Jako że pierwszy raz czytałam dość dawno "Zagubionych", i wszystko mi już wywietrzało z głowy sięgnęłam po tę książkę ponownie. I cóż mogłabym napisać, że to Sala, a co za tym idzie książka musi być dobra. Ale faktem jest, że nie wszyscy znają książki Sharon Sali, wiem brzmi to nieprawdopodobnie ;). Dlatego pominę milczeniem autorkę, a skupię sie na innych aspektach tej pozycji.
Jest to książka zdecydowanie dla tych, którzy lubią się smutne historie ze szczęśliwym zakończeniem i bohaterów mocno doświadczonych przez los. Wes to były wojskowy, który przeszedł załamanie nerwowe bo tragicznej śmierci syna i żony w zamachu terrorystycznym, na kilka miesięcy pogrążył się w apatii i odciął od świata. Powoli wraca do siebie włócząc się po kraju. Amy to dziewczyna z małej miejscowości, jej świat ogranicza się do dbania o ojca i dwóch braci, którzy uważają, że dziewczyn z racji tego, ze utyka nigdy nie ułoży sobie życia i nie poradzi sobie w nim sama. Nie dostrzegają tego jak wiele robi ona dla nich i wydają się tego nie doceniać.
Losy Wesa i Amy przetną się w czasie jego wędrówki po kraju, ona zaproponuje mu mieszkanie w należącej do niej chatce. Powoli zacznie rodzić się między nimi uczucie, ale z racji przeżyć Wesa nie będzie to prosta droga. Zanim dojrzeje on do tego, by znowu się z kimś związać i na powrót znaleźć się wśród żywych minie sporo czasu, i dojdzie do kilku dramatycznych zdarzeń.
Historia dochodzenia do siebie Wesa to duży atut tej historii, Sala pokazuje jak mężczyzna uczy się żyć od nowa, jak składa swoje życie z rozbitych kawałków. Pisarka opisuje kolejne etapy przemiany Wesa, dzięki czemu historia zyskuje na wiarygodności w aspekcie psychologicznym. Wiarygodny jest także bunt Amy przeciw postrzeganiu jej przez rodzinę, jako tej która nie poradzi sobie sama w życiu, tej której te życie trzeba ułożyć. Jedna z najlepszych ze scen w całej powieści to scena niedzielnego obiadu, na który ojciec Amy zaprosił samotnego wdowca z gromadką dzieci, by pokazać mu jak dobrą żoną będzie jego córka. Czytanie o tym jak Amy usadza ojca, swego konkurenta i braci to czysta przyjemność.
W powieści pojawia się również wątek sensacyjny, taki nieco fantastyczny wątek. Otóż najczarniejszym z czarnych charakterów jest tu pewien szalony naukowiec, pracujący nad wynalezieniem super narkotyku. Dodać można, że naukowiec czyniący pewne zakusy ku Amy, całe szczęście dzielny Wes czuwa. Przyznam, że co do tego wątku mam mieszane uczucia. Napisany jest bardzo dobrze, trzyma w napięciu i nie ma się do czego przyczepić na zdrowy rozum, ale coś mi nie pasowało. Albo zwyczajnie bardziej podobał mi się ta książka w sferze psychologiczno-obyczjowej i tyle.

To moja druga książka z dorobku Sharon Sali (a bynajmniej tak mi się zdaje). Przeczytana w jeden dzień (komputer teraz mnie każe, za tak ogromne eksploatowanie).
Historia bardzo mi się podoba. Choć w sumie nie lubię jak w książce giną dzieci. Jeszcze jeśli zginą wcześniej i są tylko wspominane to potrafię to ścierpieć, gorzej jak dziecko w książce jeszcze żyje. A szczególnie jak jest takie małe, śmieszne i słodkie. Od razu się przywiązuje. I właśnie tu prawie płakałam ( bo ja w sumie nigdy nie płacze przy książkach, przy filmach zresztą też nie, płakałam tylko na Titanicu, Pokemonach i Chirurgach jak umarł Danny, ale mniejsza o to).
Bardzo podoba mi się ukazanie Wesa zaraz po zamachu. Jego zachowanie jest ogromnie prawdziwe. Wielkie cierpienie, ból i rozpacz, a potem kompletne odrętwienie i pustka.
Co do Ally to nie spodobała mi się ta dziewczyna. Zbyt religijna jak na mój gust (nie żebym coś miała do wierzących, sama jestem wierząca). I w ogóle jakaś taka nijaka. Za to polubiłam jej braci, a szczególnie Portera i strasznie mi smutno, że tak skończyli.
Opowieść pokazuje, że zawsze po Buzy przychodzi słońce, ale też że nie zawsze dostajemy to co chcemy i że dążenie do tego okrężną drogą może sprawić, że wszystko wymknie nam się spod kontroli i może mieć opłakane skutki.