Harlequin

Jednak wzięłam się i za drugie opowiadanie- było faktycznie dosyć sympatyczne, choć pewne rzeczy mnie raziły- ta niewinność w wieku 22 lat i wychodzenie za mąż, bo tak wypada, nie mając za wiele wspólnego ze swoim przyszłym małżonkiem...:( Ale z drugiej strony ogromny plus to dosyć humorystyczne dialogi i sytuacje- ta ze stekiem przygotowanym na targi jest naprawdę świetna. Również dążenie bohaterki do samodzielności, wzięcie w którymś momencie życia za rogi bardzo mi się podobało- nie cierpię bohaterek słabych, które muszą się opierać na mężczyźnie, by normalnie żyć. Temu opowiadaniu daję 4 z plusem, nieco gorsze od pierwszego, ale w sumie sympatyczne, tak więc oba tytuły warte przeczytania:)

Przeczytałam pierwsze opowiadanie, drugiego jakoś nie mam ochoty zaczynać:) Ale to, co przeczytałam to naprawdę było coś- świetnie zarysowane sylwetki bohaterów, wspaniałe dialogi, dużo seksu i śmiechu, ale też powagi, smutku. Przeczytałam je migiem ani na chwilę nie odrywając się od treści i zmartwiłam się, że tak szybko się skończyło. Jest to jedno z lepszych opowiadań Harlequina i dało mi mnóstwo wspaniałych emocji- śmiałam się dużo (i cały czas uśmiech nie schodzi mi z twarzy), współczułam bohaterce i miałam ochotę zamordować jej fałszywą mamuśkę:) Tylko dla tego jednego opowiadania warto książkę zakupić, dlatego daję 5 bez czytania drugiego, bo jak dla mnie zainwestowane pieniądze już się zwróciły:)

A teraz dla odmiany komentarz na temat:

Gdyby ode mnie zalezalo, kto jaki zawod bedzie wykonywal, to Susan Stephens kopalaby rowy. Niestety ona ciagle pisze, a ja jej „radosnej” tworczosci nie zamierzam wiecej ogladac.
W zwiazku z tym moglam przeczytac tylko pierwsza polowe tego duo. I dobrze sie stalo, bo bylo warto.
Nie wiem, gdzie toczy sie akcja. Moze te informacje przegapilam, moze jej nie bylo. Zgaduje, ze to moze byc Nowa Zelandia lub, co mniej prawdopodobne, Australia.
„Bajkowe zycie” jest idealnym polaczeniem harlequinow europejskich, zawierajacych duzo emocji, oraz amerykanskich, zawierajacych duzo scen seksu. Poniewaz seks jest opisany bezpruderyjnie, wiec stawiam na te Nowa Zelandie bardziej, niz na Australie. Scena, w ktorej Blake zapytal: „Smakowalo?” napisana jest dosc odwaznie, domyslam sie, ze nie wszystkie panie to lubia (czytac).
Sceny seksu zawieraja w tej opowiesci bardzo duzo miejsca, moze sa tu nawet najwazniejsze. Jednak pomiedzy nimi tez sie bardzo duzo dzieje. Kazdy znajdzie tu dla siebie cos, co lubi i cos, czego nie lubi. Pelna uniwersalnosc.
Mnie natomiast zauroczyly dialogi. Kocham dialogi, ktore potrafia mnie rozsmieszyc albo sklonia do podziwu dzieki swej inteligencji. W harlequinach to sie prawie nie zdarza, autorki zwykle pisza „odpowiedzial jej cos smiesznego”, albo „odpowiedzial jej cos inteligentnego”, albo „rozmawiali zartujac na rozne tematy”, a nie sa w stanie wymyslic prawdziwej rozmowy. Tu jest inaczej i chwala za to autorce.
Drugi ogromny plus autorka dostaje ode mnie za to, ze zanim zaczela pisac o problemach medycznych, przygotowala sie do tego. Jej lekarz jest profesjonalny, a jej opis choroby wiarygodny.
Bohaterow bardzo polubilam, nie przeszkadzalo mi, ze calosc jest raczej niezyciowa, np bohaterowie, juz po kilku godzinach znajomosci, rozmawiaja bardzo otwarcie na tematy seksu, a przy nastepnym spotkaniu ida do lozka. W zyciu albo tak nie ma, albo tylko ja mam dziwnego listonosza. Oddaje listy i idzie. I szewca tez. I mechanika. Chyba otaczaja mnie sami dziwacy – niektorych spotkalam juz wiecej niz dwa razy i jeszcze nic miedzy nami nie zaszlo. (No dobrze, to byla dygresja troche nie na temat, ale juz wracam na dobra droge.)

W sumie bylam bardzo zadowolona, ze to przeczytalam. Usmialam sie na glos w paru momentach, prawie sie poplakalam pod koniec. To duzo wiecej, niz mozna sie bylo spodziewac. Nie jest to najjasniejsza gwiazda na harlequinowym niebie, ale z pewnoscia duzo wiecej niz przecietna.

Bardzo udane dwa opowiadania. Pierwsze mnie zaskoczyło - czytając o aukcji kawalerów spodziewałam się czegoś "płytkiego", a tu całkiem poważna i mądra książka wyszła.
Drugie opowiadanie czytało mi się bardzo przyjemnie, głównie ze względu na Liv, której chyba nie da się nie lubić. Polecam gorąco :)
A co do okładki, to kojarzy mi się z fototapetami używanymi w "Modzie na sukces":)