Dogonić rozwiane marzenia to opowieść o dwóch kobietach – matce i córce, opowiedziana z perspektywy obydwu z nich.
Samantha – kura domowa, matka trójki dzieci. W jej Zycie wkrada się monotonia. Wszystko ją przytłacza, męczy, irytuje. Co dzień przecież robi to samo. A przecież zanim to wszystko osiągnęła marzyła właśnie o takim życiu. I jeszcze kłopoty x mężem. Od roku się nie kochali, prawie wcale ze sobą nie rozmawiają. Wszystkie te problemy mogą poprowadzić Sam tylko do jednego. Do czego? Przekonajcie się same.
Cammy – córka Samanthy. Przypadkowo dowiaduje się, że została adoptowana. Czuje się niekochana, odrzucona przez rodziców. Bardzo chce odnaleźć biologiczną matkę. Gra zbuntowaną nastolatkę. Ucieka do niebezpiecznego świata. Przygodny seks i narkotyki wszelakiej maści to jej życie.
Wszystkim wydaje się, że jakoś to będzie. Jednak bardzo się mylą. Nadchodzi dzień gdy w życiu Sam i Cammy wydarza się tragedia. I ten dzień dla jednej z nich jest przełomowy. Od tamtego dnia, od tamtej chwili rodzina tych dwóch kobiet już nigdy nie będzie taka sama jak kiedyś.
Dogonić rozwiane marzenia to opowieść o bardzo trudnych relacjach rodzinnych. O zgodzie na rzeczy, których nie chcemy, tylko dla dobra innych. O trudach wychowania nastolatki. O przeszkodach w porozumiewaniu się z nią. A przede wszystkim o ciężkich wyborach.
W książce tej zobaczyłam dziewczynę, Cammy , która pragnie miłości, matczynej czułości,. akceptacji, zwykłej rozmowy. Zbuntowana nastolatka moim zdaniem to tylko taka gra. Żeby niedostawać od rówieśników. Pod tym wszystkim kryje się wspaniała, wrażliwa, młoda kobieta, której nikt nie chce poznać, bo nie ma na to czasu bądź zwyczajnie nie ma ochoty. Dla mnie wszystko o Cammy mówi ten cytat: "...Tyle jeszcze do powiedzenia. Do przypomnienia sobie. Czekaj ja... Muszę jeszcze pomyśleć o kilku sprawach. Czy wiedzą, że ich kocham? Proszę niech się dowiedzą, że ich kocham."
Książkę tę czyta się świetnie. Moim zdaniem kapitalnie, że dziewczyny opowiadają o tym co czują na przemian, co drugi rozdział. Napisana zwykłym językiem bez zbytnich ozdobników, niepotrzebnych opisów sprawia, że czyta się ją bardzo szybko. A wartko rozwijająca się fabuła powoduje, że chce się ją doczytać do końca.
Dogonić rozwiane marzenia to książka, która wywołała u mnie uczucie złości na to, że narkotyki są tak łatwo dostępne. Zaczęłam zastanawiać się, wręcz bać na myśl o tym czy uda mi się uchronić moje dzieci przed złem tego świata.
Bardzo mnie także wzruszyła. Sprawiła, że z moich oczu popłynęły łzy. Chciałabym, żeby ta książka miała inne zakończenie.
Polecam książkę wszystkim bez wyjątku.

„Czy zdarza ci się, że masz ochotę uciec od swojego życia ? Czy kiedykolwiek przychodzi ci do głowy, że życie nie jest takie jak planowałaś? Czy pragnęłaś czegokolwiek, co by cię przebudziło?”

Takie pytania kłębią się w głowie jednej z głównych bohaterek powieści psychologicznej Elizabeth Flock zatytułowanej "Dogonić rozwiane marzenia”, w której autorka porusza niezwykle trudne tematy. Skomplikowane relacje rodzinne, wybór drogi życiowej, dążenie do spełnienia własnych pragnień, czy rozterki nastolatki to zagadnienia, które Elizabeth Flock poddaje wnikliwej analizie.

Samantha i Bob Friedmann, główni bohaterowie, to małżeństwo, które niedługo po ślubie pragnie założyć rodzinę. Niestety los nie jest dla nich łaskawy - liczne zabiegi i spotkania ze specjalistami również nie przynoszą pożądanych efektów. Małżeństwo decyduje się więc na adopcję ślicznej dziewczynki. W życiu pary po kilku latach pojawiają się także chłopcy bliźniacy – Jamie i Andrew - biologiczne dzieci Friedmannów. Marzenie Samanhty spełnia się – zostaje pełnoetatową mamą, zajmującą się domem i dziećmi. Niestety, wkrótce okazuje się, że Bob pochłonięty pracą nie ma czasu, siły, a nade wszystko ochoty na pomaganie żonie w domowych obowiązkach. Samantha w swoim pełnym osamotnieniu i pogłębiającej się niepewności związanej z uczuciami męża pogrąża się i koncentrując na dzieciach, oddala od męża.

Cammy, ich adoptowana córka, jest niesamowicie zbuntowaną nastolatką odbierającą rzeczywistość jako atak na nią samą. Używki, niewłaściwe towarzystwo, problemy w szkole to zaledwie nieliczne elementy składające się na obraz jej życia. Cammy swoje cierpienie i wołanie o pomoc wyraża ubiorem i makijażem, a podłożem buntu okazuje się rodzina. Friedmannowie wykonując niewłaściwy ruch z dnia na dzień powodują destabilizację uczuć jeszcze małej Cammy. Dziewczyna walczy z emocjami na swój sposób, wybierając ścieżkę, która według niej doprowadzi ją do realizacji jednego z największych jej marzeń.

Obserwując te dwie postaci moglibyśmy pokusić się o stwierdzenie, że są one całkowicie odmienne. Faktycznie, początkowo możemy mieć wrażenie, że żyją w dwóch różnych światach napędzanych przez zupełnie inne czynniki. Z drugiej jednak strony istnieje wiele cech łączących bohaterki. Wśród nich znajdą się płaczliwe wołanie o miłość i wsparcie, krzyk rozpaczy o niezrealizowanych marzeniach oraz wszechogarniające poczucie osamotnienia.

Dwutorowa narracja w powieści pozwala nam obserwować życie rodziny Friedmann oczami Samanthy i Cammy. To wybitny zabieg, dzięki któremu uzyskujemy obraz stanowiący dogłębne stadium psychologiczne rodziny i drobiazgowo nakreślone portrety psychologiczne matki i córki.

Drażliwe, niełatwe tematy, jakie Elizabeth Flock porusza w "Dogonić rozwiane marzenia" nie są obce czytelnikowi. Każdy z nas podejmuję się próby ucieczki przed nacierającą rzeczywistością do przekoloryzowanego świata fantazji, w którym czujemy się bezpiecznie i w którym, przede wszystkim, możemy ukryć się przed trudnościami życia codziennego i oddać kojącej chwili zapomnienia.

Język powieści jest niewyszukany, prosty i przystępny. Dzięki niewielkim ilościom nieschematycznych środków stylistycznych czytelnik ma możliwość skupienia się na silnych emocjach i rozchwianych emocjach bohaterów. Co więcej zabieg ten ułatwia również wprowadzenie czytelnika w świat psychologicznych rozterek Samanthy i Cammy.

„Dogonić rozwiane marzenia” to świetnie napisana powieść psychologiczna, w której czytelnik zostanie zmuszony do refleksji nad własnym życiem, wartościami rodzinnymi i zastanowi się nad najistotniejszymi priorytetami. To powieść o problemach małżeńskich, kłopotach wychowawczych i poszukiwaniu właściwej drogi prowadzącej do realizacji własnych potrzeb. Czy głównym bohaterom uda się dogonić rozwiane marzenia? Zdradzę jedynie, że to pytanie nie pozostaje bez odpowiedzi. Przekonajcie się sami.

http://czytadlatetiisheri.blogspot.com/

Po wcześniejszej lekturze "Krzyku ciszy" Elizabeth Flock, wiedziałam, że nie pisze ona lekkich i łatwych książek. "Dogonić rozwiane marzenia" to psychologiczna powieść o skomplikowanych relacjach rodzinnych, które poznajemy oczami Samanthy i jej córki, Cammy.

Głównymi bohaterami powieści są państwo Friedmannowie, Samantha i Bob, którzy po ślubie bardzo chcą mieć dziecko. Niestety los nie okazuje się łaskaw i po wielu zabiegach i wizytach u specjalistów decydują się na adopcję. Samantha z miejsca zakochuje się w maleńkiej dziewczynce z płodowym uzależnieniem, Bob jest nastawiony sceptycznie, ale akceptuje decyzję żony.

I tym sposobem stają się rodzicami maleńkiej Cammy, a po kilku latach, po udanym zabiegu in vitro, w ich domu pojawia się para bliźniąt. Życie rodzinne kwitnie, ale po jakimś czasie Bob zajęty problemami w pracy odsuwa się od rodziny i coraz mniej wspiera żonę. Samantha jest rozczarowana, osamotniona i jest jej bardzo ciężko. Cammy dorasta i wkracza w okres buntu i negacji, zaczyna marzyć i szukać swojej biologicznej matki. Coraz częściej sięga po narkotyki i wikła się w "chory" związek z Willem, który ją wykorzystuje.

Matka i córka dążą do tego samego, ale ich drogi coraz bardziej rozchodzą się i oddalają. Obie odczuwają brak miłości i wsparcia, jednak jakoś ciężko im zrobić cokolwiek, by to zmienić. W tym czasie Samantha spotyka mężczyznę, który ją fascynuje i dowartościowuje. Przestaje zwracać uwagę na niebezpieczne symptomy w zachowaniu córki. Potrzebny jest gwałtowny wstrząs, aby obie zastanowiły się, co robią...

Czy uda im się przezwyciężyć trudności i na nowo scalić rodzinę? Czy córka może liczyć na wsparcie matki?

Całą historię na przemian obserwujemy oczami Samanthy i Cammy, mamy pogląd z obu stron. To dwie zupełnie inne osobowości, inne charaktery i inne oczekiwania, jednak łączy je jedno, dążenie do szczęścia.

To trudna opowieść o relacjach w rodzinie, zmusza do myślenia i refleksji.

Z jednej strony rozumiem Samanthę, bo sama mam dzieci, a mąż pracuje do późna. Najpierw praca, potem gotowanie, pranie, sprzątanie, lekcje z dziećmi i czasem tak bardzo brak tej chwili dla siebie..... Z drugiej strony to właśnie dzieci są najważniejsze i to ich pragnienia zawsze są opatrzone wyższym priorytetem niż przyjemności rodziców. Obie strony muszą wykazać kompromis i współpracę. Nie wyobrażam sobie życia z takim mężczyzną jak Bob, totalnie zapatrzonym tylko w siebie, bez zaangażowania w życie rodziny, w sprawy domowe. Rozwaliło mnie jego stwierdzenia "Nic nie czuję!", po wielokrotnych próbach rozmowy, które nawiązuje Samantha - "Co czujesz?". Szok!

Książka jest genialnie napisana, bardzo prosto, a trafia głęboko w duszę - powinna ją przeczytać każda matka i każdy ojciec, i zastanowić się jaka/i jestem? Jakie są nasze relacje rodzinne?

To niezwykła książka i na pewno jeszcze nieraz do niej zajrzę.

"Dogonić rozwiane marzenia" to psychologiczne studium rodziny, trudne tematy podano lekkim językiem. Książka wzrusza i skłania do głębokiej refleksji. To taka historia z życia wzięta, bardzo prawdziwa.

Pierwszy rzut na okładkę książki nie mówi nam właściwie kompletnie nic. Można spodziewać się , że będzie to opowieść o miłości za którą gonimy całe życie. Faktycznie jest to opowieść o miłości lecz nie takiej , której moglibyśmy się spodziewać.
"Dogonić rozwiane marzenia" to powieść o potrzebie miłości , która dominuje życie zarówno matki jak i córki.
Jest to opowieść bezsprzecznie tragiczna. Mamy tu matkę i adoptowaną córkę, których życie wygląda zupełnie inaczej niż to sobie wymarzyły. Obydwie zmagają się z problemami,które przyniosło im życie i żadna z nich nie potrafi sobie z nimi sama poradzić. Sednem tragedii jest fakt, że choć mogłyby wspólnie stawić czoło owym problemom , one coraz bardziej oddalają się od siebie powiększając przepaść , która je oddziela.
Córka - narkomanka stacza się po równi pochyłej odkąd na jaw wyszła prawda o uzależnieniu jej biologicznej matki. Matka spragniona miłości męża czuje, że obecne życie w pewien sposób ją zabja szuka sposobu na wyrwanie się z dotychczasowego życia obwiniając o wszystko męża. Powiem szczerze - książka mnie przeraziła. Szczególnie fragmenty pamiętnika nastoletniej Cammy powodowały, że sama zaczynałam odczuwać jej ból i rozpacz. To straszna, że rodzice zajęci swoimi problemami nie dostrzegają tak wyraźnego wołania o pomoc.Samantha wie , że z jej córką nie dzieje się dobrze ale skupia się bardziej na świeżo nawiązanym romansie niż na tym co stało się z nastolatką. Nie chcę krytykować matki ani mówić, że to co spotkało Cammy tylko jej wina. Tym co mnie najbardziej przeraziło jest fakt, że sfrustrowana nieudanym małżeństwem matka popadając w totalną stagnację nie potrafi lub może nie chce dostrzec sygnałów jakie wysyła jej córka.
Właśnie to , choć w zasadzie cała książka dała mi wiele tematów do przemyśleń. Długo zastanawiałam się co o niej napisać , bo tak naprawdę wszelkiego rodzaju wnioski jaki nasuwały mi się po lekturze były bardzo osobiste...
Opowieść o Cammy i Samanthcie to tak naprawdę studium smutku , nieudanych relacji i obraz bezgranicznej tragedii , która zmieni życie całej rodziny. Tak naprawdę to może być opowieść o każdej rodzinie, bo problem narkomanii czy powolnego rozpadu małżeństwa dotyczy naprawdę wielu rodzin.
Powiem szczerze - jeszcze nie zdążyłam ochłonąć po lekturze stąd moje nieco chaotyczne wnioski . Moim zdaniem autorka nakreśliła bardzo dobre portrety psychologiczne dwóch kobiet , które choć ze sobą związane stają się sobie zupełnie obce. Sfrustrowana dojrzała kobieta - matka i żona nie rodząca sobie z szarą rzeczywistością małżeństwa i emocjonalnie rozchwiana nastolatka , dla której drogą ucieczki są narkotyki. Obydwie otacza przepaść pogłębiająca się z dnia na dzień jednak problemem nie jest ta przepaść tylko fakt, że są to dwie różne przepaści , co skutecznie uniemożliwia im ponowne zbliżenie się do siebie. O ile matka powoli znajduje wyjście z sytuacji w jakiej się znalazła o tyle Cammy stacza się coraz bardziej.
Nie wiem czy zdając sobie sprawę jaka naprawdę jest ta książka miałabym odwagę by ją przeczytać. Tak naprawdę jestem bowiem tchórzem i boję się książek, które wywołują u czytelnika tyle refleksji.
Czy książkę polecam ? Tak , zdecydowanie ! Nie jest to jednak pozycja dla osób , które uwielbiają akcje i sensację . "Dogonić rozwiane marzenia" to również nie książka dla miłośniczek lekkiej kobiecej literatury. Jest to pozycja odpowiednia dla czytelnika dojrzałego i lubiącego literaturę, która wymaga przemyśleń.

Źródło recenzji : http://moniczyta.blogspot.com/2011/11/dogonic-rozwiane-marzenia-elizabeth.html

„Kilka ulic dalej na rogu, przed sklepem z rybkami, gdzie na wystawie stoją akwaria i jest reklama, że w sprzedaży mają robaki do karmienia ryb, stwierdzam, że machinalnie zatrzymałam się przy krawężniku. Być może jeszcze nie całkiem odczyniłam to zaklęcie, ale już wiem, że się uda. Światło się zmienia, więc z innymi pieszymi przechodzę na drugą stronę i myślę sobie, że właśnie tak to się dzieje. W taki sposób zostawiasz swoje życie i zaczynasz nowe…”

Samantha i Cammy, matka i córka. Choć dla sąsiadów wydają się być ze sobą blisko, to prawda jest zgoła odmienna. Są dla siebie obce. Nic o sobie nie wiedzą, w codziennym biegu mijają się bez słowa, żadna z nich nie widzi problemów drugiej, a problemy te mimo najszczerszych chęci nie znikają, mogą jedynie ciągle się rozrastać…

Dla Samanthy Friedman każdy dzień wydaje się być taki sam. Odwieść dzieci do szkoły, zrobić zakupy, posprzątać dom, wysłuchać narzekania swojego męża gdy wróci z pracy- na tym by się kończyły jej obowiązki. Czuje, że życie przecieka jej przez palce. Na domiar złego coś w jej małżeństwie zaczyna się psuć, albo raczej dopiero teraz dopuściła do siebie tą prawdę. Nie ma w ich związku już tego zrozumienia i bliskości jak dawniej. Jednak czy kiedyś była? Sam nie wie jak sobie z tym poradzić. Pragnie znowu coś poczuć, cokolwiek. I wtedy pojawia się uroczy facet, facet które mimo że ledwo zna, to czuje się jakby go znała całe życie. Bez trudu można wyczuć między nimi nić porozumienia. Jednak czy jest to tylko porozumienie, a może coś więcej? I jakiego wyboru dokona Sam?

Cammy, córka Samanthy, ma siedemnaście lat. Weszła niedawno w okres buntu czego podręcznikowymi przykładami są czarne stroje, mocny makijaż, gotycka, głośna muzyka. Tak byśmy mogli w skrócie ją opisać. Czuje się samotna i niekochana, a uczucie to nasila się w chwili gdy dowiaduje się, że jest adoptowana. Od tego momentu stara się, wręcz obsesyjnie, odnaleźć swoją biologiczną matkę. Wierzy, że gdy już tego dokona stworzą prawdziwą rodzinę, w której w końcu będzie szczęśliwa i kochana. Z wszelkich stron szuka akceptacji. W wyniku tego trafia do podejrzanego towarzystwa, które z kolei wprowadza ją w świat seksu i narkotyków, które są dla dziewczyny wybawieniem, bo po nich nareszcie nic nie czuć… Czy uda jej się odnaleźć matkę? I czy jej życie nie potoczy się ostatecznie jak piłka po równi pochyłej?

Książka jest opisem życia i przeplatających się losów matki i córki. Ich życie mimo iż tak odmienne, nie pozbawione jest cierpienia i marzeń. Marzeń, że los się odmieni i będą wreszcie szczęśliwe. Mimo zbieżności swoich perypetii, bohaterki nie potrafią dotrzeć do siebie wzajemnie. Zamykają się w swoich własnych światach, a każda próba kontaktu kończy się wielką kłótnią.

„Dogonić rozwiane marzenia” jest to opowieść o wyborach. Wyborach między tym co się jest lepsze dla nas, a tym co się powinno zrobić dla dobra ogółu. Przedstawia nam jak trudną umiejętnością jest pogodzenie się z losem, którego czasami nie sposób zmienić. Jest to zapis krzyku samotności i bólu bohaterek, które jednak są tak zapatrzone w swoje cierpienie, że nie słyszą siebie nawzajem. A to z kolei może prowadzić do tragedii…

Spotkałam się z bardzo skrajnymi odczuciami po lekturze tej książki. Dla jednych był to „gniot” dla innych wspaniała książka. Ja zaliczam się do tej drugiej grupy. Książka wywołała we mnie wiele uczuć. Utożsamiłam się z bohaterkami, szczególnie z Cammy, ale to pewnie dla tego, że to moja rówieśniczka. Na pewne sprawy spojrzałam zupełnie inaczej, a przede wszystkim zaczęłam być wdzięczna, że moje życie jest względnie spokojne, że zostały mi oszczędzone takie dramaty.

„Dogonić rozwiane marzenia” jest książką pouczającą, otwierającą oczy na pewne zagadnienia i uczącą życia. Polecam ją wszystkim, gdyż każdy wyniesie z niej coś dla siebie wartościowego ;)

Każdy z nas ma marzenia i cele które chce osiągnąć. Osoby które głośno mówią, że nie posiadają marzeń kłamią. Każdy z nas będąc dzieckiem marzył o tym by zostać kimś wielkim, kimś znanym, kimś sławnym. Niestety nasze życie dość często drwi z nas i sprawia, że weryfikujemy swoje marzenia na potrzeby codzienności. Nikt przecież nie powiedział, że będzie łatwo. Poza tym „Powinniśmy marzyć o rzeczach wielkich, wtedy pozwoli to nam spełnić te najmniejsze”.
Kiedy spojrzałam na okładkę książki Elizabeth Flock „Dogonić rozwiane marzenia” miałam wrażenie, że będzie to przesłodzona historia miłosna. Przyznaję, że po raz pierwszy nie czytałam opisu na okładce. Nie wiem nawet dlaczego? Chyba chciałam zostać zaskoczona. I zostałam. Bardzo dawno żadna książka nie wcisnęła mnie do tego stopnia w fotel. Ale… no właśnie, najlepiej zacznę od samego początku.
Rodzina Friedman może na pierwszy rzut oka sprawiać wrażenie rodziny idealnej. Bob Friedman pracuje w firmie Nike, Samantha nie pracuje i zajmuje się domem, mają trójkę dzieci ośmioletnie bliźniaki Andrew i Jamie oraz nastoletnią córkę Cammy. Z pozoru idealna rodzina. Jednak za zamkniętymi drzwiami domu wcale nie jest kolorowo. Kiedy Sam i Bob byli młodym małżeństwem mieli problem by mieć dzieci. Wszelkie próby Sam zajścia w ciążę kończyły się fiaskiem. Postanowili adoptować dwuletnią dziewczynkę Cammy. Dziewczynka staje się wręcz oczkiem w głowie rodziców. Dopiero po jakimś czasie na świat przychodzą bliźniaki. A ukrywana przed Cammy prawda o adopcji nieoczekiwanie wychodzi na jaw. Bob i Sam oddalają się od siebie. Cammy zaczyna przechodzić okres buntu. Czy uda im się odbudować więzi rodzinne? Czy może ucieczka Sam od rzeczywistości zakończy się romansem? Czy w końcu nadejdzie taki dzień kiedy wszystko ulegnie zmianie?
Kiedy dotarłam do końca książki nie wiedziałam co mam o niej myśleć. Naprawdę sądziłam, że będzie to ckliwa historyjka o tym jak to w codziennym szarym życiu zapominamy o swoich dawnych marzeniach. O marzeniach o pięknej miłości i zdrowych dzieciach. Już po którejś kolejnej stronie wiedziałam, że historia którą przeczytam w książce nie będzie słodka, będzie gorzką rzeczywistością, która dość często towarzyszy nam w codzienności.
„Dogonić rozwiane marzenia” Elizabeth Flock napisana jest z punktu widzenia matki Sam Friedman oraz córki Cammy. Cały konflikt matka – córka obserwujemy z dwóch różnych stron. Dzięki temu możemy przekonać się jak każda z nich widzi swoje życie. Autorka porusza w książce dość ważne tematy: adopcję, narkotyki, seks nastolatków, odwieczny konflikt rodziców z dziećmi. Pokazuje także, że na pozór szczęśliwe rodziny wcale takie nie muszą być za zamkniętymi drzwiami. Autorka serwuje swoim czytelnikom bardzo zaskakujące zakończenie. Zakończenie którego absolutnie nikt się nie spodziewa. Zakończenie które wciska głębiej w fotel. A po zamknięciu książki mamy w głowie pytanie: czy to musiało się wydarzyć? Czy musiało do tego wszystkiego dojść?
Książkę polecam nie tylko matkom które mają dzieci. Polecam ją także małżeństwom których szara codzienność przytłacza a w pożycie małżeńskie wdarła się nuda i rutyna. Wiem, że książka na zawsze pozostanie w pamięci czy tego chcemy czy nie.

http://archer81.blogspot.com/2011/10/143.html

Spodziewałam się książki łatwej i przyjemnej, przypominającej odrobinę romans lub powieść obyczajową, dostałam znakomitą powieść psychologiczną, która wstrząsa, daje do myślenia i nie pozostawia obojętnym. Czy czuje się zawiedziona? Nie, w żadnym wypadku, mogłabym częściej "zawodzić" się w ten sposób.

Rodzina Friedmanów jest typową amerykańską rodziną mieszkającą na przedmieściach jednego z dużych miast. Mama, tata, trójka wspaniałych dzieci, wielki dom, czego więcej można chcieć? Niestety, nic nie jest takie jakie na pierwszy rzut oka się wydaje. Rodzina Friedmanów wcale nie jest taka idealna jak się wydaje postronnym obserwatorom.

Samantha marzy o tym by mieć dziecko, niestety wielokrotne wizyty w klinice leczenia bezpłodności nie przynoszą żadnych efektów, wraz z mężem, Bobem, podejmują decyzję o adopcji. Członkiem rodziny zostaje Cameron, śliczna dwuletnia dziewczynka z uzależnieniem płodowym. Samantha rezygnuje z pracy zawodowej by cały swój czas poświęcić dziecku. Po kilku latach na świat przychodzą bliźniacy, biologiczne dzieci Samanthy i Boba. Wszystko układa się wspaniale, zgodnie z planem. Sam ma to o czym zawsze marzyła, to do czego dążyła i co było jej życiowym celem. Dlaczego więc zaczęły pojawiać się problemy, a idealna rodzina przestała być taka cudowna?

W życie Sam i Boba wkrada się rutyna. On nie jest zadowolony ze swojej pracy, całkowicie wycofuje się z życia rodzinnego całą odpowiedzialność za dom i wychowanie dzieci zrzucając na barki Samanthy zupełnie nie dostrzegając problemu i nie rozumiejąc zastrzeżeń żony. Ona jest zmęczona rolą kury domowej, nie może pogodzić się z brakiem zainteresowania ze strony męża, mimo wielokrotnych prób naprawy związku wciąż jest odtrącana i odpychana, w jej życiu pojawia się inny mężczyzna, początkowe niezobowiązujące spotkania dwójki przyjaciół z czasem zaczynają przeradzać się w coś więcej. Gdyby tego było mało pojawiają się problemy z dziećmi. Cammy w dość niefortunnych okolicznościach dowiaduje się o swoim prawdziwym pochodzeniu, dodatkowo wchodzi w okres buntu co jeszcze bardziej komplikuje sytuację. Dostrzegając nieciekawą sytuację panującą w domu pomiędzy rodzicami, nie mogąc się z nimi porozumieć, szuka towarzystwa gdzie indziej i jak to zazwyczaj bywa trafia na nieodpowiednich ludzi. Sięga po alkohol, narkotyki, zaczyna wagarować i uprawiać przygodny seks.
Sam i Bob zaabsorbowani kłopotami w małżeństwie początkowo zdają się nie dostrzegać problemu, potem gdy kłopotów Cameron nie da się już bagatelizować zrzucają odpowiedzialność na siebie nawzajem nie podejmując żadnych konkretnych decyzji dotyczących córki. Oboje czekają aż ta druga strona wreszcie się ocknie i zacznie coś robić. Ale czy wtedy gdy skłóceni małżonkowie wreszcie dojdą do porozumienia nie będzie już za późno? Czy musi dojść do tragedii by oboje zrozumieli swoje błędy?

Wielokrotnie słyszy się o tym, że problemy dorosłych nie powinny dosięgać dzieci, że to co dzieje się w małżeństwie w żadnym wypadku nie powinno odbijać się na psychice najmłodszych. Niestety rodzice wielokrotnie o tym zapominają albo zbyt mocno skupieni na sobie bagatelizują problemy swoich pociech albo wykorzystują ich do walki z współmałżonkiem. A czy nie powinno być tak, że wobec poważnych problemów dzieci wszystko inne schodzi na boczny tor?

Książka "Dogonić rozwiane marzenia" daje do myślenia. Ukazuje typowe problemy wielu małżeństw, popełniane błędy, z których nie zawsze zdajemy sobie sprawę. Nie daje nam gotowej recepty na rozwiązanie problemów, napisana jest ku przestrodze, by nie być ślepo zapatrzonym w siebie ale dostrzegać też oznaki kryzysu u innych.

Elizabeth Flock jest mocno związana z południem Stanów Zjednoczonych. Tam często bywała w dzieciństwie a potem studiowała na Uniwersytecie Vanderbilta w Nashville w stanie Tennessee. Wkrótce po otrzymaniu dyplomu rozpoczęła pracę w magazynie "Vanity Fair". Następnie zamieszkała w San Francisco, gdzie pisała sprawozdania do magazynów "Time" i "People". Wiele jej tekstów w "Time" zostało umieszczonych na pierwszej stronie. Przez pięć lat była reporterem prasowym, potem rozpoczęła pracę w telewizji jako sprawozdawca dla 24-godzinnej sieci kablowej. Pracowała również dla kanału informacyjnego CNBC oraz była korespondentem telewizji CBS.
„Krzyk ciszy” był jej debiutem literackim i został entuzjastycznie przyjęty przez krytykę i czytelników. Książka przetłumaczona na sześć języków sprzedała się w nakładzie ponad ćwierć miliona egzemplarzy.

Każdy dzień Samanthy Friedman jest taki sam. Kiedyś była to kobieta niezależna i odnosząca sukcesy. A dziś jest przede wszystkim mamą trójki dzieci. Zajęta wypełnianiem nudnych domowych obowiązków, musi wciąż przypominać sobie, że parę lat temu tego właśnie najbardziej pragnęła. To, co wydawało się spełnieniem marzeń, stało się męczącą codziennością. Odpowiedzialność za podjęte decyzje przytłacza ją coraz bardziej. Kobieta jest już tym zmęczona. W dodatku mąż nie chce jej pomóc i coraz bardziej się oddala.
Cammy, 17-letnia córka Samanthy, przechodzi okres buntu. Poczucie wyobcowania nasila się, kiedy Cammy dowiaduje się, że została adoptowana. Szuka akceptacji, obracając się w podejrzanym towarzystwie. Wszystkie swoje przeżycia opisuje w dzienniku – poetyckim zapisie bolesnej samotności. Chce dowiedzieć się całej prawdy o sobie.
Matka i córka - obce dla siebie, marzą o tym samym. Dla Samanthy ucieczką od rzeczywistości są spotkania z przystojnym nieznajomym, podsycane pragnieniem, by poczuć cokolwiek. Dla Cammy obsesyjne poszukiwania biologicznej matki i wiara, że stworzą udaną rodzinę. W rozpaczliwym buncie sięga po narkotyki i szuka bliskości w przygodnym seksie, by wreszcie nic nie czuć.
Punktem zwrotnym dla Samanthy i Cammy okaże się dzień, który miał niczym nie różnić się od poprzednich. Dzień pełen dramatycznych wydarzeń, które zmienią ich życie na zawsze. Co się wydarzyło? Co na to wszystko mąż? Czy w końcu skończą się wzajemne pretensje? Czy rodzina będzie wreszcie w całości? Po odpowiedzi zapraszam do książki.

Historia Samanthy i Boba, jej męża, to tak naprawdę opowieść o wielu współczesnym małżeństwach. Na początku wszystko jest piękne. Te uczucia, namiętność, wspólne plany. Wydaje się, że całe życie będzie tak wspaniałe. A to wcale nie jest prawda! O tą miłość trzeba dbać i walczyć. Jeśli tego nie zrobimy, szybko się wypalimy. Podobnie jest z Samanthą i Bobem. Chociaż w ich przypadku można było to zauważyć już w okresie narzeczeństwa. Brak wspólnych tematów, zainteresowań. A to właśnie scala związek dwojga osób. Nie wystarczy sama namiętność. To historia o ludziach, którzy są sobą i swoim życiem rozczarowani. Nie tak miało to wyglądać...

Do tego dochodzi adoptowana córka, która nie potrafi się odnaleźć w tej całej sytuacji. Gdy dowiaduje się (w nieodpowiedni sposób) o tym, że nie jest dzieckiem Samanthy i Boba chce znaleźć swoją prawdziwą matką. Nie umie sobie poradzić. Zaczyna brać narkotyki, uprawiać przygodny seks niszcząc siebie.

Samantha w pewnym momencie pęka. Nie chce już sama walczyć o straconą miłość męża. Próbuje rozmawiać z córką i jej pomóc, ale gdy nie przynosi to efektu poddaje się..
To wszystko doprowadza do tragicznego końca. Wzajemne pretensje, rozpacz powodują rozpad rodziny.

"Dogonić rozwiane marzenia" to historia o prawdziwym życiu. O tym jak naprawdę wygląda małżeństwo. O nudzie, pretensjach, niezrozumieniu. O tym, że nie tak miało to wszystko wyglądać. O tym jak rodzice swoim zachowaniem, kłótniami niszczą swoje dzieci i całe rodziny. To właśnie jest w tym najgorsze. Za problemy rodziców odpowiedzą dzieci. I jak one mają potem założyć własny dom z takim wzorcem?
Ważne jest też to czy ojciec z matką obudzą się zanim będzie za późno dla ich pociech.
To poruszająca opowieść o tym co dzieje się w wielu współczesnych rodzinach.

Książka została napisana prostym, ale dosadnym językiem. To historia pełna emocji bo takie właśnie jest życie. Podoba mi się to, że powieść została podzielona na części. Matką na przemian z córką opowiadają o swoich odczuciach i bolączkach. Dzięki temu można zrozumieć ich motywy postępowania.

Podsumowując polecam, szczególnie małżonkom. Najlepiej by przeczytali tę powieść przed ślubem i zastanowili się czy chcą z tą drugą osobą przeżyć całe życie, dzień w dzień.. Czy nie zabije ich rutyna?
To idealna pozycja na długi wieczór bądź weekend.

Pierwsze zetknięcie z twórczością Elizabeth Flock i już z pewnością wiem, że nie ostatnie. "Dogonić rozwiane marzenia" to najlepsza powieść psychologiczna jaką w ostatnim czasie czytałam!!! Autorka ma świetny styl, posługuje się rewelacyjnym, prostym, a zarazem bezpośrednim i dosadnym językiem.Sprawia to, że postaci i wydarzenia są wyjątkowo realistyczne. Jednak mnie przekonała do siebie głównie pasmem emocji, których z pewnością tu nie brakuje, a także poruszaniem problemów, które są wielu osobom bliskie.

Poznajemy z pozoru zwyczajną Amerykańską rodzinę, która dla wielu jest ideałem. Jednak co tak naprawdę kryje się za drzwiami uroczego domku wiedzą tylko domownicy. A dzieje się wiele...
Samantha wykształcona kobieta, mająca świetną pracę. Jednak do szczęścia z mężem Bobem brakuje tylko dziecka. Po wielu nieudanych próbach, rozczarowaniach, postanawiają adoptować śliczną mała dwulatkę, z która z czasem staje się ich upragnioną córeczkę. Po kilku latach, które Sam spędza głównie w domu z dzieckiem, które wymaga specjalnej troski. Po kilku latach okazuje się, ze kobieta jest w ciąży, na świat przychodzą Andrew i Jamie. Po latach spędzonych w domu, Samantha zauważa, że to o czym kiedyś marzyła i czego pragnęła teraz ją przytłacza, miłość męża gdzieś zniknęła, wdarła się obojętność i rutyna. Bob większość czasu spędza w pracy, na nią spadają wszystkie domowe obowiązki oraz wychowanie dzieci.
Nie czuje się szczęśliwa, dochodzi do wniosku, że potrzebuje zmian. Odnajduję swą radość i szczęście podczas spotkań z innym mężczyzną. Niestety nie dostrzega problemu jaki powstał w jej domu...

Mam taki chaos w głowie, że nie potrafię zebrać tego w całość. Elizabeth Flock wywarła na mnie swoją powieścią tak ogromne wrażenia, tak wstrząsnęła moimi emocjami, że ciężko teraz to wszystko przekazać.
Autorka poruszyła niezwykle trudne tematy. Temat na pozór bardzo błahy, ale niestety okazuje się być ogromnym problemem. Dotyczy to wielu osób z nas, choć głównie za ukrytymi drzwiami. Z pozoru idealne małżeństwa, kochające się, szanujące, a w rzeczywistości? Czy tak na prawdę jest? Czy jest ta miłość? Szacunek i namiętność? Odpowiecie, owszem jest. To nasuwa się pytanie, dlaczego osoby, które uważaliśmy za idealne małżeństwa, chodzące za rączki, przytulające się, po roku, dwóch, czterech, piętnastu są już po rozwodzie? Czego zabrakło za tymi drzwiami???
Najgorsze w tym wszystkim jest, że za głupotę rodziców, którzy nie potrafią się porozumieć obrywają dzieci. Dzieci, z którymi nikt nie rozmawia, nie pyta ich o zdanie, tylko stawia przed faktem dokonanym. Rodzice uważają,że pociechy tego nie widzą, nic nie słyszą, a niestety tak nie jest, są najlepszymi obserwatorami i to one najprędzej dostrzegają problem.
Dziecko, które jest rozdarte między matkę, a ojca, którzy z poczucia winy pozwalają na wiele, bądź przeciwnie, zaślepieni swoimi własnymi problemami, nie potrafią dostrzec problemów dziecka, które wpada w okres buntu, albo w nałóg, pali, pije, a w najgorszym przypadku ćpa i uprawia przygodny seks. Dzisiejszy i realny problem, gdzie nastolatki wystają w galeriach i czekają na sponsorów. Za seks mają kasę, której do tej pory nie miały.
Być może uda się jeszcze zauważyć i pomóc dziecku, chyba, że jest już za późno i nic tego nie zmieni, nie pomoże, a tragedia zmieni zaskoczonych rodziców na zawsze...
Mam nadzieję, że nigdy nie będę borykała się z tego typu problemami, z którymi samotnie borykała się Samantha...

Zastanawiam się komu polecić książkę??? Z pewnością rodzicom buntowniczych nastolatków, być może małżonkom, którzy przechodzą okres nudy i rutyny w małżeństwie, ale jednak stawiam na kobiety w średnim wieku, by miały oczy szeroko otwarte i dla przestrogi sięgnęły po "Dogonić rozwiane marzenia". Wiem na pewno, że powieść Elizabeth Flock na długo zostanie w mojej pamięci.

http://sabinkat1.blogspot.com/2011/06/dogonic-rozwiane-marzenia-elizabeth.html

Poruszająca opowieść o tym, jak trudną sztuką jest pogodzenie się z losem, którego czasami nie sposób zmienić.
Każdy dzień Samanthy Friedman jest taki sam. Kiedyś niezależna i odnosząca sukcesy, dziś jest przede wszystkim mamą trójki dzieci. Zajęta wypełnianiem nudnych domowych obowiązków, musi wciąż przypominać sobie, że parę lat temu tego właśnie najbardziej pragnęła. To, co wydawało się spełnieniem marzeń, stało się męczącą codziennością. Odpowiedzialność za podjęte decyzje przytłacza ją coraz bardziej.
Cammy, 17-letnia córka Samanthy, przechodzi okres buntu. Poczucie wyobcowania nasila się, kiedy Cammy dowiaduje się, że została adoptowana. Szuka akceptacji, obracając się w podejrzanym towarzystwie. Wszystkie swoje przeżycia opisuje w dzienniku – poetyckim zapisie bolesnej samotności.


Książka ,,Dogonić rozwianie marzenia” była czymś innym niż do tej pory czytałam.
W książce są opowiadane dwie historie matki- Samanthy i córki – Cammy.
Prawdzie mówiąc historia Sam bardziej mnie zaciekawiła niż jej córki. 45-letnia kobieta opowiada o swoim życiu, małżeństwie, wychowywaniu dzieci i o wielu sprawach, które po tylu latach sprawiają ból. Opowiada o swoim związku z mężem jak zdecydowała się założyć rodzinę, jak opiekowała się dzieckiem adoptowanym, kiedy nie mogła znaleźć wsparcia w mężu. Jednego dnia spotyka swoje szczęście, ale po nim przychodzi rozpacz.
Cammy jest nastolatką i do tego adoptowanym, a o tym dowiedziała się w dość przykry i trochę dziwny sposób. Jej biologiczna matka była narkomanką, natomiast sama Cam jest uzależniona płodowo.
Książkę polecam dla osób w każdym wieku. Kobiety bez dzieci mogą zrozumieć jakie życie ich matek może być ciężkie, jak męczy zajmowanie się domem i wychowywanie dzieci. Jak ważne jest mieć kogoś u boku kto cię wspiera i może zrozumieją, że mama to też człowiek i ma uczucia.

Natomiast matki mogą się dowiedzieć czegoś o życiu swoich córek i ich problemach, a także jak otoczenie może na nie wpływać.

Po przeczytaniu tej książki jak i w trakcie czytania dużo się zastanawiałam jak to będzie, kiedy będę miała te 45 lat jak bohaterka i czy moje życie będzie monotonne, przepełnione bólem, czy znajdę szczęście, bo one jest najważniejsze.
Książka jest naprawdę bardzo fajna. Czyta się ją przyjemnie, łatwo i szybko. Po przeczytaniu jej stwierdzam, że jest bardzo wzruszająca i skłania do przemyśleń o swoim teraźniejszym życiu jak i o przyszłości.

,, Czy zdarza ci się, że masz ochotę uciec od swojego życia ? Czy kiedykolwiek przychodzi ci do głowy, że życie nie jest takie jak planowałaś? Czy pragnęłaś czegokolwiek, co by cię przebudziło? ‘’. Może są wśród was takie osoby, które zadają sobie te pytania? Często bywa tak, że zdarzają się takie dni, kiedy otaczająca rzeczywistość zaczyna nas przytłaczać i dlatego mamy ochotę spróbować czegoś innego.

Elizabeth Flock, pragnie nam przybliżyć typowe rozterki ludzkie w dzisiejszej monotonni życia. Nie znałam wcześniej tej autorki, ale z tego co wiem zasłynęła debiutancką książką ,,Krzyk ciszy’’, która szybko stała się bestsellerem. Następna powieść ,,Emma i ja’’ również była entuzjastycznie przyjęta. Teraz na światło dzienne wyszło kolejne dzieło Elizabeth Flock pt. ,,Dogonić rozwiane marzenia’’, wydane przez wydawnictwo Mira.

Bohaterkami są matka Samantha Friedman i jej córka Cameron. Narracja toczy się dwutorowo, dzięki czemu możemy poznać punkt widzenia oczami dojrzałej kobiety oraz bolesne życie rozchwianej emocjonalnie nastolatki.

Samantha, była kiedyś ambitną kobietą pełną pasji. Marzyła o szczęśliwym życiu w otoczeniu rodziny. Konsekwentnie dążyła do realizacji celu, w wyniku czego została żoną Boba i matką trojga dzieci, Cameron, Jamie i Andrew. Wreszcie , czuje się spełniona, lecz po latach zaczyna przytłaczać ją zwykła, szara , nudna rzeczywistość. Mąż jest bardzo oziębły, zachowuje się jakby był kimś zupełnie obcym i nie obchodzą go problemy wychowawcze dzieci oraz wewnętrzne pragnienia małżonki. Również nastoletnia córka Cammy, jest przyczyną zmartwień. Ubiera się i maluje na czarno, wagaruje, bierze narkotyki i uczestniczy w przygodnym seksie. Sprawa zaczyna komplikować się coraz bardziej, gdy dziewczyna dowiaduje się, iż jest adoptowanym dzieckiem. Cały swój gniew i żal, wyładowuje na ,,przyszywanych’’ rodzicach i w zaistniałej sytuacji, pragnie odszukać biologiczną matkę.

Sam, nie radzi sobie z narastającym kryzysem. Szuka pocieszenia w ramionach innego mężczyzny, lecz czy to wszystko ma jakikolwiek sens? Już wkrótce życie matki i córki wywróci się do góry nogami i nic nie pozostanie takie jak dawniej. Przekonaj się o tym samemu.

Bardzo ciężko jest ochłonąć po lekturze książki ,,Dogonić rozwiane marzenia’’. Mimo, że upłynął już jakiś czas od przeczytania, wiąż trzyma w napięciu. Elizabeth Flock, w niezwykle wiarygodny sposób nakreśliła psychologiczny wizerunek Samanthy i Cameron, dzięki czemu mogłam lepiej poczuć i zrozumieć ich problemy, emocje i uczucia. Autorka porusza niezwykle trudne tematy, jakże bliskie naszemu sercu. Gdy codzienność napiera z każdej strony, próbujemy uciekać do wyidealizowanego świata marzeń, by choć na chwilę poddać się zapomnieniu. Pragniemy czegoś więcej, jednak jak zmienić bieg wydarzeń, by wiedzieć, że postępujemy właściwie ? Może ktoś znajdzie odpowiedź ukrytą w tej książce.

,,Dogonić rozwiane marzenia’’, czyta się bardzo szybko i z ogromnym zainteresowaniem. Powieść, napisana jest prostym, przystępnym stylem, zaś naturalizm opisów powoduje, że czułam jakbym osobiście znała rodzinę Friedmanów i wspólnie przechodziła przez ich życiowe problemy. Bardzo obrazowe i przerażające były również, wyznania Cammy opisane w pamiętniku. Odebrałam to, jako swoiste wołanie o pomoc. Młoda nastolatka zagubiona w świecie zła, szuka akceptacji i zrozumienia gdzie indziej. Niestety droga, którą obrała okazała się zgubna. Ileż to właśnie takich dziewczyn, przeżywa podobne rozterki, jednak rodzice zamiast być opoką dla swego dziecka, w większości przypadków, są przyczyną utraty człowieczeństwa. Podobnie zresztą jest w przypadku Samanthy, która wolała mieć ,,klapki na oczach’’, niż w porę zareagować, że coś niedobrego dzieje się w jej rodzinie.

Podsumowując, szczerze polecam ,,Dogonić rozwiane marzenia’’. Jestem przekonana, że ta książka poruszy najgłębsze struny w sercu każdego czytelnika i spowoduję, że zupełnie inaczej spojrzycie na własne relacje z dziećmi, mężem i innymi ludźmi. To naprawdę świetna psychologiczna powieść o zagubieniu, samotności i poszukiwaniu sensu życia. Wejdź więc w ten świat i spróbuj odnaleźć własną tożsamość a zobaczysz, że nic już nie będzie takie jak dawniej.