Wybuch, przerażenie, panika

Samobójczy zamachowcy uderzają w sercu Ameryki. Giną niewinne osoby. Atak terrorystyczny, do którego nikt się nie przyznaje.

Agentka Maggie O’Dell staje przed najtrudniejszą i najbardziej krwawą sprawą w swojej  karierze.
Przekopując się przez gruzowisko w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie o sprawcę zamachu, O’Dell odkrywa, że najgorsze dopiero ma nadejść. Kolejne ataki, których konsekwencje będą niewyobrażalne.

Czas ucieka, napięcie rośnie. Maggie O’Dell ma tylko 24 godziny, aby rozwiązać zagadkę. Musi się dowiedzieć, co będzie następnym celem i kto stoi za sprawą zamachów. Walcząc o ułożenie wszystkich  elementów układanki, odkrywa, o co toczy się gra i to, że jej własny brat stoi na linii ognia…

 

 

Fragment książki:

 

Nie wiedziała, co robić, dokąd się udać. Szok ograniczył zdolność logicznego myślenia. Dreszcze wstrząsały całym ciałem, falami, nad którymi nie umiała zapanować. Dzięki studiom potrafiła rozpoznać u siebie oznaki szoku. Objawy u psów i u ludzi są podobne – zagubienie, przyśpieszony rytm serca, słaby puls, nagłe ochłodzenie ciała i w końcu omdlenie.
Otoczyła się ramionami. I wówczas to odkryła. Ból przeszył lewą rękę. Jakim cudem dotąd tego nie zauważyła? Z rękawa wystawał kilkucentymetrowy kawałek szkła. Nie musiała zaglądać pod płaszcz, by wiedzieć, że wbił się w ramię. Zrobiło jej się niedobrze. Ze strachu, że upadnie, chwyciła się poręczy, a mimo to osunęła się na kolana.
Nie patrz na to, nie panikuj, oddychaj, nakazywała sobie.
Kiedy dojrzała policjanta, ogarnęła ją ulga, dopóki nie rozpoznała, że to tylko pracownik ochrony centrum handlowego. Nie miał przy sobie broni.
Tak, to prawda. Wiedziała to.
W ostatniej klasie średniej szkoły pracowała w sklepie z artykułami dla zwierząt w centrum handlowym.
Mężczyzna był już dość blisko. Rebecca słyszała, jak nerwowo mówił do ściskanego w ręku walkie-talkie:
- Jest źle. Bardzo źle.
Wyglądał młodo. Pewnie był niewiele od niej starszy.
- Nie widzę nikogo innego z czerwonym plecakiem – dodał.
Mimo szoku Rebeccę przeszły ciarki.
Plecaki.
Próbowała się podnieść, obrócić i spojrzeć w stronę, gdzie ostatnio widziała Chada.
Ale nie zobaczyła Chada. Nie zobaczyła nawet rannego Chada, który kuśtyka jak ona.
Widziała tylko spaloną ścianę. Dym. Odłamki i szczątki. I leżący na ziemi stos tlących się śmieci.
Chad?
Zakręciło jej się w głowie. Gardło miała zaciśnięte. Obawiała się, że zaraz zwymiotuje.
Nie, nie będzie o tym myślała. Nie wolno jej o tym myśleć.
Przeniosła spojrzenie w innym kierunku. Teraz już stała, z całej siły ściskając poręcz, aż kłykcie jej pobielały. Chwiała się na nogach. W miejscu, gdzie była damska toaleta, ujrzała czarną dziurę. W tej toalecie zostawiła plecak Dixona, powiesiła go na drzwiach pierwszej kabiny. Plecak, z którym miała przespacerować się po centrum handlowym.
O Boże! Już wiedziała.
To stąd ta eksplozja. To plecaki.
Kiedy zdała sobie sprawę, co się stało, osunęła się znów na kolana. Trafiła na coś lepkiego, lecz nie przejęła się tym ani trochę. Ile tak naprawdę brakowało, żeby zamieniła się w tlący się stos?
Jej uszu dobiegł płynący gdzieś spod płaszcza temat przewodni z „Batmana”. Mimo otaczających ją jęków i pędzących w popłochu ludzi, wcale jej to nie zdziwiło. Do tej nienormalnej rzeczywistości motyw przewodni z „Batmana” pasował jak ulał.

 

 

 

 

Napisali o nas:

"Tym razem autorka wymyśliła naprawdę coś niesamowitego. Co takiego już musicie przekonać się sami, powiem Wam że to jest niesamowite. (...) Polecam fanom Alex Kavy jak i miłośnikom tego gatunku. Warka akcja, ciekawa fabuła i intrygujące zakończenie – to znajdziecie w „Czarnym piątku”." Czytaj więcej: www.zapatrzonawksiazki.blogspot.com

 

 

 

 

 

 

 

"Alex Kava, a właściwie Sharon Kava, to uznana autorka thrillerów psychologicznych na całym świecie. Moje kolejne spotkanie z tą panią było udane.(...) książka bardzo mnie wciągnęła. Autorka potrafiła tak budować napięcie, że musiałam czytać i czytać dalej." Czytaj więcej: www.ksiazkaaurelii.blogspot.com

 

 

 

 

 

 

"Kolejny raz Kava mnie nie zawiodła i spędziłam z książką bardzo ciekawe chwile. Całość czyta się z dużą lekkością, bowiem język jest przystępny a intryga misternie uknuta. (...) Tajemniczość i mroczny klimat zdecydowanie mi odpowiadały, podobnie jak i zagadki, które przyszykowała nam Kava." Czytaj więcej: www.kasandra-85.blogspot.com