Książę Durante D’Agostino podczas balu charytatywnego usłyszał nietypową propozycję: sto tysięcy dolarów za godzinę rozmowy. Kobieta, która ją złożyła, wywarła na nim tak silne wrażenie, że postanowił jeszcze tej nocy ją zdobyć. Nie wiedział jednak, że owa piękność to słynna Gabrielle Williamson, kobieta-modliszka...

Dominic nie zamierza przejąć firmy swojego ojca, który kiedyś się go wyparł, a teraz po wielu latach przypomniał sobie, że ma syna, bo potrzebował spadkobiercy. Kiedy jednak Dominic poznaje Bellę Andrews, piękną laborantkę w przedsiębiorstwie ojca, zaczyna się zastanawiać nad zmianą decyzji...

Fragment książki:


- Spędź ze mną jedną godzinę.
Książę Durante D’Agostino zamarł w bezruchu w progu foyer.
Ten głos. Jakby znikąd. Tak cichy, że nie powinien był go usłyszeć przez graną na żywo, pełną zaraźliwej energii muzykę jazzową, dochodzącą z sali balowej, gdzie odbywało się przyjęcie dobroczynne. Miękki, a przy tym dziwnie mocny, przedarł się przez otaczający zgiełk, gasząc wszystkie inne dźwięki. Jakby powstał w jego głowie w formie przyjemnej myśli, odrywając go od otaczającej rzeczywistości. Obudziła się w nim świadomość, najeżona bodźcami, od których stanęły mu włosy na całym ciele, jakby niespodziewanie znalazł się w polu elektrostatycznym.
Durante zmarszczył brwi. Przesłyszał się czy była też to kolejna niestosowna propozycja?
Zrobił gniewną minę i odwrócił się w stronę arogantki. Nagle wszystko wokół znikło. Wydało mu się, że krew przestała mu krążyć w żyłach. Zalała go fala gorąca, morze doznań, niespodziewanych pragnień.
Oczy – jak bezkresne niebo. Ukryte w półmroku za drzwiami do hollu poraziły go spojrzeniem. Ujrzał przed sobą twarz, która z pewnością należała do syreny, a może anioła.
- Jeśli poświęcisz mi godzinę, zapłacę sto tysięcy dolarów – przemówiła niezwykła istota.
D’Agostino oderwał wzrok od nieba jej oczu, przesuwając spojrzenie na usta, które wypowiedziały te słowa. Wilgotne, czerwone jak krwiste wiśnie. Teraz trwały w bezruchu, lekko rozchylone. Oczami wyobraźni ujrzał, jak pieszczą jego ciało...
Poruszył się zaskoczony, czując, jak wzbiera w nim pożądanie.
Podniecenie? Tutaj? Od spojrzenia i kilku słów?
Wyprostował się i wciągnął głęboko powietrze, by odprowadzić nadmiar krwi z dolnych partii ciała do mózgu. Wtedy poczuł jej zapach. Świeży, lekko jaśminowy, nasycony feromonami. Wstrząsnął nim dreszcz.
Nieznajoma wyszła z cienia i Durante stracił złudzenia, że będzie w stanie zapanować nad własnym ciałem.
A może to wszystko nie działo się naprawdę? Może to był tylko sen, a on nadal drzemał w limuzynie wiozącej go na przyjęcie charytatywne, którego był sponsorem? W końcu nie spał od trzydziestu sześciu godzin, co musiało się odbić na jego systemie nerwowym. To wyjaśniłoby pojawienie się tej kobiety w zmysłowej fantazji. Miała ognisto rude włosy, jakie kiedyś widział na obrazie. Zastanawiał się wtedy, czy istnieją takie w naturze. Ogarnęło go nieprzemożone pragnienie, by zatopić palce w ich jedwabistych falach. Oliwkowa cera i jasne oczy, kontrastowały z włosami. Rysy wyrzeźbione w niezwykły sposób świadczyły o silnym charakterze i podkreślały zmysłowość. Bujne krągłości ciała były dopełnieniem ideału.
Nieznajoma nie była jednak wytworem jego przepracowanego umysłu. Była prawdziwa. Niezwykły był tylko efekt, jaki na nim wywarła. Kobiety szalały za nim, od kiedy skończył siedemnaście lat, ale w tamtym okresie nie przechodził burzy hormonów. A teraz niespodziewanie pojawiła się ona.



- Proszę wyjść, bo wezwę ochronę!
Kobiecy głos dźwięczał w ogromnej przestrzeni. Dominic Di Bari zamrugał, ponieważ sala tonęła w ostrych promieniach słonecznych.
Najwyraźniej nie miała pojęcia, kim on jest. Zrobił krok w jej kierunku.
- Powiedziałam…
- Słyszałem, co pani powiedziała. – Widział jedynie zarys jej postaci, ponieważ stała na przeciwległym krańcu sali. – Nie sądzę, żebyśmy się znali. – Postąpił jeszcze kilka kroków i niemal wyciągnął dłoń, ale kobieta patrzyła na niego podejrzliwie.
- Konferencja na temat handlu jest na czternastym. – Podeszła do niego, stukając wysokimi obcasami. – Na wypadek gdyby pan nie zauważył, to jest piętnaste piętro.
Zmrużył oczy, lecz nadal niewiele widział. Jedynie to, że kobieta była w białym fartuchu przypominającym lekarski czy też laboratoryjny kitel.
- Czy to jakieś laboratorium? – zapytał.
- Niestety to nie pana sprawa.
- Jeszcze tydzień temu chętnie bym się z panią zgodził. – Zanim dostał ten dziwny telefon, który wywrócił jego życie do góry nogami.
- Ostrzegałam pana, że wezwę ochronę. – Kobieta wyjęła telefon komórkowy z kieszeni dżinsów. Złapał się na tym, że nie może oderwać oczu od jej niezwykle długich i zgrabnych nóg. Wykręciła numer, po czym czekała na połączenie, stukając nerwowo stopą o śnieżnobiałą podłogę wykładaną płytkami. Patrzyła wszędzie, tylko nie na niego.
Założył ręce na piersi. Na jego ustach igrało rozbawienie. Sądząc z owych nóg, pod tym białym fartuchem musiało się kryć niesamowite ciało.
- Tak, Sylwestrze, na piętnastym jest intruz. Powiedziałam mu, żeby stąd poszedł, ale nic sobie z tego nie robi. – Rzuciła mu wrogie spojrzenie. Miała ogromne piwne oczy, ocienione długimi gęstymi rzęsami. – Dziękuję. Będę wdzięczna.
Wyłączyła telefon.
- Ochrona będzie tu za kilka minut. Ma pan jeszcze szansę, by opuścić to miejsce z godnością.
- Godność bywa taka nudna. – Oparł się swobodnie o framugę drzwi. W jej oczach pojawił się błysk gniewu. – Jest pani naukowcem?
- Tak się składa, że jestem wicedyrektorką działu kosmetycznego. – Uniosła dumnie głowę i zacisnęła wargi.
- Ciekawe. – A więc upodobanie Tarranta Hardcastle’a do pięknych kobiet przełożyło się też na to, jakie kobiety zatrudniał. Wicedyrektorka działu kosmetycznego nie wyglądała nawet na dwadzieścia pięć lat. Najwyraźniej długie nogi zastępowały tutaj doświadczenie zawodowe. Nie było to zaskakujące, biorąc pod uwagę to, co już wiedział o Tarrancie Hardcastle’u, aroganckim palancie, który, jak się okazało po wykonaniu testów DNA, był jego biologicznym ojcem.
Usłyszał windę za sobą.
- To on. – Kobieta wskazała na niego swoim długim palcem. Żadnego lakieru na paznokciach. Czy nie powinna używać tego typu rzeczy, skoro zarządzała działem kosmetycznym?
- Panie Hardcastle. – Sympatyczny szef ochrony w średnim wieku skinął grzecznie głową.
Jej piękne różowe usta otwarły się ze zdziwienia.