym nowym mnie nie zaskoczy, że pojawią się moje ukochane typy bohaterów oraz motywy ;).
BOHATEROWIE. ROCCO. Kultura nakazuje mi zacząć od bohaterki, ale że Rocco bardziej na mnie działa, dlatego też to jemu poświęcę moją uwagę na początku. Głównym męskim bohaterem jest Rocco Leopardi, miliarder, arystokrata i Sycylijczyk (w mojej prywatnej klasyfikacji narodowości bohaterów Sycylijczyk to taki Włoch do kwadratu).
Wydawałoby się, że jeżeli ktoś jest miliarderem arystokratą cudnej urody, w harlequinach nie występują brzydcy Włosi, musi być osobą szczęśliwą. Nic bardziej mylnego. Rocco syn sycylijskiego księcia ma za sobą trudne dzieciństwo i paskudne relacje z ojcem, jego matka zmarła, zaraz po jego urodzeniu, ojciec zaś poślubił swą kochankę i przestał dbać o synów, całą uwagę poświęcając ich przyrodniemu bratu, będącemu owocem drugiego małżeństwa. Na przykładzie Rocca widzimy jaką krzywdę mogą wyrządzić rodzice dziecku swą obojętnością, widzimy również jak ważne są więzy krwi i wsparcie, które otrzymujemy od najbliższych, ten budujący obraz rodziny sygnalizują starsi bracia Rocca.
ANTONIO młodszy brat Rocca dziwkarz i narkoman, a jednocześnie najukochańsze dziecko starego księcia, swoją śmiercią zrobił przysługę światu. I prawdopodobnie osierocił JOSHA, zabiedzone dziecko będące wynikiem przypadkowej znajomości z rozrywkową i piękną Angielką o moralności goniącej się kotki. Całe szczęście Angielka, także ginie wypadku, a dokładniej w katastrofie kolejowej, a wraz z nią, jej narzeczony James, jej i jego rodzice. I tu dodam, że bardzo dobrze, że giną, bo są siebie warci. Judy ukradła Jamesa siostrze, James dał się ukraść, rodzice Jamesa tak go wychowali, a rodzice Judy zawsze ją faworyzowali, bo była ładniejsza. Należało im się. Druga siostra JULIE została w domu, bo ktoś musiał zająć się zabiedzonym dzieckiem. Rzecz jasna Julie to wcielenie dobroci, serdeczności i poświęcenia.
Sycylijska rodzina Josha pod postacią Rocca wkracza w życie Julie i chłopca. I wtedy dopiero zaczyna się prawdziwa zabawa. Julie zapomina wspomnieć o kilku sprawach, m. in. , o tym że jest ciotką a nie matką chłopca. Standardowo Rocco jest nastawiony negatywnie do niej i to bardzo delikatnie to ujmując, ona zaś do niego. Zarówno Julie jak i Rocco nie mogą się sobie oprzeć, tak więc bez przerwy między nimi iskrzy, oboje jednak nie chcą się do tego przyznać. Julie co i rusz udowadnia, że cos takiego jak zdrowy rozsadek jest jej obce, ryzykując swoim życiem i zdrowiem. Rocco zaś robi to co najlepiej wychodzi harlequinowym Włochom.
Dramatu i namiętności tu nie brak ;). Nie zabraknie również mego ukochanego motywu małżeństwa z rozsądku i dzikich napadów zazdrości. Naprawdę nie rozumiem czemu Jance ta książka nie przypadła do gustu ;). Bo mi do kolejnych książek z tej serii to aż się oczęta świecą.

Nie były. I z tego co mi wiadomo to właśnie do wydania najlepszych nie doszło. Ja to juz kiedyś postulowałam chyba gdzieś, a może i nie. Najlepsza Redakcjo Na Świecie wydajcie do tej pory nie wydane książki z cyklu o braciach Hart.

Nie takie znowu małe ;). Ale po zastanowieniu dochodzę do wniosku, że w tamtej książce, bohaterka nie imprezowałą ostro, tylko ciężko pracowała :P

A przeczytam, a cóż mi szkodzi. Do trzech razy sztuka. Jak mi sie i ta książka Gaston nie spodoba za kolejne brać się nie będę.

Tfu! Landon :). To z przegrzania, i z wrażenia.

Zatkało mnie. London poszła na całość i zaszalała.

Zatkało mnie. London poszła na całość i zaszalała.

A ta okładka w przeciwieństwie od okładki książki Morgan z tego miesiąca bardzo mi się podoba. A książkę pewnie przeczytam, choć medicali jako takich nie lubię.

Na koniec dodam, że mi się ten dżentelmen na okładce nie podoba.

Milko doceń fakt, że ten miliarder jest tylko lekarzem , bo pomyśl że mógłby ci on być: szejkiem, ksieciem tudzież królem jakiegoś wyimaginowanego królestwa. A to tylko grecki miliarder...Swoją drogą Morgan to dobra pisarka hśż-etowa.

Mam wrażenie, że "Pieśń Alaski" okaże się najlepszym z trzech wydanych w tym miesiącu romansów historycznych, rzecz jasna jeśli blurb nie wprowadza w błąd. Tak czy siak jutro ruszam na poszukiwania, bo skoro ukazuje się 19 to już jutro powinien być w kioskach, a wielce ciekawi mnie ta dziweczyna, która potrafi sobie poradzić w czasach gorączki złota. I skłamałabym, gdybym powiedziała, że nie ciekawi mnie Quinn przewodzący grupie wyjętych spod prawa. No i porwanie....Ciekawe czemu ją porywa? Prawdopodobnie jutro się dowiem :D.

Do mnie tak wołają wszystkie tytuły ;)

Masz więc nauczkę na przyszłość, że z czytaniem czasami warto wstrzymać się parę dni:).

Tak, harlequiny uczą, że nie ma seksu bez konsekwencji, i skutecznych środków antykoncepcyjnych....

Głodnemu chleb na myśli ;)


W takim razie też się wstrzymam do sierpnia, bo nie znoszę czekać na rozwiązanie.

A czytałaś Janko "Morderca bierze wszystko"?

Oraz :
Anne MAther, Fiona McArthur, Leanne Banks, Lucy Clark, Jennifer Taylor, Maggie Kingsley, Gill Sanderson, Heidi Betts, Rebecca Lang, Laura Iding, Laura Wright, Abigail Gordon, Carol Marinelli, Shannon Drake (a tu zaznaczyć jeszcze, że to Heather Graham), Barbara McCauley, Kathie DeNosky, Susan Crosby.

Do autorek można rónież dodać: Jennifer Blake, Ericę Spindler, Mary Alice Monroe i Dallas Schulze, bo ich fankami także nie można zostać.

EDlaczego wydała Ci się dziwna? Ja po przeczytaniu tej książki nie mam takich odczuć. Według mnie jest to najnormlaniejszy w świecie hśż, taki wart przeczytania.

Przeczytałam pierwszą historię "Milionera z Rzymu" Kendrick. I z czystym sumieniem moge go polecić, bo całkiem dobrze się czyta.

Bo Światowe Życie zarezerwowane jest dla miliarderów :P


Jedyny książę jakiego toleruję to Księciunio z "Gumisiów". Ale i tak to przeczytam, jak zmogłam tego króla z czerwca...

Mam tak samo :).

A mnie ciekawi czy ona po tej upojnej nocy zajdzie w ciążę czy nie?
I tak jak reszta:
1. Lubię Kristi Gold.
2. Lubię Fortune'ów.
3. Lubię jak bohaterka jest taką niczego sobie kobietą.

Ale nie zaszkodzi jak okładka nas nie straszy :P.

Lubię Cornick, i spotkanie po latach lubię, i ukrytą ciążę lubię, kiedy ona nie chce wychodzić za mąż też lubię, i pomysł tego miejscowego dziecdzica mi się podoba :)Sporo mam tych powodów do przeczytania, podoba mi się to.

Po Twoich słowach Janko w mój rajd po kioskach puszczę się jutro, a nie jak plnowałam w sobotę przed podróżą. Bo skoro to Romans idealny muszę go mieć i przeczytać.

Seksowny szef był głodny a w koszu mignął mu batonik, który ona wyrzuciła, bo jest na wiecznej diecie :P

Seksowny szef był głodny a w koszu mignął mu batonik, któy ona wyrzuciła, bo jest na wiecznej diecie :P

Lubi wiedzieć wszystko o pracownikach...?

Zdanie o seksownym szefie, który grzebie w śmieciach...;) ?

Szczególnie ta druga historia :)

Hm.... nie zrobię, dopierow sobotę kupię, jak znalazł będą na podróż :), albo przynajmniej jej część.

A to już jest? Nawet tradycyjnej rundki po kioskach nie zrobiłam jeszcze, taka jestem zabiegana, a będzie jeszcze gorzej.

Ja ma pożyczoną od koleżnkai i bezczelnie przetrzymuję :), ale ona już przecyztała i rzekła, ż emogę trzymac ile tylko mi się podoba :).

A jesteś pewna, że jedyna bo Krentz pisze jeszcze pod kilkoma pseudonimami, jeden z najbardziej znanych to Amanda Quick :), coś Ci mówi to nazwisko?

A czytałaś którąś z poprzednio wydanych książek z tej serii, bo jeżeli nie to niczego nie przesądzaj. Być może, jeżeli przeczytasz to polubisz, jeżeli nie cały gatunek to przynajmniej tę autorkę i jej twórczość.

Oj sporo, bo nawet przecietna Brown to coś wartego przeczytania.

Oj sporo, bo nawet przecietna Brown to coś wartego przeczytania.

Więcej szacunku Magret żadnych harlequinków tylko harlequinów ;). A tak poważnie, jak w sierpniu się nic nie ukaże, to ja poproszę o zapowiedzi na wrzesień :P

Robin Schone nie była wydawana przez Harlequin ani Mirę. W Polsce ukazały się trzy romanse historyczne jej autorstwa:
"Zbudź się, kochanie" moim zadaniem najlepsza :), i jeżeli masz zamiar czytać zacznij wlaśnie od tego

Cykl "Kochanek"
Kochanek (tom: 1)
Kobieta Gabriela (tom: 2)

A wracając do "Mrocznej więzi" czeka sobie u mnie grzecznie na półce, aż po nią sięgnę. A siegnę już niedługo, bo dokłądnie jak tylkpo ukaże się kolejna część :).

A powiedz Elimo, że nic a nic nie jesteś ciekawa co się ukaże w najbliższym czasie :P

Pod tym samym tytułem posiadam.

Wielki brawa dla Redakcji za to, że kolejne książki z tego cyklu ukazują się co miesiąc. I takie jedno malutkie pytanie czy jest szansa, że w Polsce zostaną wydane kolejne częśći tego cyklu?

I tak "Mroczna żądza" to lektura obowiązkowa :).Aż nózkami przebieram, żeby jak najszybciej dostać ją w swoje ręce.

I jeszcze o uzupełnienie Palnu Wydawniczego o kolejne pozycje :). Bo co niektórych ciekawość zżera :)

Ja sie bez bicia przyznaję, że kiedy czytałam to po raz pierewszy ta historia podobnie jak te dotyczące pozostałych braci bardzo mi się podobała. Wydawało mi sie to w miarę sensowne i dobrze napisane. Może sie skuszę i przeczytam znowu...

Przeczytałam... Cóż rzecz więcej, chyba tylko o losie pod żadnym pozorem nie postaw na mej drodze żadnego szejka ani rzeczywistego ani harlequinowego. Sama nie wiem, który mnie bardziej przeraża.

Bajka, bajka....ale ja sie takich bajek boję...brrr...a szejk to idiota, a ona.... mogę tylko pokręcić głową nad jej intelektem, albo raczej jego brakiem...

Ale książka zdecydoeanie warta przeczytania.

Przeczytałam... Cóż rzecz więcej, chyba tylko o losie pod żadnym pozorem nie postaw na mej drodze żadnego szejka ani rzeczywistego ani harlequinowego. Sama nie wiem, który mnie bardziej przeraża.

Bajka, bajka....ale ja sie takich bajek boję...brrr...a szejk to idiota, a ona.... mogę tylko pokręcić głową nad jej intelektem, albo raczej jego brakiem...

Ale książka zdecydoeanie warta przeczytania.

A zastanów się Asieńko czy u niej zawsze HEA jest? To pytanie podchwytliwe ;)

Skoro zaintrygował Cię ten wątek musisz koniecznie przeczytać "Przed świtem", bo książka ta właśnie im jest poświecona.

Ale na dziecko krzyczy....:P, jakby wyciąc tę scenę to też kocham.

Ja po prostu kocham Palmer;), od pierwszej książki, od pierwszej mysiej bohaterki, od pierwszego bohatera w stetsonie i komplekasami. Jestem uzależniona i wcale nie chcę się wyleczyć. Więcej Palmer.

Jakoś mnie naszło na Carlę Neggers i czytam po koleji jej książki, które są w moim posiadaniu. I "Wodospad" znlazał sie w tym gronie. I powiem, a właściwie napiszę tak, że inne książki Negger wydają mi się lepsze, ale czegoś konkretnego do zarzucenia tej książce nie mam. Jest dobra, tyle że inne są po prostu lepsze.

A ja czytałam całkiem niedawno, bo parę dni temu. I wyjątkowo mam takie same zdanie o tej książce jak Magret65 i pozwolę sobie zacytować za nią "świetna lektura".

Zakpuiłam, choć nie lubię Medicali jako takich, ale książki o strażaku to sobie darować nie mogę.

Wcale się nie dziwię :). Zdecydowanie jedna z lepszych książek Palmer. A i bohaterka taka niczego sobie.

Ha! Nikt nawet nie spróbował mnie przekonać... Czuje się rozczarowana, a wystarczyłoby parę słów. Bo po lekturze dwóch (ok. jednej jeszcze nie skończonej) udanych romansów historycznych z tego miesiąca, mam bardzo duży kredyt zaufania do tej serii.

Ja dziś zaczęłam, i mogę rzec, że książka niezła, a bohaterowie milutcy ale z iskrą. Że Elinor będzie mi się podobała wiedziałam po przeczytaniu poprzedniej powieści z tej serii. Mam słabość do starych panien :). Że Theo mi się spodoba dowiedziałam się po przeczytaniu kilku stron, sympatyczna szelma, i sprawia wrażenie maczającego swe paluszki w jakichś nieczystych intersach. Wielcem ciekawa jak dalej Alle poprowadzi historię, na razie Theo i Elinor się spotkali, i Elionr się rozczarowała, ale nie zdradzę czym...;). Kto chce wiedzieć musi po książkę siegnąć a zdecydowanie warto.

Jesli mnie pamięć nie myli to ta "Wybranka pisarza" była wyjątkowo nie w duchu Światowego Życia. Sympatyczna i przyjemna, a i najważniejsze sensowna.

Mam wrażenie, że czytałam tę książkę. Dawno, dawno temu, ale tylu już było tych greckich potentatów, że ciut mi się pomieszali. Nic to przeczytam znowu, tym bardziej że lubię Anne Mather, bo pisze nieźle. Tu mogłabym zasugerować Redakcji, co by się zastnowiła nad zrobieniem ebooka z książki "Koncert", bo to njalepsza mym zdaniem książka tej autorki i moja pierwsza zarazem.

"Ukryte pięnko" jest jednym z lepszych romansów historycznych spod znaku Harlequina, jakie czytałam ostatnio. Niewątpliwymi zaletami tej książki są ciekawa fabuła, interesujące postacie bohaterów oraz poszanowanie dla realiów historycznych, widać że Sophie James odrobiła lekcję z historii.
Książka opowiada o związku Grace i Lachlana, związku wymuszonym przez okoliczności. Na ślubnym kobiercu z rozkazu stają Angielka i Szkot, ona robi to by uratować rodzinę przed gniewem władcy, on zaś by zdobyć środki potrzebne na przetrwanie jego klanu. Ponadto wisi nad nimi tajemnicza śmierć jego brata, prawdopodobnie zabitego przez członków rodziny dziewczyny. Dochodzi do ślubu, małżonkowie wyjeżdżają do Szkocji, gdzie czeka na nich kochanka Lachlana, wrogo nastawnieni do Grace mieszkańcy zamku oraz tajemnice z przeszłości. Zanim Grace pokocha Lachlana, a on doceni ją minie sporo czasu, jakkolwiek ogień pożądania ;), będzie płonął od ich pierwszego spotkania.
Wielką zaletę tej historii, przynajmniej dla mnie, jest postać głownej bohaterki, kobiety przeciętnej i na dobrą sprawę brzydkiej, po wypadku, któremu uległa będąc dzieckiem na blizny a na domiar złego cierpi na jakąś chorobę skóry oraz jąka się. Nie ma w niej nic z romansowej heroiny, a mimo to, a może też własnie dlatego budzi moją sympatię. Miło jest od czasu doc zasu przeczytać o kobiecie, której daleko do doskonałości, która nie zachwyca urodą oraz elokwencją, która nie zawsze sobie radzi i nie zawsze wie co zrobić.
A Lachlan? LAchalan to typowy romansowy Szkot. Tutaj nie ma nad czym się rozwodzić, kto czytała jakkikolwiek romans ze Szkotem w roli głownej wie o co chodzi.
I na koniec realia. Dośc często zdarza się, że pisarki/pisarze mają w głębokim poważaniu historię, i wypisują co im tylko przyjdzie do głowy. Czytając "Ukryte piękno" nie musiałam co pięć minut zrzytać zębami z powodu wyobraźni historycznej autorki, co dla mnie stanowi bardzo dużą zaletę każdej książki.
Polecam.

Niestety tak, niestety bo wolałbym coś nowego.

Jako że dkoknoując dziś zakupów harlequinowych nie kupiłam tej jednej książki tylko, bo jakoś do niej nie jestem przekonana byłabym bardzo wdzieczna, gdyby ktoś kto już przeczytała mnie zachecił :) Bo ja nie lubię mieć nie przeczytanych romansów historycznych, bardzo nie lubię....

Jako że dkoknoując dziś zakupów harlequinowych nie kupiłam tej jednej książki tylko, bo jakoś do niej nie jestem przekonana byłabym bardzo wdzieczna, gdyby ktoś kto już przeczytała mnie zachecił :) Bo ja nie lubię mieć nie przeczytanych romansów historycznych, bardzo nie lubię....

Właśnie, właśnie. Nie lubię gdy nie ma zachowanego ciągu przyczynowo-skutkowego, a tu tak trochę tego zabrakło. I co tu dużo mówić, irytowała mnie straszliwie głowna bohaterka i podejmowane przez nią decyzje. Żeby nie było bohater też mnie denerwował. Czytałam zancznie lepsze książki Winters.

Natłok historii w książce raczej by Cię nie znudził, bo tej historii jest w sam raz, tak samo jak romansu i humoru. Tak więc odrzuć na bok swe uprzedzenia i czytaj, bo książka lekka, łatwa i przyjemna, jednym słowem dobra, ao takie wcale nie tak łatwo.

A wiesz, że to i coś w sam raz dla mnie :).

Czytam i na razie jest w porządku, nawet bardzo w porządku...tylko okładka mi się nie podoba.

Ja bym Ci Magret poleciła "Zagubionych" Sali, bo coś czuję, że książka jest w sam raz dla Ciebie.

Jedna z moich ulubionych książek Palmer, który raz bym jej nie czytała zalewam się łzami nad losem biednej Antonni...Takie to smutne....Ale całe szczęście dobrze się kończy. I super, że jest w sprzedaży, bo książka zdecydowanie warta przeczytania.

Nie ma za co :). Czytaj i co tam ranne niewypanie. Dla Palmer warto ;)