Shallie ma za sobą lata porażek, błędów i nieudany związek. W dodatku jest w ciąży z mężczyzną, który ją oszukał. Postanawia wrócić do rodzinnego Sundown w Montanie. Spotyka tu Maca McDonalda – sympatię ze szkolnych lat. Dla niego Shallie jest ideałem. Nadal ją kocha i oferuje jej swoją pomoc...

Charlotte Hudson znajduje we Francji idealne miejsce, w którym powinna się toczyć akcja filmu o miłości seniorów rodu Hudsonów. Bardzo jej zależy, by pomóc rodzinie w produkcji tego filmu. Dlatego nie przyjmuje do wiadomości odmowy Alca Montcalma, właściciela wybranego przez nią zamku w Prowansji...

Kolejna część miniserii Hudsonowie z Hollywood ukaże się w kwietniu.

Fragment książki:

- Nie zamartwiaj się tak bardzo - powiedziała Shallie trzy godziny później, wychodząc z izby przyjęć na ostrym dyżurze. - Nic mi nie jest. To tylko zwichnięcie.
Mac na jej widok odetchnął z taką ulgą, że jego oddech przeszył ze świstem antyseptyczne powietrze szpitala. Poderwał się z krzesła i skierował ku niej. Jej brązowe oczy przyglądały się mu z uwagą. Na twarzy widoczne było przemęczenie, a bladość podkreślały szare sińce pod oczami. Temblak podtrzymywał lewe ramię, na którym Mac zauważył gips. Czuł się teraz jak najgorszy drań, bo to była przecież jego wina.
- Skoro to jedynie zwichnięcie, to dlaczego założono ci gips?
Wzruszyła ramionami, tak jakby biały odlew, który blokował jej ramię, nie robił na niej żadnego wrażenia.
- Nadgarstek jest trochę pęknięty - przyznała pod wpływem jego surowego spojrzenia.
- A więc jest złamany - zawyrokował i wskazał na jej rękę. Czuł, że nieprzyjemne uczucie strachu ściska mu żołądek. A niech to! Złamał jej nadgarstek.
Objął ramieniem jej plecy i pomyślał, aby ją do siebie przytulić i wziąć na siebie cały bół, który teraz odczuwała. Zamiast tego pocałował ją w czubek głowy.
- Tak mi przykro - powiedział.
- Przestań. - Dała mu kuksańca w żebro łokciem zdrowej ręki i lekko odepchnęła. - Nic mi nie jest. Już się tak nie biczuj.
Zasługiwał na surowszą karę niż biczowanie. Choć to, co jej się przydarzyło, stało się z jego winy, zauważył, że Shallie cały czas starała się bagatelizować swój wypadek.  
- Dopiero co byłam w Bozeman. Nie potrzebuję żadnego doktora. Ręka nie jest złamana. Trochę za bardzo ją opakowali.
- Czy dostałaś środek przeciwbólowy? - zapytał i sięgnął po jej kurtkę, którą wcześniej powiesił na krześle w poczekalni.
- Odrobina tylenolu mi wystarczy.
- Potrzebujesz czegoś o niebo mocniejszego - upierał się, pomagając jej wsunąć zdrowe ramię w rękaw kurtki. - Czemu tak się bronisz przed doktorem?
- Powiedziałam: nie! Czy to jasne? - Rzuciła mu groźne spojrzenie przez ramię. Chciała coś dodać, ale zawahała się i urwała w połowie zdania.
Nie uszło to jego uwagi. Mac uświadomił sobie, że od momentu, kiedy zobaczył ją w samochodzie Boba, nie powiedziała o sobie zbyt wiele. Zauważył też, że nie miała ubezpieczenia zdrowotnego, kiedy się rejestrowała na izbie przyjęć.
Najpewniej z tego właśnie powodu zrezygnowała ze środka przeciwbólowego, ponieważ nie mogła sobie pozwolić na lekarstwa.
- Posłuchaj, Naleśniczku. Chcę za wszystko zapłacić, bo to wszystko to moja wina - powiedział Mac, zarzucając na siebie kurtkę zamaszystym gestem. Wymyślił ten niecodzienny pseudonim, aby ją rozbawić i nawiązać do jej wielkiej miłości do naleśników. - Moje ubezpieczenie samochodowe pokryje koszty twojego leczenia. Wróćmy po tę recepetę, dobrze?
Ale ona już była w drzwiach wyjściowych.

Zbliżając się do dostojnego trzypiętrowego kamiennego domu, Charlotte odruchowo rozprostowała zagniecenia na swej ciemnej spódnicy, wygładziła elegancki blezer w kolorze kości słoniowej i wzięła głęboki oddech. Ogromne wiekowe drzwi z orzechowego drewna onieśmielały ją. Posiadłość od pokoleń należała do arystokratycznej rodziny Montcalmów i górowała nad okolicą. Najwyraźniej jej przyjaciółka Raine miała nie tylko dobry charakter, ale i dobre pochodzenie. Charlotte drżącą ręką nacisnęła guzik zabytkowego dzwonka. Drzwi otworzyły się prawie natychmiast, ukazując śmiertelnie poważną twarz elegancko odzianego lokaja.
- Bonjour, madame.
- Bonjour. Czy zastałam Raine Montcalm?
- Czy była pani umówiona? – Lokaj zmierzył ją uważnym spojrzeniem.
Charlotte zaprzeczyła ruchem głowy i pospiesznie zaczęła tłumaczyć:
- Nazywam się Charlotte Hudson i jestem koleżanką Raine. Studiowałyśmy razem w Oksfordzie.
- Niestety panienka Montcalm nie może pani przyjąć. – Najwyraźniej prezentacja Charlotte nie zrobiła na nim najmniejszego wrażenia.
- Ale… - próbowała protestować.
- Bardzo mi przykro.
- Czy może jej pan przynajmniej powiedzieć, że tu jestem? – Miała nadzieję, że gdy Raine się dowie, kto ją odwiedził, znajdzie dla niej czas.
- Panienka przebywa obecnie poza rezydencją. – Kamienny wyraz twarzy lokaja nie zdradzał, czy mówi on prawdę, czy jedynie usiłuje ją spławić.
- Naprawdę jej nie ma?
Tego pytania dystyngowany pracownik nie zamierzał nawet zaszczycić odpowiedzią.
- Gdyby mógł pan jej tylko powiedzieć…
- Jakieś problemy, Henri? – przerwał jej głęboki męski głos dobiegający z wnętrza domu. Tylko nie to, pomyślała w panice. Tylko nie Alec.
- Nie, proszę pana. – Lokaj cofnął się pospiesznie, a w drzwiach pojawił się wysoki mężczyzna o przystojnej, szlachetnej twarzy. Brat Raine miał przecież przebywać obecnie w Londynie! Charlotte widziała jego zdjęcia w jednym z kolorowych pism, które donosiły, że francuski dziedzic zabawia się w eleganckich klubach stolicy Anglii.
- Obawiam się, że Raine wyjechała do… - zamilkł nagle, a na jego ustach ukazał się szelmowski uśmiech.
- Charlotte Hudson. – Nie spuszczając z niej wzroku, Alec grzecznie choć zdecydowanie odprawił lokaja i oparł się nonszalancko o framugę drzwi.
Zauważyła, że miał na sobie elegancki drogi garnitur, białą koszulę i jedwabny krawat ozdobiony ręcznie haftowanym herbem rodu Montcalm. Serce waliło jej jak oszalałe, ale nie miała zamiaru dać tego po sobie poznać. Z trudem opanowała drżenie dłoni. - Nie byliśmy chyba sobie odpowiednio przedstawieni. – Wyciągnęła do niego rękę, uśmiechając się. Miała nadzieję, że ten blef zadziała.
Właściwie nie kłamała. Ich poprzednie spotkanie na pewno nie mieściło się w kategorii „odpowiednich”. Postanowiła udawać, że kompletnie zapomniała o tym upokarzającym wydarzeniu.
- Ależ my się znamy, panno Hudson.