Przyjaźń pomiędzy mężczyzną i kobietą od dawna stanowi pewnego rodzaju temat drażliwy. Czy pomiędzy osobami różnej płci możliwy jest tak bliski związek jak przyjaźń, czy nie przerodzi się ona w coś więcej? Kiedy mężczyzna i kobieta znają się jak łyse konie, kiedy wzajemnie wspierają się w trudnych chwilach, nie trudno jest o to, by uczucie, które ich łączy przerodziło się w coś mocniejszego. W wypadku przekształcenia się przyjaźni w miłość, podjęcie decyzji co do przyszłych relacjach staje się bardzo trudne – można zyskać partnera, który doskonale nas rozumie, wspaniałego kochanka, niestety równie dobrze próba nawiązania głębszych relacji z przyjacielem może doprowadzić do zerwaniem wszelkich więzi i utraty przyjaźni tej drugiej strony. O przyjaźni, która z czasem przekształca się w miłość możemy przeczytać w tomiku opowiadań, wydanym przez wydawnictwo Harlequin z okazji zbliżających się Walentynek – „Jest taki dzień w lutym…”

„Jest taki dzień w lutym…” to zbiór dwóch opowiadań, które łączy wspólny temat: przyjaciele, którzy zakochują się w sobie. „Najciemniej jest pod latarnią” Lori Capeland to opowiadanie, które w po raz pierwszy ukazało się w roku 1998 w serii „Miłość i uśmiech”, „Niespodzianka” Jacqueline Diamond była częścią antologii opowiadań „Walentynki 2001”.

Pierwsze z opowiadań zbioru tematycznie z samymi Walentynkami ma bardzo mało wspólnego. Główni bohaterowie Temple Burney i Craig Stevenson to pracownicy linii lotniczych Sparrow. Stewardesa i pilot znają się niemal od urodzenia i stanowią parę najlepszych przyjaciół, lubią razem spędzać czas i doskonale znają swoje upodobania, kochają sobie dogryzać i żartować z siebie nawzajem. Oboje są w okresie, w którym myśli się o założeniu rodziny. Tempel pragnie stałego związku, coraz częściej słysząc tykanie zegara biologicznego umawia się w randki w ciemno z mężczyznami, których przedstawiają jej przyjaciele. Także znajomi Craiga, w większości trwający w szczęśliwych związkach, uważają, że najwyższy czas aby pilot nareszcie się ustatkował. Randki w ciemno Temple i Craiga to katastrofy. Kobieta ciągle porównuje mężczyzn, których spotyka do swego przyjaciela, także Craig będąc na spotkaniach myśli o tym, że w danej chwili wolałby być ze swoją najlepszą przyjaciółką.

„Niespodzianka” to historia Rebeki i Ricka, którzy przyjaźnią się ze sobą od studiów. To właśnie Rick ma pełnić zaszczytną rolę głównej druhny panny młodej. Bohaterce wydawało się, że znalazła ideał mężczyzny, aż do chwili w której widzi przyszłego małżonka w ramionach swojej najlepszej przyjaciółki. Rebeka po zdradzie natychmiast wyjeżdża, śladem niedoszłej panny młodej rusza jej najlepszy przyjaciel. Próby pocieszenia zdradzonej kobiety przyniosą niespodziewane dla obojga przyjaciół skutki.

Oba opowiadanie zbiorku bardzo mi się podobały. Bohaterowie przedstawionych historii musieli się zmierzyć nie tylko z nagle odkrytymi w sobie uczuciami, ale też z ich konsekwencjami. Kiedy przyjaźń przekształca się w coś mocniejszego, bardzo często pojawia się strach, że jeżeli człowiek zdecyduje się zaryzykować i otworzyć przed drugą osobą, to na zawsze można stracić coś wyjątkowo cennego. Nagle pojawia się napięcie i uczucie obcości, strach, że stracimy cenną przyjaźń – tak czują bohaterowie „Najciemniej jest pod latarnią”, dlatego długo nie dopuszczają do siebie myśli, że ich przyjaźń już od jakiegoś czasu jest czymś więcej.

Kiedy znamy tę drugą osobę na wylot, kiedy wiemy jaki ma charakter, próbę wyznania uczucia możemy potraktować jako żart. W oczach Rebeki, Rick zawsze był playboyem, dlatego, kiedy dochodzi między nimi do zbliżenia, kobieta w pewnym momencie czuje się wykorzystana i zdradzona przez przyjaciela, którego zna od lat. Bohaterka nie umie dopuścić do siebie myśli, że jej przyjaciel może czuć do niej coś więcej, że może ją kochać.

Temat rodzącej się miłości pomiędzy przyjaciółmi należy do moich ulubionych. Lubię czytać o tym, jak dwoje niezwykle oddanych i bliskich sobie ludzi, odkrywa, że ich uczucia są czymś więcej niż tylko sympatią. Ten tomik idealnie trafił w mój gust.

Jako, że harlequiny, tak na dobrą sprawę, w miarę regularnie czytam od około dwóch lat, nie przeszkadza mi fakt, że opowiadania są wznowieniami – odczytuję to jako plus. Dzięki wznowieniom mogę poznać książki, których od dawna nie ma w sprzedaży. Czytając dzisiaj wydawane romanse i romanse wydawane kiedyś, można zauważyć sporą różnicę zarówno w stylu pisania, jak i w pojawiającej się tematyce. Opowiadania dawniejsze, wydane kilka, czy też kilkanaście lat temu, nieraz podobają mi się o wiele bardziej, niż to co wydawane jest współcześnie. „Jest taki dzień w lutym…” to naprawdę interesujące pozycja, która dostarczyła mi zabawy, śmiechu i wzruszeń.

http://zaczarowane-strony.blogspot.com/2012/02/jest-taki-dzien-w-lutym-lori-capeland.html