Anglia, XIX wiek
Niewinnie wyglądająca przesyłka jest niczym puszka Pandory. Wraz z jej otwarciem wracają stare sprawy. Ponownie obciążają żyjących jeszcze świadków dawnych dramatów oraz ich dzieci.      

Nell Latham wiedzie skromne i nieciekawe życie. Zadowolona, że nikt się nią nie interesuje, skrzętnie ukrywa swoją tajemnicę. Naprawdę nazywa się Helena Wardale i jest córką Williama Wardale`a, hrabiego Leybourne`a. Haniebna śmierć ojca na szubienicy, do której doszło dwadzieścia lat wcześniej, zapoczątkowała upadek rodziny. Ucieczka rodzeństwa oraz śmierć matki dopełniły nieszczęścia. Pewnego dnia, dziwnym trafem czy przez kaprys losu, Nell przekracza próg domu George`a Carlowa, hrabiego Narborough. Nigdy go nie wiedziała, ale od dzieciństwa słyszała, że to hrabia jest winien degrengolady jej rodziny. Nie zdradzając, kim jest, Nell wręcza niewielki pakunek, o którego przyniesienie poprosił ją tajemniczy nieznajomy.

Fragment książki:


Nell pomału wracała do rzeczywistości. Pokój był nieoświetlony, przez okno wpadały jedynie promienie księżyca, które zamieniały kolory wszystkich przedmiotów w czerń i srebro. Ogień w kominku dogasał. Nell domyśliła się, że spała wiele godzin. Obróciła głowę i poczuła wodę kolońską Marcusa. Była więc w jego łóżku. Uprzytomniała sobie, że to tutaj spędzili razem swoją pierwszą, tak wówczas niewinną noc.
- Marcus?
Stał przy oknie, zapatrzony w park.
- Dobrze się czujesz? - Odwrócił się i podszedł do łóżka. – Coś ci się śniło?
- Nie. Obudziłam się i myślałam o tobie, o tym, jak mnie uratowałeś.
- Nigdy w życiu nie byłem równie przerażony – przyznał, siadając na brzegu łóżka. – Zobaczyłem nóż, krew…
- Jego krew, a mój nóż – pochwaliła się Nell. – Bardzo celnie strzelasz.
- Dlaczego poszłaś sama na spotkanie z tym człowiekiem?
- Czułam się za wszystko odpowiedzialna. Wiem, że cię oszukałam. Prosiłam, byś mi zaufał, i zawiodłam to zaufanie.
- Byłem zły, że niepotrzebnie naraziłaś się na niebezpieczeństwo, ale ani przez chwilę w ciebie nie wątpiłem.
Nell usiadła w pościeli.
- To ja przyniosłam jedwabny sznur. Jestem córką mojego ojca. Muszę odejść. Mężczyzna nazywający siebie Saltertonem powiedział mi, że wypełnia dawną przepowiednię. Zwracał się do mnie imieniem Helena. Spytałam, co to znaczy, a on powiedział, że się dowiemy. „Dzieci będą płacić za grzechy ojców dopóty, dopóki sprawiedliwość nie dosięgnie przeklętych”, tak brzmi ta przepowiednia. Znał ciebie. Słyszałeś, jak powiedział, że się nie zmieniłeś.
- To jedna z jego sztuczek. On nie żyje, Nell, i nie stanowi zagrożenia.
- Przyznaj, Marcus. Nie wierzysz, że umarł, prawda?
- Nie powinien przeżyć. Trafiłem go w ramię, woda była głęboka i lodowata. Nie chcę cię okłamywać, Nell. Nie będę pewien dopóty, dopóki nie zobaczę jego ciała.
- W takim razie musimy zachować ostrożność – powiedziała, starając się, żeby zabrzmiało to rzeczowo. – W mojej nowej pracowni będzie mi potrzebna jakaś ochrona.
Marcus wstał gwałtownie i zapalił świece. Po chwili w pokoju zrobiło się jasno.
- Chcę widzieć twoją twarz, Nell. Spójrz. – Podsunął jej ucięty i postrzępiony jedwabny sznur. – Zdjąłem to z twoich nadgarstków. Uświadomiłem sobie, co by było, gdybym cię stracił. Kocham cię, Nell. Wiesz o tym. Wyjdź za mnie za mąż.
Nell trzymała w ręku kawałek sznura, który zdążył już wyschnąć, i teraz widać było żywe kolory poszczególnych nitek, głęboką czerwień, ciemny niebieski i złotożółty.
- Ale… - zaczęła, bojąc się spojrzeć na Marcusa.
- Skandal? Do diabła z nim i z tym, co inni powiedzą. Nikomu nie pozwolę cię skrzywdzić, Nell. Wyjedziemy na długi miesiąc miodowy, odwiedzimy nieruchomość rodziny na północy kraju w Northumberland. To będzie tylko chwilowa sensacja. Wkrótce przyćmią ją inne.
- Naprawdę chcesz mnie poślubić?
- Zawsze będę cię kochał, niezależnie od tego, czy będziesz ze mną, czy nie. Zgódź się. Lubisz mnie trochę. Może będziesz w stanie mnie pokochać?
- Już cię kocham, głuptasie. Nie patrz tak na mnie…  Kochaj się ze mną…