Anglia, XIX wiek
Niewielka przesyłka jest  niczym puszka Pandory. Wraz z jej otwarciem wracają stare sprawy i ponownie obciążają żyjących jeszcze świadków dawnych dramatów, a także następne pokolenia.

Czy rzeczywiście major Rhys Morgan znalazł się w cygańskim taborze przez czysty przypadek? A może było to przeznaczenie, że wracając z Londynu, uchronił przed utonięciem małą dziewczynkę? Po uratowaniu dziecka, ranny i nieprzytomny, trafił pod opiekę matki dziewczynki, cygańskiej uzdrowicielki, Nadii Argentari. Pielęgnowała go z oddaniem, lecz zachowywała dystans. Tego wymagały panujące w taborze reguły i tego oczekiwali jej najbliżsi. Gdy podopieczny wyzdrowiał,  poprosiła, by opuścił tabor, choć czuła do Rhysa nie tylko wdzięczność. Świadomy, że nie jest obojętny pięknej Cygance, zakochany w niej major, przyrzekł sobie, że zrobi wszystko, aby mogli być razem.

Fragment książki:


Angel chwyciła ją za spódnicę i zaczęła ciągnąć, drugą ręką wskazując wóz. Niewykluczone, pomyślała Nadia, że Anglik się obudził. W samą porę, żeby można go było przedstawić bratu, pomyślała z ironią i w tym samym momencie poczuła na ramieniu rękę Stephana. Zatrzymała się i spojrzała mu w twarz. Najwyraźniej był wściekły. Zatem dowiedział się o wszystkim szybciej, niż przypuszczała.
Już chciał coś powiedzieć, ale na widok Angel zamknął usta. Rzucił jedynie w stronę Nadii gniewne spojrzenie, po czym chwycił dziewczynkę i uniósł ją w powietrze. Angel objęła go za szyję i przytuliła się, nie kryjąc  radości.
- Przynajmniej jest ktoś, kto cieszy się na mój widok – rzekł pod adresem  Nadii.
- Miło cię widzieć. Tak długo cię nie było, że niemal zapomniałam, jak wyglądasz.
- Może byłaś zbyt zajęta innymi sprawami, żeby o mnie pamiętać – zauważył z przekąsem.
- Zdaje się, że oboje byliśmy zajęci.
Po rzuceniu aluzji do tajemniczych spraw Stephana, Nadia odwróciła się i ruszyła w stronę wozu, wiedząc, że brat pójdzie za nią. Im bliżej wozu się znajdowali, tym mniejsze było prawdopodobieństwo, że ktoś usłyszy, co Stephano ma do powiedzenia.

-  Dlaczego to robisz?!
Rhys obudził się na dźwięk głosu. Otworzył oczy i nie czując bólu, ostrożnie rozejrzał się w poszukiwaniu osoby, która to powiedziała. Jednak nie zobaczył mówiącego.
- Ponieważ uratował życie Angel – usłyszał kobiecy głos. – Co ty byś zrobił w tej sytuacji?
W odpowiedzi jakiś mężczyzna roześmiał się, po czym odparł drwiąco:
- Zastanowiłbym się, jakie miał motywy, zostawił własnemu losowi i zapomniał o nim.
- Nie wierzę w to, że jesteś aż tak cyniczny.
- Cyniczny? Po prostu wiem, że żaden gadzio nie życzy nam dobrze.
- Uratował życie mojej córki.
- Angel nie jest twoją córką.
- Znaczy dla mnie więcej niż córka. Nie oceniaj mnie według ich standardów.
- Masz rację. Nie jesteś jedną z nich, ale on jest. Im szybciej nas opuści, tym lepiej dla nas wszystkich.
- A jeśli powiem ci, że to mój gość?
Gość w kumpanii był traktowany z wielką uprzejmością, podejmowany najlepszym jedzeniem i piciem, nawet kosztem niewygód gospodarza.
- W takim razie uznam, że gościłaś go wystarczająco długo. Chcę, by stąd zniknął.
- Nie jest jeszcze w wystarczająco silny…
- Niech sam o siebie się zatroszczy. Pozbądź się go. Mówię poważnie.
- Tak, mój panie – odrzekła z najwyraźniej udawaną pokorą kobieta. – Czy jest jeszcze coś, co ja, biedna Cyganka, mogłabym zrobić, żeby zadowolić swojego pana?
- Przestań!
- Nie mówię ci, jak powinieneś postępować. Robisz to, co uważasz za słuszne, a ja to rozumiem. Nie jestem jednak na twoje rozkazy.
- Pozbądź się go – powtórzył nieznoszącym sprzeciwu tonem mężczyzna.
Rhys niemal czuł narastającą wzajemną niechęć między dwojgiem spierających się ludzi.
- A może chcesz, żebym sam to załatwił?
- Spróbuj, a pożałujesz.
- Czy to groźba, jel’enedra?
- Nigdy nikomu nie grożę. Ty powinieneś to wiedzieć najlepiej.
Zapadło milczenie i Rhys zadał sobie w duchu pytanie, czy kłócąca się  para oddaliła się z zasięgu jego słuchu.
- Pozbądź się go – odezwał się znowu mężczyzna. – W innym przypadku,  zrobię to, kiedy wrócę. Nie chcę tu żadnego gadzia. Wciąż mam dość władzy, żeby przeprowadzić swoją wolę.