Anglia, XIX wiek

Jane Smith, uboga sierota, znalazła dach nad głową w domu zamożnych kuzynów. Powinna być zadowolona. Tymczasem traktowana jak ni to służąca, ni to domowniczka, uzależniona od woli krewnych i podporządkowana ich decyzjom, wiedzie szarą egzystencję. Pewnego dnia jej krewnym składa wizytę Hawk St Claire, bogaty i wpływowy książę. Wbrew oczekiwaniom gospodarzy marzących o korzystnym mariażu jedynaczki, książę nie zwraca uwagi na ich córkę, lecz na skromną, trzymającą się na uboczu Jane. W rezultacie wściekła ciotka każe się Jane wynosić. Dziewczyna, która od dawna marzy o wyrwaniu się z nieprzyjaznego domu, upatruje w tym zdarzeniu szansę na poprawę losu. Ukryta między bagażami, po kryjomu jedzie z księciem do jego posiadłości…

Fragment książki:


- Z raportu, który otrzymałem dziś rano, wynika, że po twoim zniknięciu lady Sulby doznała nerwowego załamania i trzeba ją było przenieść do domu jej brata w Great Yarmouth, by mogła tam dojść do siebie.
- Książę twierdzi, że jestem przyczyną jej rzekomego załamania?
- Podajesz w wątpliwość informacje zdobyte przez mojego człowieka?
- Nie o to chodzi. Wątpię, żeby lady Sulby poczuła coś innego niż ulgę, że wreszcie się mnie pozbyła.
- Dano mi do zrozumienia, że przyczyną jej załamania było nie tylko twoja ucieczka, ale również utrata biżuterii. Szkatułka z precjozami zniknęła tego samego dnia co ty.
Jane zbladła jak kreda. Co ten Hawk opowiada?! Czy to możliwe, że oskarża ją?
- Hawk, nie wierzysz chyba, że ja...
- Tego dnia, kiedy opuściłaś Markham Park, zginęła biżuteria lady Sulby. Zostało to zgłoszone odpowiednim władzom i wydano nakaz ich odzyskania, a także nakaz aresztowania ciebie. Rozumiesz, co to znaczy?
- Jak śmiesz oskarżać mnie i osądzać w oparciu o słowo kobiety, która wręcz ziała do mnie nienawiścią?
- To nie było tylko słowo lady Sulby - powiedział.
- Kto jeszcze mnie oskarża?
- Panna Olivia Sulby...
- Jest ulepiona z tej samej gliny, co matka. Jej opinia się nie liczy.
- I tu się mylisz, niestety! - Hawk się zirytował. - Olivia zeznała, że dzień przed twoją nagłą ucieczką przyłapały cię z matką w jej sypialni, jak miałaś w ręku szkatułkę zawierającą precjoza lady Sulby.
Jane wróciła myślami do tamtego popołudnia sprzed tygodnia. Tego właśnie dnia zjeżdżali goście zaproszeni do Markham Park, między innymi książę. Przypomniała sobie, że poszła na górę po szal dla lady Sulby i zauważyła na toaletce szkatułkę z biżuterią. Chciała ją nawet schować do szuflady, ale jej uwagę odwróciło pojawienie się wspaniałej czarnej karety księcia. Potem miało miejsce pechowe zderzenie z księciem na schodach, po którym rozgniewana lady Sulby odesłała ją na górę, twierdząc, że przyniosła niewłaściwy szal.  Wkrótce potem lady Sulby wpadła do pokoju wraz z Olivią. Szkatułka z biżuterią stała nadal na toaletce.
- Jane, nie będę mógł ci pomóc, jeżeli nie będziesz ze mną szczera - powiedział ze smutkiem książę.
Wyprostowała się dumnie, zdecydowana nie pokazywać po sobie, jak dotkliwie odczuła jego brak zaufania.
- Nie przypominam sobie, bym prosiła księcia o pomoc.
- Wolisz więc, aby cię aresztowali i wsadzili do więzienia?
- Za coś, czego nie zrobiłam?
- Nie pojmujesz, że to, czy jesteś winna, czy nie, nie będzie miało żadnego znaczenia?
- Nic nie wiem o kradzieży biżuterii lady Sulby. Naprawdę nic! - powtórzyła stanowczo. - Wiem tylko, że lady Sulby mnie nienawidzi, tak jak wcześniej nienawidziła Janette.
- Janette? - powtórzył Hawk.
- Mojej matki – wyjaśniła Jane.
- Czy nie mówiłaś mi, że matka umarła przy twoim urodzeniu?
- Tak, ale... - Jane w samą porę ugryzła się w język. Nie dosyć, że uważał ją za kłamczuchę i złodziejkę, to jeszcze miałby się dowiedzieć, że jest bękartem? - Lady Sulby znała moją matkę - podjęła. - Powiedziała mi, że jej nie lubiła i była przeciwna, żeby sir Barnaby Sulby został moim prawnym opiekunem... - Urwała nagle i pobladła, rażona pewną myślą.
Listy jej matki do kochanka potwierdzały słowa lady Sulby, że był to człowiek żonaty. Czy to możliwe, że kochankiem jej matki był sir Barnaby Sulby?! A ona jest jego córką?!