Argentyńczyk Diego Ortega, słynny gracz w polo, przybywa do Anglii, by trenować konie do zawodów i wziąć udział w turnieju. W stadninie poznaje piękną Rachel Summers. Wybucha między nimi płomienny romans...

Kiedy Alessandro Marchese pojawia się na spotkaniu pracowników swej nowej firmy, jedna z obecnych tam osób jest szczególnie zaskoczona. Cassie uświadamia sobie, że nowy szef to ten sam mężczyzna, który przed laty ją porzucił i zniknął. A teraz zdaje się wcale jej nie pamiętać...

Fragment książki:


   Odwrócił głowę i wzrokiem eksperta zmierzył czarnego ogiera, który jako pierwszy przykuł jego uwagę. Dopiero później zainteresował się jeźdźcem – kiedy wystający spod toczka złoty warkocz powiedział mu, że szczuplutka postać na koniu to z całą pewnością kobieta.
   Uznał, że jest olśniewająco piękna, gdy przyglądał się z zaciekawieniem drobnej twarzy w kształcie serca, bez najmniejszego nawet śladu makijażu. Cerę miała porcelanowo gładką, policzki zaróżowione po serii skoków. Była prawdziwą angielską różą i Diega urzekły chabrowe oczy, przyglądające mu się uważnie spod daszku toczka.
   Zmarszczył brwi, z zaskoczeniem uświadamiając sobie, że otwarcie się w nią wpatruje. Przyzwyczajony był do tego, że kobiety przyglądają się jemu, z różnym poziomem subtelności i często z jawnym zaproszeniem, z którego korzystał, jeśli miał akurat ochotę. Jeszcze nigdy żadna kobieta nie zainteresowała go na tyle, by nie mógł oderwać od niej oczu. Ta jednak była wyjątkowa – i wydawała się tak delikatna, że zdumiewał go fakt, iż podczas upadku niczego nie złamała.
   Pomyślał, że ujeżdżanie tak potężnego ogiera to szaleństwo.
   - Dziwię się, że twój ojciec pozwala ci jeździć na tak wielkim zwierzęciu.
   - Mój ojciec? – Rachel wpatrywała się w niego z konsternacją. Ani jej biologiczny ojciec ani dwaj kolejni mężowie matki nie interesowali się nią na tyle, aby przejmować się, jakiego ujeżdża konia. Ale Diego Ortega nic nie wiedział na temat jej skomplikowanej sytuacji rodzinnej czy faktu, że jej matka to seryjna panna młoda. Zmarszczyła brwi, skupiając się na słowie „pozwala”. – Ani mój ojciec, ani nikt inny „nie pozwala” mi niczego – oświadczyła ostro. – Jestem dorosła i sama podejmuję decyzje. I doskonale potrafię radzić sobie z Piranem.
   - Jest dla pani za silny i zachowuje się pani niemądrze, uważając, że zapanuje nad nim, kiedy zdecyduje się ponieść – odparł spokojnie Diego. – Widać było, że nie jest go pani w stanie kontrolować, kiedy odmówił skoku. Choć trzeba przyznać, że to nie była tylko i wyłącznie pani wina. Kto, u licha, jechał na tym motocyklu? Nie chce mi się wierzyć, aby hrabia Hardwick zadowolony był z tego, że jakiś prymityw jeździ po jego terenie jak szaleniec.
   - Niestety hrabia pozwala swojemu synowi na wszystko, co mu tylko przyjdzie do głowy – odparła zwięźle Rachel, rozwścieczona uwagą Diega o tym, że nie jest w stanie kontrolować Pirana. – Ten prymityw, o którym pan mówi, to Jasper Hardwick, i w tym przypadku w pełni się z panem zgadzam. Bardzo często jeździ po okolicy na tym swoim przeklętym motocyklu. Wypadł z lasu bez żadnego ostrzeżenia i nic dziwnego, że Piran się spłoszył. Wątpię, aby w takiej sytuacji poradził z nim sobie jakikolwiek jeździec.
   - Być może – przyznał Diego, wzruszając ramionami. – Obserwowałem panią. Dobrze pani jeździ – przyznał niechętnie.



 - Na co jeszcze czekamy? Umieram z głodu – stwierdziła Ella.
  - Chyba na pojawienie się naszego nowego szefa – odrzekła Cassie.
  - Jeszcze trochę i będziemy się tu czuć jak sardynki w puszce. – Ella westchnęła. – Chociaż wcale by mi to nie przeszkadzało – dodała po chwili - gdyby znalazł się koło mnie ktoś taki jak ten facet, który właśnie wszedł razem z naszym dyrektorem  i grupką jakichś ważniaków.
   Cassie, niczego się nie spodziewając, popatrzyła w tę samą stronę i oniemiała. Miała wrażenie, że spada w przepaść! Nogi się pod nią ugięły, pociemniało jej w oczach i dopiero po kilku sekundach zdołała odzyskać kontrolę nad sobą. Rozpoznawszy go, poczuła się jak porażona prądem. Nie widziała go od sześciu lat, ale nie mogła się mylić.
   Był tak wysoki, że górował nad otaczającymi go ludźmi. Pochylał głowę, żeby lepiej słyszeć, co mówi do niego dyrektor. Jego ciemne włosy budziły w Cassie wspomnienia ich wzajemnej intymności tak wyraźnie, jakby zdarzyło się to wczoraj.
  - Coś mi się zdaje, że patrzymy właśnie na naszego nowego szefa – mruknęła Ella, ale jej przyjaciółka nie dopuszczała nawet do siebie tej myśli.
  - Nie, to nie on – szepnęła, ale przeszedł ją zimny dreszcz.
  - Jesteś pewna? - Ella nie odrywała wzroku od mężczyzny. - To musi być on – oświadczyła. – Taki wspaniały facet nie może nazywać się inaczej niż Alessandro Marchese, co brzmi superseksownie.
   Alessandro Marchese? Cassie poczuła ukłucie w sercu. Czyżby jej koleżanka patrzyła na kogoś innego?
  - Tak, tak, stoi przed nami ładne parę milionów dolarów w oryginalnym włoskim opakowaniu. Jeszcze wspomnisz moje słowa, cara – rzuciła kpiąco Ella. – No i jeśli się nie mylę, to ta dama w czerwieni, tuż przy nim, nie ustępuje mu szlachetnością rasy...
   Dama w czerwieni...
   Rzeczywiście patrzyły zatem na tego samego mężczyznę, Nie mogło być co do tego wątpliwości. Towarzyszyła mu kobieta o czarnych, lśniących włosach, w doskonale uszytej krwistoczerwonej sukni, i wyglądało na to, że łączy ich szczera zażyłość, jak kochanków z długim stażem.
   Ella miała rację, pasowali do siebie – tak samo jak Alessandro Marchese pasowało do niego znacznie lepiej niż zwykłe Sandro Rossi, nazwisko, pod jakim znała go Cassie.
   W tym momencie mężczyzna podniósł głowę i Ella mogła dobrze mu się przyjrzeć. Z dotkliwą goryczą przekonała się, że jego męska uroda działa na nią równie mocno jak sześć lat temu.
   Gdyby nie bezsilność w nogach, podeszłaby i dała mu w twarz, żeby zniknął ten jego kłamliwy uśmiech. Kogo on chciał nabrać? Czy był jakimś oszustem, że dawniej posługiwał się innym imieniem i nazwiskiem? A może tylko ją okłamał?