"Ciężar milczenia" to niesamowicie wciągająca historia o miłości, przyjaźni, nienawiści, przeplatana mnóstwem rodzinnych tajemnic bohaterów. Pod kilkoma względami utwór ten skojarzył mi się z nie tak dawno czytanym "Jasperem Jonesem", a także "Rzeką tajemnic".

Powieść trzyma w napięciu już od pierwszej strony. Pewnie dlatego, iż rozpoczyna się fragmentem odległej fabuły, którą czytelnik pozna i zrozumie dopiero po przeczytaniu więcej niż połowy książki. Zatem już od samego początku w mojej głowie zaczęły kłębić się pytania typu co? kto? gdzie? dlaczego?, tym bardziej, że opis z okładki książki również wzbudził moje zainteresowanie lekturą.

To thriller psychologiczny, opowiadający o losach dwóch rodzin, których dotknęło okropne przeżycie, a mianowicie zaginięcie siedmioletnich córek, Calli i Petry. Traf chciał, że obie zniknęły tej samej nocy. Obie były najlepszymi przyjaciółkami. Jedna z nich, Calli, nie potrafiła mówić. Nie od urodzenia, ale od trzech lat. Wraz z rozpoczęciem poszukiwań przez rodziny dziewczynek, a także policję i służby specjalne, czytelnik stopniowo poznaje bliżej każdego z bohaterów. Autorka "Ciężaru milczenia" każdy rozdział opisuje z perspektywy innego bohatera, dzięki czemu można wczuć się w sytuację, w jakiej dana osoba się znalazła, a także odkryć sekrety z jej życia. Nie tylko te miłe i radosne, ale też smutne, niekiedy wręcz przerażające.

Z każdą kolejną stroną powieści dowiadujemy się czegoś nowego, zaskakującego, jesteśmy świadkami psychicznych przeobrażeń niektórych bohaterów, ich miłości, rozpaczy, a tymczasem liczba pytań odnośnie fabuły utworu ciągle wzrasta. Krąg osób podejrzanych, czyli związanych ze zniknięciem Calli i Petry, również się poszerza - podejrzewać można niemalże każdego bohatera. Wśród tych postaci znalazły się nie tylko takie, do których wręcz pałałam nienawiścią, ale też takie, które w jakiś sposób mnie urzekły swoją osobowością i postępowaniem.

"Ciężar milczenia" to książka naprawdę godna polecenia i przeczytania. Jest napisana prostym i przyjemnym językiem, składa się z bardzo krótkich rozdziałów, dlatego czyta się ją bardzo szybko. Ponadto nie sposób się od niej oderwać - trzyma w napięciu do ostatnich stron (choć sama domyśliłam się bardzo szybko, kto jest osobą odpowiedzialną za "to i owo"), czasem przeraża, a czasem wzrusza. Mamy tu przecież do czynienia z okrutnymi doświadczeniami zaledwie siedmioletnich dziewczynek; w głowie się nie mieści, z czym i kim musiały mieć one do czynienia...

tajusczyta.blogspot.com

potwierdzam,świetny materiał na recenzję miesiąca

Książka pani Heather Gudenkauf pt. „Ciężar milczenia” wywarła na mnie duże wrażenie z dwóch powodów. Jednym z nich są tematy, które porusza, a drugim sposób przedstawienia zdarzeń. Nie poleciłabym jej jednak tym osobom, które akurat szukają romansu z kryminałem w tle, ani tym bardziej wielbicielkom nieskomplikowanych historii romansowych, w których głównym problemem bohaterów jest ustalenie kto kogo od kiedy i jak bardzo kocha. Myślę jednak, że blurb dla nich jest wystarczającym ostrzeżeniem.
„Ciężar milczenia” niesie ze sobą treści trudne, przygnębiające. Przemoc w rodzinie, irracjonalna zazdrość, alkoholizm, poczucie wyobcowania z powodu odmienności, molestowanie, złe wybory, zaniechanie, ale też miłość rodzicielska i przyjaźń wykraczająca poza granice ludzkiego pojmowania to wątki, wokół których autorka buduje historię tragedii dwóch sąsiadujących ze sobą rodzin. W tle mamy też kłopoty małżeńskie pierwszej miłości Toni (matki Calli) – lokalnego szeryfa.
Czas akcji zasadniczej nie jest długi – zamyka się w jednym dniu. Jednak nim dzień się skończy, Calli pokona swój lęk przed mówieniem (choć nie będzie to od razu cudowny słowotok), a jej matka uświadomi sobie, kto jest za to odpowiedzialny. Dzięki zastosowaniu przez autorkę podziału opowieści na fragmenty opowiadane z perspektywy różnych bohaterów i dzięki snutym przez nich wspomnieniom poznajemy rodzinę Toni i Griffa oraz Fieldy i Martina.
Mamy wgląd w ich uczucia, w zaniedbania, pomyłki, ale także w dobre wspomnienia i zachowania. Najciekawsze jest tu właśnie stopniowe odkrywanie złożonych charakterów – bohaterowie nie są idealni, a ich błędy rzucają się cieniem na życie osób im najbliższych.
Zniknięcie dwóch dziewczynek i próby wyjaśnienia sprawy ujawniają najlepsze i najgorsze cechy wszystkich zaplątanych w tę sprawę. Niedopowiedzenia, uprzedzenia, rodzinne sekrety, podejście policji do problemu powodują, że matka i brat Calli oraz rodzice Petry przeżywają koszmar. Czują strach, ból, gniew, szukają winnego i są w tym niezwykle wiarygodni. Jednak trochę przeszkadzało mi tu zachwianie proporcji. O wiele więcej miejsca dostała historia Calli niż historia Petry. Wydaje mi się, że nieszczęście, które ją spotkało, zostało potraktowane jedynie jako pretekst do tego, by Calli odzyskała głos.
Mimo tej mnogości nieszczęść, które zdają się przepełniać książkę, można też wysnuć z niej wnioski nieco bardziej optymistyczne, że nie należy się poddawać i tracić nadziei, że zawsze się znajdą ludzie, którzy zechcą nam pomóc, że więzi rodzinne są silne i mogą stanowić wsparcie w trudnych chwilach i że nie należy przekreślać swojego życia, bo kiedyś przyjdzie ten czas, że wreszcie pomaluje się dom na wymarzony żółty kolor ;)

Książka świetna, pozostawia po sobie mocne wrażenie i jeszcze długo po jej przeczytaniu skłania czytelnika do refleksji jak łatwo, nawet słowem skrzywdzić dziecko i wyrządzić nieodwracalne szkody dla jego psychiki.
"Ciężar milczenia" nie jest jednak książką dla wszystkich. Jeżeli ktoś szuka dynamicznej akcji i jej ciągłych zwrotów, niestety zawiedzie się. Charakterystyczna sposób narracji i partie tekstu, które sprawiają, że lektura w pewnych momentach niezwykle się dłuży sprawia, że czytelnik ma ochotę odłożyć książkę na bok, są minusamii ksiażki.
Powieść przeczytałam i nie żałuję, że poświęciłam jej mój czas, jest naprawdę dobra.