Piękną Desi i szejka Salaha Al Khouri przed dziesięciu laty połączyła wielka miłość. Ich uczucie szybko jednak zostało wystawione na próbę, której nie przetrwało. Gdy Desi, już jako wzięta modelka, po latach przyjeżdża do kraju Salaha, wspomnienia gorących chwil odżywają...

Wyniki badań dowiodły, że dziewczynka podrzucona pod dom Dereka Messiny, potentata diamentowego, jest jego córką. Niespodziewane ojcostwo przytłacza wielkiego biznesmena. Jak zwykle liczy na swoją asystentkę Rainę. Lecz Raina, skrycie w nim zakochana, nie może dłużej żyć z tą nieodwzajemnioną miłością i po dziewięciu latach pracy składa wymówienie, odmawiając mu pomocy. Derekowi udaje się wynegocjować u niej jeszcze dwa tygodnie. Nie spodziewa się, że ten czas odmieni życie ich obojga...

Fragment książki:


Dwóch urzędników przeprowadzało na lotnisku kontrolę paszportów, a przed każdym z nich stało kilku pasażerów. Trzeci mężczyzna uważnie obserwował twarze ludzi opuszczających halę przylotów. Bezruch i skupienie wyróżniały go na tle gwaru lotniska. Gdy spojrzał wprost na Desi, poczuła nieprzyjemny dreszcz. Mimo okularów przeciwsłonecznych odwróciła wzrok. Z paszportem i kartą pokładową w dłoni, ciągnąc skórzaną torbę podróżną na kółkach, ustawiła się w kolejce.
Wystarczył jednak jeden rzut oka na tego mężczyznę, żeby jego obraz głęboko zapadł jej w pamięć. Ogorzała od pustynnego słońca twarz, zaciśnięte usta. Śnieżnobiała szata, tradycyjne nakrycie głowy. Rysy surowe, jakby wycięte w kamieniu, i długa blizna biegnąca przez policzek.
- Paszport, proszę - usłyszała, kiedy nadeszła jej kolej.
Zdenerwowana podała dokument. Urzędnik przeczytał nazwisko bez mrugnięcia powieką. Desirée Drummond odetchnęła z ulgą.
- Proszę zdjąć okulary.
Musiała posłuchać. Wstrzymała oddech i pozwoliła, żeby wzrok kontrolującego przesunął się po jej twarzy. W dalszym ciągu nie została rozpoznana. Nie poproszono jej nawet o zdjęcie kapelusza. Urzędnik sięgnął po pieczątkę i zaczął przerzucać strony gęsto ostemplowanego paszportu.
- Cel wizyty?
- Podróżuję dla przyjemności - skłamała, wiedząc, że to ostatnia rzecz, której może oczekiwać po tej wycieczce. - Jestem studentką archeologii i przyjechałam na wykopaliska - dodała nerwowo.
- Wykopa… wypa… - Mężczyzna natychmiast skorzystał z możliwości przedłużenia rozmowy z piękną pasażerką. - Co to takiego?
- Wykopaliska? To miejsca, w których archeolodzy odkrywają starożytne miasta… historyczne przedmioty…
We wzroku urzędnika pojawiło się zawodowe zainteresowanie i Desi przeklęła w myślach swój długi język.
- Gdzie znajdują się te wykopaliska?
- Och, nie mam pojęcia. Ktoś ma po mnie przyjechać.
- Podstempluj paszport - zarządził po arabsku głęboki głos, kompletnie zaskakując oboje.
To był on. Mężczyzna, który ją obserwował. Stojąc za plecami urzędnika, przeszywał ją spojrzeniem czarnych oczu. Dopiero teraz Desi go rozpoznała.
- Nie mogę uwierzyć! - krzyknęła załamującym się głosem.
- Witaj, Desi.
- Salah?
W niczym nie przypominał chłopca, którego kiedyś znała. Nie był też taki, jakiego sobie wyobrażała. Wyglądał na czterdzieści lat, choć naprawdę bliżej mu było do trzydziestki. Jego czoło znaczyły głębokie zmarszczki, a policzek blizna. Jego usta, kiedyś pełne i zmysłowe, ściągał grymas goryczy. Szczupła chłopięca sylwetka wypełniła się dojrzałą męską muskulaturą.
To były tylko powierzchniowe zmiany. Otaczała go aura pewności siebie i niekwestionowanego przywództwa. Widać było, że przywykł do wydawania poleceń i bezwzględnego posłuszeństwa. Jednak najbardziej uderzająca była surowość jego spojrzenia i chłodne rozczarowanie we wzroku. To był Salah, a jakby nie on. Desi nie mogła pojąć, jak mógł się tak zmienić. Był kimś obcym.


Derek przyglądał się Rainie. Wyglądało na to, że była w szoku, podobnie jak on sam. To małe dzieciątko było jego dzieckiem. Efektem jego głupoty, jego błędu.
Był jednak zdeterminowany, by ułożyć wszystkie sprawy związane z wychowaniem małej, a Raina musi mu w tym pomóc. Zawsze w trudnych sytuacjach radzili sobie razem.
- Musisz wyczyścić mój kalendarz na następne dwa tygodnie.
Raina uniosła głowę zaskoczona.
- Wyczyścić? A dlaczego?
- Muszę się nauczyć być ojcem.
    - Pomijając fakt, że dwa tygodnie to za mało, żeby się nauczyć jak być ojcem, to są jeszcze inne sprawy, których nie da się tak po prostu wymazać z kalendarza.
    - Wszystko, czego nie można przesunąć lub odwołać, powierzam tobie i Deksowi. À propos, Dex w ciągu dwóch tygodni opanował ojcowskie sztuczki. Mnie też się uda.
    - To jakiś absurd.
    - Kiedy wyjechałem do Nowego Jorku, mój brat nie miał żadnego doświadczenia z dziećmi i, co najzabawniejsze, zupełnie się nimi nie interesował. Kiedy wróciłem do domu, był już z małą zaprzyjaźniony. - Zerknął na dziecko w nadziei, że i on zauważy pierwsze sygnały przyjaźni, ale poczuł w sobie jedynie strach.
    - To nie to samo - powiedziała Raina cichym głosem. - Rzeczywiście jednak muszę przyznać, że Dex robił wrażenie oczarowanego. Myślał, że dziewczynka jest jego córką.
    - Nadal jest... – Derek szukał w myślach odpowiedniego słowa, ale nie mógł znaleźć lepszego do tego, którego użyła Raina - ...oczarowany. Musiałem się z nim nieźle nawojować, aby mi pozwolił przynieść małą do biura.
    Nie powiedział jednak, dlaczego opór brata tak go zdenerwował. Dex chciał chronić Isabellę przed niekompetencją Dereka.
    Raina zmarszczyła brwi.
- A dlaczego właściwie przyniosłeś ją do pracy? Myślałam, że Dex zatrudnił opiekunkę.
    - Zgadza się, ale dałem jej dwa tygodnie wolnego.
    - Na litość boską...
    - Na początku Dex nie potrzebował przecież niani. Dlatego właśnie tak się ze sobą szybko zaprzyjaźnili.
    - Dex miał Jewel... albo Lucy... do pomocy.
    - A ja mam ciebie.
    Zmrużyła oczy i skoczyła na równe nogi jak oparzona. Zmięta papierowa kula zaszeleściła głośno, kiedy jeszcze mocniej zacisnęła ją w dłoni.
- O nie, nie, nie. Nie zamierzam zajmować się tym dzieckiem.
    - Ale ja nie...
    Przerwała mu raptownie, na co nigdy wcześniej sobie nie pozwalała.
    - Przez te wszystkie lata robiłam dla ciebie wiele zwariowanych rzeczy. - Z wbitym w niego wzrokiem krążyła wokół jego biurka. - Pracowałam w weekendy i święta. Nie miałam wakacji. Wyjeżdżałam w podróże służbowe, które wypadały w ostatniej chwili, co wiązało się z mieszkaniem w beznadziejnych hotelach i spożywaniem niezdrowego jedzenia. I to by było na tyle. Koniec.
    Dex zaniemówił z zaskoczenia. Jeśli by jej nie znał, pomyślałby, że Raina nie znosi swojej pracy.
    - Nie pomogę ci w wychowywaniu dziewczynki. Nie chcę mieć z nią nic wspólnego i nie obchodzi mnie, że jest twoją córką. - Przeniosła wzrok na Isabellę. Jej twarz i głos złagodniały, ale tylko na moment. - I nie obchodzi mnie to, jak bardzo jest słodka - dodała ostro.