Anglia, XIX wiek

Niewielka przesyłka jest  niczym puszka Pandory. Wraz z jej otwarciem wracają stare sprawy i ponownie obciążają żyjących jeszcze świadków dawnych dramatów, a także następne pokolenia.

Diana Price przeżyła szok, gdy jej ojciec przegrał w karty cały majątek, po czym zaszył się na dalekiej prowincji. Została zupełnie sama, bez opieki i azylu, jakim był ukochany dom. Zatrudniła się jako dama do towarzystwa córek hrabiego Narborough, gdzie była traktowana niemal jak członek rodziny. Wydawałoby się, że w tej sytuacji nie powinna się niczym martwić. Jest jednak coś, co wciąż spędza jej sen z powiek. Ojciec postawił w grze nie tylko rezydencję i pieniądze, ale też własną córkę, a ten, kto wygrał Dianę, nadal się po nią nie zgłosił. Może przyjść każdego dnia…

Fragment książki:


    - Nie jestem dla pani odpowiednim towarzystwem, panno Price. W mojej przeszłości miały miejsce wydarzenia, które - usiłował znaleźć odpowiednie słowa - są mroczne. To złe uczynki. Wahałem się, czy pani o tym mówić, bo wiedziałem, jak pani zareaguje. Nie chciałem zepsuć tego, co się działo między nami.
    Próbowała utrzymać lekki ton.
   - Lepiej więc niech nic pan mi nie mówi niczego, co spowodowałoby, że więcej pana nie zobaczę. Od tamtego czasu zmienił się pan na lepsze, prawda? Tamte wydarzenia należą do przeszłości?
   - Próbowałem, Bóg mi świadkiem. Najgorsze błędy popełniłem wiele lat temu. A jeśli chodzi o panią? Dla pani odrzuciłbym największe grzechy, byłbym na pani rozkazy, całkowicie i na zawsze, bo bardzo pragnę, by pani należała do mnie. Dłużej nie mogę ukrywać przed panią prawdy, bo gdyby odkryła ją pani później…    
Diana wyciągnęła rękę i położyła dłoń na jego ustach, zanim odzyskał głos na tyle, by dokończyć zdanie. Już myślała, że odepchnie jej rękę i wyrzuci z siebie całą prawdę. Zamiast tego podniósł głowę i ujął jej obleczoną rękawiczką dłoń w swoją, przytrzymał przy ustach i pocałował żarliwie. Poczuła, jak jej ciało przebiega przyjemny dreszcz. Wiedziała, bez względu na to, co Nathan powiedział, że zasługuje na to, by mieć mężczyznę, którego będzie kochała i szanowała i który będzie ją namiętnie kochał.
    Pomyślała o własnym sekrecie. Czy byłaby w stanie wyznać ukochanemu mężczyźnie prawdę o zakładzie, który zrobił jej ojciec? Już dawno temu doszła do wniosku, że to tylko jej sprawa, i zamierzała zabrać tę tajemnicę do grobu. Chociaż nie było w tym jej winy, czuła się splamiona. W głębi duszy wciąż martwiła się, że pewnego dnia na jej progu pojawi się Nathan Wardale i zażąda zapłaty, chociaż Nell powiedziała, że brat pewnie nie żyje. Może wreszcie powinnam przestać się bać, uznała Diana.
    - Ja też mam sekret - powiedziała. - Taki, którego nie chciałabym zdradzić nikomu. Nawet panu. Kiedyś odsunęłam od siebie przeszłość równie stanowczo, jak pan chce odrzucić swoją. Co najlepiej zrobić, jeśli każda ze stron ma jakąś tajemnicę i wie, że nie należy jej odkrywać? Może obiecamy sobie nawzajem, że to, co jest za nami, nie ma znaczenia? Takie zawierzenie będzie prawie równoznaczne z powiedzeniem całej prawdy.
Wciąż nie patrzył na nią, kiedy mocno ścisnął jej rękę.
    - To nie miałoby znaczenia? To byłoby zupełnie tak, jakby pani dawała siebie jedynie połowie mężczyzny.
 Uśmiechnęła się.
   - Jeśli to ta lepsza połowa? W takim razie zgadzam się, byłabym bardziej niż chętna.
 Wreszcie na nią spojrzał i Diana dostrzegła, że jest wzruszony.
   - Chcę ci wierzyć. Gdybyśmy byli ostatnimi ludźmi na ziemi… albo mógłbym zabrać cię daleko stąd, tak byśmy nigdy nie spotkali nikogo, kto znał nas kiedyś… Niestety, to nie jest takie łatwe. Jest ktoś, kto chce mnie zdemaskować. Przysięgam, nie uczyniłem mu nic złego. On jednak myśli, że zasługuję na karę za sprawę, w której nie brałem udziału. Obawiam się, że będzie usiłował skompromitować mnie w twoich oczach.