Hugh dowiaduje się, że pewna kobieta rzekomo spodziewa się jego dziecka. On jednak nie pamięta żadnej Isabelle Browne. Sprawę postanawia wyjaśnić jego przyszły szwagier Cristo Veron. Gdy spotyka Isabelle, stwierdza, że rzeczywiście nie jest ona kobietą, która mogłaby się spodobać Hugh. Za to bardzo podoba się jemu...

Jenna Baker przez kilka miesięcy usiłowała skontaktować się z Nickiem, który nie odpowiadał na jej listy i mejle. W końcu wybiera się w rejs statkiem, którego Nick jest właścicielem. Ma mu do przekazania ważną wiadomość: po ich krótkim, lecz namiętnym romansie został ojcem bliźniaków...

Fragment książki:


Przez ostatnie dwadzieścia cztery godziny Isabelle Browne usiłowała tłumaczyć sobie, że nie ma powodu do obaw. Mężczyzna, który wynajął ją na następny tydzień, by mu „prowadziła dom” podczas jego pobytu w Australii, był dyrektorem naczelnym i prezesem prywatnej firmy lotniczej.
Każdy z klientów latających Chisholm Air mógł podać mu jej nazwisko. To właśnie tacy zamożni biznesmeni wynajmowali firmę „Do usług”, by służyła im pomocą podczas pobytu w Australii. Nie pierwszy raz wymieniano jej nazwisko i proszono o jej usługi. Była dobra, była cholernie dobra w swojej pracy.
Ale teraz, kiedy przyjechał godzinę wcześniej, usłyszała dźwięk otwieranej bramy i zobaczyła przez okno, jak wysiada z samochodu, znów się zdenerwowała. To po prostu kolejny klient, tłumaczyła sobie, który ma mnóstwo pieniędzy i jest tak pewny siebie, że nigdy nie akceptuje odmowy.
Wyłączyła iPoda i wyjęła słuchawki z uszu. W rytmie tanecznej muzyki przygotowywała dom na jego przybycie, ale teraz musiała być czujna. Może muzyka z filmu Szczęki byłaby teraz bardziej na miejscu.
Jednak nie.
Przebiegł ją nagły dreszcz, kiedy patrzyła, jak się rozprostowuje i przeciąga w blasku słońca. W niczym nie przypominał rekina. Szczupły, wysoki, z ciemnobrązowymi włosami wyglądał raczej na mieszkańca jakiegoś śródziemnomorskiego kraju, oczywiście obywatela z najwyższych sfer. Kojarzył jej się z muzyką Ravela… lub salsą. Z czymś, co oddaje ducha lata. Co jest odpowiednie dla greckiego boga.
Kolejny klient? Usta Isabelle wygięły się w ironicznym uśmiechu. Chciałaby, żeby tak było.
Sądząc po nazwisku - Cristiano Veron - przygotowała się na kogoś bardziej egzotycznego niż przeciętny brytyjski potentat finansowy. Zastanowił ją jego londyński adres, zbieżność czasu jego rezerwacji i żądanie wyłącznie usług Isabelle zaraz po tamtym telefonie na inny londyński numer.
Potrząsnęła głową i znów zaczęła sobie to wszystko tłumaczyć. To przypadek, Isabelle, Londyn jest dużym miastem.
Jeśli ten Apollo nadal stojący na podwórzu w blasku słońca nie da jej powodu do podejrzeń, to ona uzna, że jego przybycie nie ma nic wspólnego z Hugh Harringtonem. Będzie czujna, ale nie popadnie w paranoję. Będzie ciekawa, ale nie przekroczy formalnych granic. Ma pełne prawo obserwować przyjeżdżających gości. Ale czy powinna patrzeć na nich, jak się schylają, by wyjąć bagaże z samochodu?
Jednak Isabelle nie mogła się oderwać od okna.
Kiedy się wyprostował, trzymając jedną niewielką walizkę w ręku, i po raz pierwszy zobaczyła jego twarz, mocniej zacisnęła palce na pluszowej zasłonie. Wyraziste kości policzkowe, stanowcze wargi i duże ciemne okulary. Obrócił się, by zamknąć samochód, a Isabelle zapragnęła nagle zobaczyć jego twarz bez okularów.
Jej życzenie zostało szybko spełnione. Przybyły zdjął okulary, zawiesił je na wycięciu swojego beżowego swetra i spojrzał do góry, na okno, przy którym stała.
Isabelle cofnęła się szybko. Serce biło jej mocno.



- Czy ty mnie w ogóle słuchasz?
Nick natychmiast powrócił do rzeczywistości, z irytacją konstatując, że po ponad roku od ich krótkiego romansu nadal nie przestawał myśleć o Jennie Baker. Z czarującym uśmiechem zwrócił się do swej asystentki:
- Chyba nie. Może zajmiemy się resztą spraw po obiedzie?
- Jasne. – Teresa zerknęła na zegarek. – Mam zaraz spotkanie na pokładzie Verandah, podobno sprzęt do karaoke nie działa tak, jak powinien.
- Dobrze, zajmij się tym, proszę. – Nick spojrzał ponownie na stertę korespondencji czekającą na biurku i z trudem powstrzymał ziewnięcie. Każdy rejs przynosił nową falę zaproszeń od pasażerek gotowych dotrzymać mu towarzystwa podczas kolacji, zabawiać go na prywatnych przyjęciach i fundować mu drinki przy świetle księżyca.
- Zapomniałabym. – Teresa podała mu małą błękitną kopertę. – Jeden ze stewardów został poproszony o doręczenie ci tego. – Uśmiechnęła się porozumiewawczo. – Kolejna samotna piękność poszukująca towarzystwa? Zdaje się, że na rynku seksownych kawalerów jesteś wciąż bezkonkurencyjny.
Wiedział,  że Teresa drażni się z nim jak zwykle i nie ma mu za złe, że jego styl życia daleki jest od mnisiej ascezy. Jednak tym razem jej słowa ukłuły go  boleśnie. W swoim czasie przyjął niejedno z tych zaproszeń do zabawy bez zobowiązań i seksu bez miłości. Jednak ostatnio koperty wypełnione bielizną, zmysłowymi zdjęciami i kluczami do kabin ich właścicielek przestały go ekscytować, a zaczęły męczyć. Żadne z tych zaproszeń nie kusiło go niczym, co mogłoby nadać jego życiu głębszy sens. Chyba się zestarzałem, pomyślał z sarkazmem. Może właśnie powinienem się zabawić, oderwać na chwilę od pracy, która ostatnio wypełnia całe moje życie. A to, jak przestrzegają lekarze, prosta droga do zawału. Kilka godzin z chętną damą, dla zdrowia. Uśmiechnął się szelmowsko do zakłopotanej Teresy i rozerwał błękitną kopertę.
- Myślisz, że bycie obiektem westchnień milionów kobiet to łatwa sprawa?
Teresa machnęła lekceważąco ręką i wyszła z gabinetu. Nick spojrzał na otwartą kopertę i zastanawiał się, co w niej znajdzie. Zbyt mała, by pomieścić parę seksownych stringów, zbyt wąska na roznegliżowane zdjęcie, ale w sam raz, by przesłać w niej kartę magnetyczną do kabiny.
- Spójrzmy więc, co mi przesyłasz. Mam nadzieję, że dołączyłaś zdjęcie, bo nie umawiam się na randki w ciemno. – Nick zaśmiał się z własnego żartu i wyjął zawartość koperty. W rzeczy samej w dłoni trzymał zdjęcie, ale uśmiech zamarł mu na ustach, gdy zdał sobie sprawę, co ono przedstawia. Dwa kilkumiesięczne bobasy z czarnymi czuprynkami i błękitnymi oczyma zerkały na niego z zaciekawieniem.
- Co, do diabła? – Nick z bijącym sercem sprawdził, czy w kopercie nie znajduje się jakiś list. Zamęt w jego głowie stał się jeszcze większy, gdy na odwrocie zdjęcia ujrzał kilka słów skreślonych starannym kobiecym pismem: Gratulacje, tatusiu! Masz bliźnięta.