Po raz pierwszy spotkali się dawno temu. Nina była wówczas rozkapryszoną dziewczyną z dobrego domu, Gabe – ubogim przyjacielem jej brata. Po dziesięciu latach sytuacja jest zupełnie inna. Nina zarabia grosze jako kelnerka w luksusowym ośrodku należącym do Gabe’a. Jej los zależy od człowieka, którego kiedyś upokorzyła…

Jack Garrett, właściciel sieci luksusowych hoteli, dowiaduje się, że odziedziczył połowę winnicy w Kalifornii. Właścicielką drugiej połowy jest Brenna, jego była żona. Jack chce jak najszybciej sprzedać winnicę i zapomnieć o całej sprawie, tymczasem Brenna proponuje mu inne rozwiązanie…

Fragment książki:


Potężna fala uderzyła o piasek, mętna woda zalała Ninę. To przywołało ją do koszmarnej rzeczywistości. Słona woda wdzierała się jej do ust, wypełniała przełyk. Chciała wołać o pomoc, lecz zamiast krzyku tylko się zakrztusiła.
Zresztą kto by usłyszał jej wołanie?
Chciała odetchnąć, pobyć ze sobą sam na sam, zapomnieć o problemach; to dlatego dziś po południu wybrała się na długi spacer po plaży. Zatopiona w myślach, doszła na południowy koniec wyspy, gdzie rzadko kto się zapuszczał. Po drodze zbierała muszelki. Gdy dotarła do miejsca, w którym zwalone drzewo zagradzało przejście, postanowiła przejść po pniu. Wydawał się solidny, lecz gdy postawiła na nim nogę, stopa zapadła się głęboko. Straciła równowagę i przewróciła się, uderzając głową o coś twardego.
Dotknęła palcami guza i skrzywiła się. I naraz sobie przypomniała.
Tuż przed upadkiem na wysokim klifie ujrzała anioła. Stał na tle pociemniałego nieba i ten widok sprawił, że serce zabiło jej jak szalone.
Podniosła się na łokciach, popatrzyła na zbocze. Głowa pulsowała jej bólem. Tropikalne słońce przeświecało przez ciemne chmury, podkreślając ich poszarpane kształty. Na górze nikogo nie było. Ani śladu anioła.
Szkoda. Obraz, który ujrzała tuż przed tym, jak straciła przytomność, wrył się jej w pamięć. Widok tego postawnego mężczyzny o kruczoczarnych włosach, szerokich barach, z białymi skrzydłami poruszył nią do głębi, pozostawiając niezatarte wspomnienie...
Wyraziste rysy, hipnotyzujące oczy w odcieniu chłodnego błękitu, smagły nagi tors, władcza poza. Czuła bijącą od niego siłę i coś jeszcze...
Co to było?
Przeznaczenie? Może coś innego? Przeczucie, że oto spełnia się jej los? Zmysłowa fascynacja?
W życiu nie widziała tak pięknej postaci.
Nim zapadła w niebyt, wyobraziła sobie, że ich spojrzenia się spotkały. Anioł dał jej znak, żeby się nie martwiła, że będzie pod jego opieką.
Rozejrzała się i zaśmiała bezwiednie. Była na granicy histerii.
Boże, co za szaleństwo! I jak to wszystko pasuje. Przez ostatnie tygodnie tak potrzebowała anioła stróża. Teraz tym bardziej, bo zbliżała się kolejna fala.
Spieniona masa zimnej wody podeszła wyżej. Kiedy się cofnęła, Nina spróbowała uwolnić stopę, lecz daremnie. Każdy ruch sprawiał ból, drewno ani drgnęło. Pień był twardy jak skała.
Opadła na piasek, zakryła twarz i zaczęła się modlić.
Jeszcze nim umarł tata, tragicznie zginął jej brat. Z całej rodziny została mama, siostra Jill i siostrzeniec Codie. Oddałaby teraz wszystko, by wrócić do nich do domu.
Kolejna fala rozbiła się na piasku, zalewając ją spienioną wodą, tym razem aż po brodę. Jill powtarzała, że największą wadą siostry jest niechęć do przyjęcia czyjejś pomocy. Gdyby Jill teraz tu była! Nie tylko by skorzystała z pomocy, błagałaby o nią! Nadchodząca fala jest taka wysoka, że pewnie ją zatopi.
Popatrzyła na zielony gąszcz ciągnący się wzdłuż plaży i zawołała na cały głos:
- Na pomoc! Pomocy!


Wyciągnęła telefon komórkowy. Wybierając numer Dianne, nie zauważyła mężczyzny, który zastąpił jej drogę, dopóki na niego nie wpadła. Telefon upadł na ziemię.
- Przepraszam – powiedziała, gdy silne męskie ramiona pochwyciły ją, by nie straciła równowagi. W ułamku sekundy po zderzeniu zauważyła, że koszula mężczyzny jest uszyta z o wiele lepszej jakości bawełny niż koszule jej pracowników. Uścisk jego ramion był dziwnie znajomy, a zapach jego ciała...
I wtedy zdała sobie sprawę, że to był… Jack!
- Czy to nie trochę za wcześnie na winobranie, Brenno?
Sarkazm bijący z jego słów zmusił ją do skupienia uwagi. Wyzswobodziła się z jego uścisku i odparła, siląc się na spokój:
- Winogrono jest dojrzałe, gdy jest dojrzałe. Tyle powinieneś wiedzieć.
Popełniła błąd, spoglądając mu w oczy, bo jego wzrok sprawił, że cofnęła się o krok. Pochyliła się, by podnieść kapelusz, który spadł jej z głowy podczas zderzenia. Poczuła na sobie wzrok oceniający jej ciało.
Miała jedynie nadzieję, że rumieniec na policzkach zostanie odebrany jako zaróżowienie skóry od upału, a nie reakcja na jego spojrzenie.
- Przydałby ci się nowy kapelusz. Ten już przeżył swoje.
- Jeszcze całkiem dobrze się spisuje – odparła, unosząc podbródek. Wsunęła ręce do kieszeni i próbowała zachowywać się normalnie, choć wcale tak się nie czuła. Serce waliło jej w piersi, dłonie zaczęły się pocić. Bądź dorosła, nakazała sobie w duchu. – Co sprowadza cię do Amante Verano, Jack?
- Wiem, że prawnik przekazał ci treść testamentu Maksa, więc chyba spodziewałaś się mojej wizyty.
- Spodziewałam się raczej telefonu od twojego prawnika.
To była ich pierwsza rozmowa od pięciu lat i Brenna zdała sobie sprawę, że jest niepotrzebnie uszczypliwa.
- Po co nam prawnicy. – Jack wyciągnął szarą kopertę z tylniej kieszeni dżinsów. – Gdybyśmy mogli tylko znaleźć jakieś spokojne miejsce…
„Jakieś spokojne miejsce”. Kolana Brenny zadrżały z lekka na wspomnienia, jakie wywołały te trzy słowa. Tamtego lata po skończeniu szkoły średniej znajdowanie „jakiegoś spokojnego miejsca” oznaczało tylko jedno…
Otrząsnęła się i skoncentrowała wzrok na kopercie. Miała nieprzyjemne uczucie, że nie spodoba jej się to, co zaraz usłyszy.
- Może nie zauważyłeś, ale jestem teraz trochę zajęta. Chyba pamiętasz jeszcze gorączkę winobrania?
- Brenno…
Mięśnie jego twarzy stężały.
To pomogło. Spięła się w sobie, coraz bardziej poirytowana. Nie wyobrażała sobie, by po tylu latach Jack tak po prostu wszedł do winnicy i zachowywał się, jakby był właścicielem tego cholernego miejsca. W porządku, był właścicielem połowy winnicy, ale poczucie winy, że to z jej powodu nigdy się tu nie pojawiał, trochę ją dręczyło… Skupiła się na swojej irytacji.
Jack nie rządził Amante Verano. Ani nią. Cokolwiek zmusiło go do przyjazdu, mogło poczekać.
- Stojąc tu i rozmawiając z tobą, tracę czas, a bardzo mi się spieszy, bo muszę dopilnować naprawy pompy, by jeszcze dziś wtłoczyć winogrono do cystern. Będziesz musiał poczekać.