Anglia, okres średniowiecza
Ona zagina na niego parol. On długo kluczy i robi uniki. Uważa, że jest dla niej za stary. Wydaje mu się też, że wciąż kocha piękność, która porzuciła go dla bogatego arystokraty.

Urocza Beatrice jest niczym żywe srebro. Nikt by się nie domyślił, że ta młodziutka dziewczyna ma za sobą rodzinny dramat. Napiętnowana jako córka zdrajcy nagle znajduje się poza nawiasem społeczności. Na szczęście, przyjaciele biorą ją pod swoje skrzydła. Właśnie w ich domu poznaje sir Ranulfa. Starszy od niej, niesłychanie męski, cieszący się zasłużonym uznaniem rycerz, urasta w jej oczach do ideału. Początkowe zauroczenie przeradza się w głębokie uczucie. Beatrice jest gotowa na wszystko, byle tylko zdobyć ukochanego.

Fragment książki:


– Mówiłam ci już, że mnie nie uwiódł. To ja go uwiodłam i wcale się tego nie wstydzę. Zrobiłabym to jeszcze raz. Pojmij wreszcie, że go kocham.
    Maloren zrozumiała, że jej utyskiwania i protesty na nic się zdadzą. Usiadła i załamała ręce.
    – Co powiem lady Constance? Albo lordowi Merrickowi?
    – Nie frasuj się. Nie będziesz musiała się przed nimi tłumaczyć. Ranulf i ja pójdziemy do nich w swoim czasie i poprosimy o zgodę na ślub. Jestem pewna, że nie będą się sprzeciwiać.
    – A pewnie, że nie! Już lord Tregellas zadba o to, żeby ten czarci pomiot postąpił jak należy. Nie wymiga się, choćby chciał, psiajucha!
    – Serce mi się kraje, gdy pomyślę, że tak go nienawidzisz. Uczynił mnie bardzo szczęśliwą. Byłabym jeszcze szczęśliwsza, gdyby moja najdroższa Maloren polubiła mego wybranka.
    – Nie zasługuje na ciebie, gołąbeczko. To zły człowiek.
    Beatrice westchnęła z rezygnacją. Trudna rada. Piastunka nigdy nie zmieni zdania o Ranulfie.
    – Przykro mi, że tak go widzisz, moja droga. Zostanę jego żoną, czy ci się to podoba, czy nie. Nie martw się, przypuszczam, że Constance znajdzie dla ciebie miejsce w Tregellas.
    – W Tregellas? – zawołała osłupiała Maloren. – Odprawiasz mnie?
    Bea potarła bezradnie czoło.
    – Cóż, nie mam wyboru. Skoro nie cierpisz mego mężczyzny, którego poślubię…
    – Nie cierpię wszystkich mężczyzn! Ale to mnie nie powstrzyma przed tym, bym wyniańczyła wasze dziatki. Moja ptaszyna i jej pisklęta będą mnie potrzebowały, zwłaszcza przy takim ojcu. Jeśli pozwolisz mi zostać, złego słowa na niego nie powiem, ani do ciebie ani do kogokolwiek innego. Słyszałaś kiedy, żebym narzekała na twojego ojca? Dopóki nie umarł, milczałam jak zaklęta, choć nieraz miałam ochotę wykrzyczeć, co o nim myślę.
    Prawda, stwierdziła w duchu Beatrice, nie całkiem jeszcze uspokojona.
    – A co jeśli nasze potomstwo będzie rude? – zapytała ostrożnie.
    – Na szczęście, ty będziesz ich matką, a ja piastunką. Razem wyprowadzimy ich na ludzi, w przeciwnym razie… – Wzniosła oczy ku niebu i machnęła ręką. Zapewne chciała powiedzieć, że bez nich obu biedactwa marnie skończą. – A zatem postanowione – Rozchmurzyła się momentalnie. – Zaopiekuję się maleństwami i będę cierpliwe znosić ognistowłosego męża niecnotę. Jakie to szczęście, że lord Merrick dopilnuje, by wszystko odbyło się jak należy. Sir Jowan nie zdołałaby zmusić swego rozbisurmanionego synalka do ślubu, gdybyś to z nim dzieliła dzisiaj łoże. Wyznam, że przez chwilę tego się właśnie obawiałam, gdym go przyłapała, jak przemierzał cichaczem korytarz. Skradał się niczym kocur na łowach. – Skrzywiła się z niesmakiem i zerknęła na wychowankę. – Skoro to nie z tobą miał schadzkę, musiał pójść do innej.    
    – Nie może być! – zdumiała się Bea. – Kiernan nie z tych, co zadają się ze służebnymi…
    – Zapomniałaś chyba o strojnej bezecnicy, która gości pod tym dachem.


    Ranulf z największym trudem powstrzymał się przed tym, by nie nucić podczas porannej mszy. Pofolgował sobie dopiero, gdy wraz z Beą udał się do wielkiej sali na poranny posiłek. Takie zachowanie nie przystoi kasztelanowi, pomyślał przelotnie, ale był zbyt szczęśliwy, aby zaprzątać sobie głowę takimi błahostkami.