Bardzo dobra powieść psychologiczna ukazująca słabości człowieka i walkę z samym sobą . Pokazuje do czego może doprowadzić ciągła intensywna praca tzw. "wyścig szczurów" w wielkim stresie - bardzo pouczająca lektura, skłaniająca do zastanowienia się nad sobą i priorytetami życiowymi. Bohaterka musi się nauczyć akceptować i kochać siebie, taką jaka jest. Musi się nauczyć stawiać czoło problemom i po prostu żyć....

http://markietanka-mojeksiazki.blogspot.com/search/label/krzyk%20ciszy

Przeczytałam i muszę przyznać,że trudno mi zebrać myśli po tej lekturze- taki ich natłok mi się kłębi w głowie. Książkę oceniłam na 5, bo uważam, że w pełni na to zasługuje:) Ale jak pisałam wcześniej jest to lektura dosyć trudna i pewnie nie każdemu przypadnie do gustu. Ja czytałam ją przez 3 dni w drodze do pracy i z powrotem i to chyba w tym przypadku było bardzo dobre- miałam czas na "przetrawienie" poszczególnych fragmentów.
Z pozoru wydawać się może,że jest to całkiem zwyczajna opowieść o kobiecie, której coś tam się w życiu nie udało i która na skutek swoich "nieświadomych" decyzji trafia do wariatkowa, jak potocznie wszyscy mówią na szpital psychiatryczny... Akcji tu prawie nie ma, tylko porozrzucane wątki z różnych stadiów życia bohaterki i ukazane chwile w samym szpitalu, głównie terapia indywidualna i grupowa. Ale właśnie z tych luźnych scen wyłania się obraz Isabel jako kobiety, która usiłuje wszystkich na siłę zadowolić, począwszy od zawsze wymagającej matki, poprzez wiecznie nieobecnego ojca aż po męża-tyrana. Boryka się ona z problemami, które wbrew pozorom nie są takie odległe- czy wiele z nas nie ma czasem chęci wieźć życia doskonałego? Być zawsze we wszystkim najlepszym? Doskonale ukazany jest problem ojca-alkoholika i jednocześnie pracoholika, którego nigdy nie ma w domu, a już jest to pijany- Isabel zawsze cokolwiek robiła usiłowała przyciągnąć jego uwagę, sprawić, że zapomni choć na chwilę o pracy i przypomni sobie, że ma córkę. Czy nie macie wrażenia, że w dzisiejszych zagonionych czasach jest wielu takich ojców, matek, samotnych dzieci? Zbyt wiele obowiązków, wymagań, a często za mało uwagi, czułości, uczucia...No i praca, która potrafi zagarnąć człowieka, nie patrząc że ma on jakieś inne życie. Problemy psychiczne zaczynają się coraz bardziej nasilać i tak sobie myślę, że chyba nie ma się, co dziwić. Przy tym tempie życia, jakie większość z nas prowadzi...Gdzie tu miejsce na bycie sobą, zatrzymanie się i cieszenie chwilą?? Bohaterka zmaga się z mnóstwem negatywnych przeżyć, których źródło pochodzi z dzieciństwa- jak sobie pomyślę, ile złego można wyrządzić dziecku to strach mnie oblewa, bo sama jestem matką. A przecież bardzo często powielamy schematy zaczerpnięte z własnego domu, tak jak Isabel, która na partnerów wybierała mężczyzn ją krzywdzących, tak jak tata-mąż krzywdził ją i zapewne matkę.
To, co jeszcze mi się podobało, to pokazanie ludzi chorych psychicznie od nieco innej strony. Często przeraża nas ich widok, bo nie bardzo wiemy, jak mamy się zachować- tu tacy ludzie są niejako "oswajani" poprzez dokładne ukazanie ich choroby, cierpień, jakich doświadczają, a przecież nadal są ludźmi i również pragną godnie, normalnie żyć. Świetny jest również motyw z dzieckiem Peterem, który przypomina Isabel ją samą, kiedy była małą dziewczynką. Wprawdzie nie jest on zbyt dobrze rozwinięty, ale stanowi ważny element powrotu bohaterki do rzeczywistości, do codziennego życia, z dala od myśli samobójczych. I ogrodnik, z cierpliwością poświęcający czas ogrodowi, codziennie z takim samym uśmiechem i powiedzonkiem, że mamy piękny dzień- na sam koniec przyznał, że każdy dzień przecież jest piękny:) I to jest chyba najlepsza puenta tej powieści i to, że wystarczy pokochać siebie, by wszystko zmienić. Tak niewiele, a jednocześnie tak dużo:)
No, ale musi też być jakiś minus- otóż nie podobało mi się użycie elektrowstrząsów w terapii Isabel. Może się na tym nie znam i nie wiem, jakie może być pomocne w leczeniu, ale wyobrażam je sobie, jako takie średniowieczne narzędzia tortur i jakoś do mnie nie przemawiają:(

Jestem w trakcie i jak na razie uważam, że jest ok. Książka oczywiście nie należy do tych łatwych- raczej trzeba się w nią "wczytywać", wyłapywać pewne niuanse, no i czasami odkładać, by coś sobie przemyśleć, uświadomić, ale to właśnie cenię sobie w książkach psychologicznych. Mają na nas działać jeszcze długo po przeczytaniu, a i w trakcie kolejnego czytania, kiedy to wyłapujemy jakieś dodatkowe rzeczy, które wcześniej nam umknęły, a może nie chcieliśmy wtedy ich zobaczyć, takimi jakimi są? Główna bohaterka usiłuje po raz kolejny popełnić samobójstwo... i po raz kolejny jej nie wychodzi. Dobrowolnie udaje się do zakładu zamkniętego, by wyleczyć się z "tej skłonności". Oczywiście nie jest to takie proste, a może nawet będzie niemożliwe, tego jeszcze nie wiem... Na razie z różnych wspomnień, luźnych rozmów, usiłuję poznać Isabel. Póki co widzę osobę całkowicie podporządkowaną jednej misji- być osobą idealną, dla wszystkich. Wiadomo, że nie jest to możliwe, więc takie dążenie musiało w którymś momencie doprowadzić do katastrofy:( Z tych kilkudziesięciu przeczytanych stron widzę, że książkę tę można odbierać na wielu wymiarach- relacja rodzic-dziecko, mąż-żona, czy też ja-i cały świat... Autorka świetnie pokazała, jak duże wymagania mamy wobec siebie, coraz większe bym powiedziała i jak rzadko sięgamy do własnych pragnien, realizacji własnej wizji życia. Często wikłamy się w jakieś niezdrowe związki i po drodze gubimy siebie, usiłując na siłę dopasować się do cudzych wyobrażeń, a często zaczyna się to już w dzieciństwie, kiedy to realizujemy plan rodziców na nasze życie a nie własny... PÓKI CO POLECAM KSIĄŻKĘ- WARTO CZASAMI SPOJRZEĆ NA PEWNE SPRAWY Z PERSPEKTYWY:)