Anglia, XIX wiek

Niewielka przesyłka jest niczym puszka Pandory. Wraz z jej otwarciem wracają stare sprawy i ponownie obciążają żyjących jeszcze uczestników dawnego skandalu, a także ich dzieci.

Imogena Hebden dowiaduje się, że nie może liczyć na spadek ani pomoc najbliższych krewnych. Znajduje gościnę u wujostwa, którzy po odpowiednim przygotowaniu wprowadzają ją do towarzystwa. Oczekują od swojej podopiecznej, że znajdzie sobie męża, a tym samym uwolni ich od siebie. Imogena nie uważa się za szczególnie atrakcyjną kobietę, poza tym pochodzi z rodziny uwikłanej w głośny przed laty skandal. Nieoczekiwanie wzbudza żywe zainteresowanie wicehrabiego Monty`ego Mildenhalla, uznawanego za doskonałego kandydata na męża, któremu wyraźnie spieszy się do ślubu. Imogena wie, że w grę nie wchodzi miłość. Co więc powoduje wicehrabią?

Fragment książki:


Na srebrnej tacy leżała tylko jedna koperta. Imogena natychmiast rozpoznała pismo jednego z trzech przybranych braci – Nicka.   Pisał do niej  po raz drugi, odkąd zamieszkała w Shevington; za pierwszym razem uprzejmie, choć zdawkowo gratulował jej, że tak korzystnie wyszła za mąż. Wiadomość, którą przekazywał jej tym razem, była szokująca: Gerry, jej przybrany brat, zmarł na febrę. Nick napisał do niej natychmiast po otrzymaniu wiadomości, ale z listu można było wnioskować, że Gerry nie żył już od kilku tygodni.  Spoczął w obcej ziemi. Tak daleko, że nie mogła  marzyć o złożeniu kwiatów na jego grobie, nawet gdyby mąż i jego ojciec kiedykolwiek pozwolili jej postawić nogę poza terenem Shevington. Słowa, które hrabia skierował do niej tego ranka, można było zrozumieć jako groźbę uwięzienia w posiadłości.
    Nie było przy niej nikogo, z kim mogłaby się podzielić smutną wiadomością, kto by ukoił jej żal. Tak bardzo się starała spełnić oczekiwania. Wydawało jej się, że czyni na tej drodze pewne postępy, ale ten dzień pokazał, jak bardzo się łudziła. Wszyscy odwrócili się do niej plecami.     Miała świadomość, że nie pasuje do tego miejsca, gdy tylko ujrzała zabudowania Shevington.
Jej wzrok przypadkiem padł na brzydki pękaty wazon stojący na stoliku przed kominkiem. Nie mogła uwierzyć, że zadała sobie tyle trudu, by uratować takie paskudztwo albo że starała się przypochlebić ludziom, którzy ją zawiedli. Poderwała się na nogi, chwyciła wazon, reprezentujący sobą całą brzydotę Shevington, uniosła go nad głowę i z okrzykiem gniewu cisnęła na palenisko kominka. Brzęk tłuczonej porcelany sprawił jej radość, ale nie wystarczył, by poczuła się lepiej.
    Odniosła wrażenie, że ściany pokoju zbliżają się do niej i zaraz ją zgniotą. Szarpnięciem rozpięła suknię pod szyją, podbiegła do drzwi i otwarła je na oścież, niemal spodziewając się ujrzeć za progiem strażnika. Odkrycie, że jednak nikogo nie ma, sprawiło jej nieopisaną ulgę.
    Bojowo nastawiona przeszła korytarzem do schodów. Zamierzała wybrać się na spacer i nikt jej przed tym nie powstrzyma. Zaciskając dłonie w pięści, wyszła z domu. Mimo zapowiedzi hrabiego, że każe ją śledzić, nie napotkała żywej duszy, okrążając dom i przecinając rozległy, starannie przystrzyżony trawnik. Była w takim stanie, że właściwie nie wiedziała, dokąd zmierza. Dopiero zapach igliwia uświadomił jej, że znalazła się na skraju lasu.
    Uchylając się przed gałęziami i omijając kolczaste zarośla jeżyn, dotarła do leszczynowego zagajnika. Otoczona zewsząd gęstą zielenią, odchyliła głowę i wydała z siebie długi krzyk. Był wyrazem nie tylko rozpaczy po śmierci przybranego brata, ale też upokorzenia po groźbach hrabiego, żalu po opuszczeniu przez bliźniaków i wreszcie bólu po zdradzie męża.
    Jej los nie obchodził nikogo. A Stephen? Przyjechał za nią aż do Shevington. Szukał z nią kontaktu i jest jej przyrodnim bratem. Do tej pory unikała spotkania z nim, stosując się do życzeń męża. Ale jakie znaczenie obecnie miały jego opinie o Stephenie?