Anglia, początek XIX wieku

Młoda piękność nudzi się w rodowej posiadłości na prowincji. Chętnie  wyjeżdża do Londynu, aby skorzystać ze stołecznych atrakcji. Chce skosztować życia, marzy przygodach.   

Lady Nicole Daughtry obiecuje sobie, że żaden mężczyzna nie zawróci jej w głowie na tyle, by zyskać nad nią władzę. Boi się miłości i, jak sądzi, nieuchronnie z tym uczuciem związanego cierpienia. Nie stroni jednak od licznych adoratorów. Przeciwnie, wodzi ich za nos i świetnie się przy tym bawi. Wszystko się zmienia, gdy spotyka markiza Lucasa Paine`a. Znajomość z władczym arystokratą staje się dla młodziutkiej Nicole prawdziwym wyzwaniem. Markiz zdradza jej, że podjął ryzykowne działania, aby się dowiedzieć, kto doprowadził do śmierci jego ojca. Nicole chce mu pomóc i wtedy Lucas proponuje, by dla zmylenia jego wrogów oboje udawali zakochanych.

Fragment książki:


– Dobrze się czujesz? – spytał niespokojnie Lucas. – Wczoraj wieczorem… Nie chciałem, żeby do tego doszło, nie po to cię tam zaprowadziłem. Sam nie wiem, jak mam przepraszać za coś, czego nie żałuję…
    – Nie musisz mnie przepraszać, masz moje przyzwolenie – oznajmiła Nicole. – Podobno chciałeś mnie pocałować.
    – To prawda – przyznał.
Położyła mu dłonie na biodrach, a wtedy ich usta się zetknęły. Nicole znienacka odniosła wrażenie, że po latach tułaczki powróciła do domu. Świetnie do siebie pasowali, jakby zostali dla siebie stworzeni. Nawet przez myśl jej nie przeszło, żeby go powstrzymać.
    – Dość. – Nagle odsunął ją od siebie. – Jesteś cudowna, ale powinniśmy porozmawiać. Mam ci tyle do powiedzenia! Chętnie wybrałbym się z tobą na kolację do jakiejś gospody rzadko odwiedzanej przez wyższe sfery. Psiakrew, mam dość tego bezustannego chowania się po kątach. Muszę się spotkać z Rafe’em. Powinniśmy wziąć ślub.
    – Ciągle to powtarzasz – zauważyła Nicole.
    – Przez cały czas o tym myślę – zapewnił ją.  
    – Nie wątpię. – Odsunęła się odrobinę. – Cóż… nie możesz mi się oprzeć. Nie śmiej się ze mnie – dodała pośpiesznie. – Ty również bardzo mnie pociągasz. I bardzo dobrze, tyle że…
    – Słucham? – przerwał jej z rozbawieniem. – Uważasz, że nie powinniśmy być sobą zainteresowani?
    Powoli traciła cierpliwość.
    – Od początku uważam, że ta fascynacja jest niewygodna dla nas obojga.
    – Dlatego, że nie przyjechałaś do Londynu w poszukiwaniu męża?
    – To wszystko jest takie sztuczne. Suknie, przyjęcia, przejażdżki… Powinnam się świetnie bawić, a tymczasem dostrzegam wszechobecne wyrachowanie.  
    – Zgadzam się z tobą. – Lucas pokiwał głową. – Rynek małżeński jest dość żenujący dla cywilizowanych ludzi. Ale co on ma wspólnego z nami?
    Czy naprawdę musiał zadawać takie pytania?
    – Nie zamierzałam wychodzić za mąż. Nigdy!
    – Chyba powinnaś wiedzieć, że zakochuję się w tobie – wyznał Lucas.
    – Wybacz, ale trudno w to uwierzyć – odparła szczerze, choć jednocześnie przeszył ją przyjemny dreszczyk. – Niełatwo mnie pokochać, gdyż jestem płytka, niezbyt mądra, a na dodatek potwornie uparta i samolubna. Kiedy mnie nie całujesz, kłócisz się ze mną i zwykle masz ku temu powody. Nic na to nie poradzę, że jestem ładna, a ty chcesz mnie całować. Chciałam, żebyś mnie całował. Pragnęłam… wszystkiego, ale przecież ludzie nie powinni brać ślubu tylko dlatego, że czegoś chcą, prawda?
    – Usiłujesz powiedzieć, że olśniło mnie płytkie, krnąbrne dziecko i byłbym cholernym głupcem, prosząc cię o rękę? Rozumiem.
    Nicole miała ochotę go uderzyć.
    – Nie musiałeś tak tego ujmować, ale owszem, o to mi chodziło. Poza tym dziękuję ci, że tak dbasz o moją reputację. Zapewne możemy powtórzyć to, co już raz zrobiliśmy, chyba że nabrałeś do mnie wstrętu albo uznałeś, że więcej się nie spotkamy. Tak czy owak, to nasze zmartwienie. To, co robimy, nie powinno mieć związku z nikim innym.
    – Rzeczywiście wierzysz w to, co mówisz? – Odwrócił się do drzwi. – To, co robi dwoje ludzi, nie ma wpływu na nikogo innego, tak?
    Oczy zapiekły ją od łez.
    – Nie – wykrztusiła. – Nie mogłabym w to wierzyć po tylu latach życia matką. Po prostu próbuję się przekonać, czy jestem do niej podobna, czy też inna.