"Mroczny szept" to czwarty tom cyklu o Władcach Podziemi autorstwa Geny Showalter.

Wojownicy strzegący bogów Olimpu zabijają Pandorę i otwierają legendarną puszkę wypuszczając na wolność demony. Aby ponieść zasłużoną karę każdy z nich dostaje jednego demona, który prześladuje ich przez stulecia nie opuszczając na krok. Co jednak stanie się gdy puszka Pandory zostanie odnaleziona i ponownie otwarta? Wojownicy próbują temu zapobiec walcząc z Łowcami i ich bezwzględnym przywódcą opętanym przez demona Nadziei.

Sobin przywódca Władców Podziemi jest opętany przez demona Zwątpienia. Każda kobieta jaka się do niego zbliży ulega podszeptom jego mrocznej strony, traci poczucie wartości i prędzej czy później popełnia samobójstwo. Wojownik po śmierci ostatniej kochanki postanawia nie narażać więcej niewinnych kobiet i żyć w celibacie. Niestety nie jest to takie proste jak się początkowo mogło wydawać. Na drodze Sabina pojawia się Gwen, rudowłosa piękność, która również posiada drugą, mroczną naturę.
Dziewczyna przez rok była więźniem Łowców i stała się mimowolnym świadkiem okrucieństw jakich się dopuszczali. Uwolniona przez Władców początkowo odnosi się do nich bardzo nieufnie, jednak zafascynowana Sabinem postanawia towarzyszyć im w drodze do domu.
W twierdzy wojowników bohaterowie zbliżają się do siebie, odkrywają przed sobą wszystkie tajemnice i wspólnie uczą się kontrolować swoje drugie, groźne "ja".

Długo zastanawiałam się jak ocenić tę książkę. Z jednej strony mnie zaciekawiła, z drugiej znudziła i wzbudziła moją irytację.
Bohaterowie są prości i jednoznaczni, autorka jasno zakreśliła podział między tymi dobrymi i złymi. Nieśmiertelni Władcy, pomimo opętania przez demony, są postaciami pozytywnymi - szlachetni, męscy z wyraźnymi zasadami moralnymi, dla wrogów okrutni i bezwzględni. Przyznam szczerze, wzbudzili moją dużą sympatię i wciąż jestem pod ich urokiem, chyba właśnie tak wyobrażam sobie ideał mężczyzny :)

Mnogość wątków i bohaterów o dość podobnych imionach drażniła mnie, momentami nie mogłam się połapać kto jest kim i o czym teraz mowa. Przeskakiwanie z tematu na temat też nie wyszło książce na korzyść, wprowadziło tylko niepotrzebny zamęt. Do tego dochodzą śmiałe sceny erotyczne, które wrażliwego i niedoświadczonego czytelnika (zwłaszcza tego młodego) mogą zgorszyć i skutecznie zniechęcić do dalszej lektury. Mi osobiście bardzo przeszkadzały wulgarne określenia męskiego przyrodzenia pojawiające się praktycznie na każdej stronie i wszechobecne aluzje do seksu.

Nie czytałam wcześniejszych książek z tego cyklu, do zrozumienia fabuły nie jest to potrzebne, każdy tom jest bowiem oddzielną opowieścią o innym wojowniku.
Autorka zdołała mnie zaciekawić do tego stopnia, że z prawdziwą przyjemnością poznam pozostałe historie Władców Podziemia. Mam nadzieję, że z czasem będzie coraz lepiej, bo książka ma w sobie prawdziwy potencjał.

„Mroczny szept” to czwarta część cyklu Geny Showalter. Dotychczas w Polsce nakładem Miry pojawiły się: „Mroczna noc”, „Mroczna więź” i „Mroczna żądza”. Opowieści o losach Władców Podziemi zyskały wierne grono fanów. Każda część opowiada losy innego Władcy i można je czytać jako osobne opowieści. Mroczna seria G.Showalter jest pełna pasji, nadziei i miłości.

"Mroczny szept " to historia Sabina, Władcy, który ma w sobie demona Zwątpienia. Poznajemy go podczas wyprawy do piramid w poszukiwaniu puszki Pandory. W jednej z piramid podczas walk z Łowcami znajdują laboratorium z uwięzionymi kobietami, na których prowadzono eksperymenty genetyczne - większość z nich jest w ciąży...
Wzrok Sabina przyciąga piękna ruda dziewczyna, która okazuje się być harpią. Budzi ona wokół wśród Łowców strach. Jednak intryguje Sabina, który wydaje rozkaz uwolnienia kobiet - sam zajmuje się Gwendolyn, piękną harpią, która na ich oczach rozszarpuje jednego z dotychczasowych prześladowców.


Ona też ma wewnątrz demona, nad którym nie panuje - tych dwoje zdaje się łączyć więcej niż myślą. Pomału uczą się współpracować, coraz mocniej czują wzajemne przyciąganie - Sabin uczy Gwen panować nad własnym demonem. Razem dążą do znalezienie puszki Pandory i zamknięcia w niej demonów, które opętały Władców - wokół wiele się dzieje.... Poznajemy pozostałych Władców, ich losy, sposoby radzenia sobie z demonami i wzajemną łączącą ich przyjaźń.
Jak ułożą się losy Gwendolin Płochliwej i Sabina? Czy uda im się odnaleźć puszkę? Jak przeszłość Gwen wpłynie na ich wspólną przyszłość?


"Mroczny szept" to bardzo ciekawa książka. Postaci bohaterów są doskonale skonstruowane i przemyślane. Są pełen uczuć, emocji i dylematów.
Akcja jest wartka, pomysłowa - wciąga czytelnika od pierwszych stron. Pisarka zdaje się doskonale łączyć nurt romansu z fantastyką - w wyniku, czego mamy świetną, intrygującą historię zabarwioną czarnym humorem. Czyta się ją szybko i z dużą przyjemnością. Duży plus stanowi ciekawa okładka i bardzo ładna oprawa książki.

Ja polubiłam bohaterów i na pewno sięgnę po pozostałe tomy Mrocznej serii - Wam też polecam !

http://markietanka-mojeksiazki.blogspot.com/2011/10/mroczny-szept-cz4-gena-showalter.html

Zwątpienie i harpia – duet nie do pokonania


Gena Showalter to amerykańska autorka, której książki „królują” na listach bestsellerów New York Times’a oraz USA Today. Najbardziej gustuje w książkach z gatunku paranormal, współczesny romans oraz młodzieżowych. W Polsce znana jest przede wszystkim z serii „Władcy podziemia”, której to „Mroczny szept” jest czwartym tomem.



Władcy podziemi to grupa nieśmiertelnych wojowników, którzy chronili bogów Olimpu. Jednak zostali wyrzucenia i srogo ukarani za zabicie Pandory oraz otworzenie jej puszki, w której zostało zamknięte wszelkie zło. Karą dla nich było opętanie przez jednego z demonów.



W tej części poznajemy historię Sabina, noszącego w sobie demona Zwątpienia. To dlatego wojownik woli skazać siebie na wieczną samotność niż pozwolić, aby demon zatruwał myśli kobiety, którą on obdarzy uczuciem. Jego poprzednie partnerki bardzo szybko ulegały podszeptom zwątpienia i opuszczały go lub odbierały sobie życie. Po stracie Darli, Sabin przysiągł sobie, że nigdy więcej nie zwiąże się z żadną kobietą. Obietnicę udaje mu się dotrzymać dopóki nie poznaje Gwen.



Gwendolyn była więziona razem z innymi kobietami o nadprzyrodzonych mocach, przez łowców. Musiała patrzeć jak ich oprawcy znęcają się i gwałcą jej towarzyszki niedoli, chociaż jej samej nawet nie dotknęli, ponieważ bali się obudzić jej drugą naturę. Gwen wywodzi się bowiem z gatunku harpii, ale nie potrafi zapanować nad swoją mroczną stroną jak inni z jej gatunku.



Sabin postanawia nauczyć kobietę panowania nad harpią, licząc po cichu, iż wesprze ona ich walkę z łowcami. Od samego początku oboje walczą z ogarniającym ich uczuciem, chociaż od razu poczuli, że są sobie przeznaczeni. Oprócz ich temperamentów, przeszkodą dla ich związku może się okazać przeszłość Gwen.



Muszę powiedzieć, iż cała seria napisana przez Gene Showalter, przypomina mi inny doskonale znany cykl, a mianowicie „Bractwo czarnego sztyletu”. Nie chodzi mi w tym miejscu jedynie o wątki miłosne z istotami nadnaturalnymi, ale także o to, że książki można bez problemu czytać bez jakiejkolwiek kolejności. Wszystkie najważniejsze wiadomości są powielane w każdym tomie i bardzo łatwo „połapać się” o co w danej książce chodzi. Najważniejszymi elementami łączącymi całą serię w całość, to w obu wymienionych przypadkach są postacie.



Co do bohaterów to jak wszystkie istoty nadnaturalne, przedstawieni są głównie ze swojej najsilniejszej strony, chociaż trzeba przyznać, iż autorka bardzo się starała nadać im jak najwięcej ludzkich cech, choćby miłość i troska o przyjaciół i ukochane osoby. Natomiast jeżeli miałabym wymienić ulubione postacie z książki to byłby to Aeron – Gniew; oraz Anya bogini Anarchii. Tego pierwszego polubiłam za jego oddanie przyjacielowi, a Anyę za jej wyluzowany styl i fajne teksty.



Jeżeli chodzi o akcję to jest ona przede wszystkim skupiona wokół rodzącego się uczucia i pożądania pomiędzy Sabinem i Gwen. Jednak zdarzają się momenty, gdy akcja przeskakuje na wątek sensacyjny i wszystko nabiera żywszego tempa. W takich chwilach oderwanie się od książki chociaż na chwilę jest praktycznie niemożliwe. Co do fabuły to również jest ona skonstruowana na bazie uczucia dwójki bohaterów, a pozostałe wątki to jedynie jej uzupełnienie. W książce jest sporo scen miłosnych, których opisy nie mają w sobie nic romantycznego ani wyszukanego. Odznaczają się pierwotną żądzą i chęcią zaspokojenia potrzeb, dlatego też autorka posługiwała się w tych momentach prymitywnym językiem ocierającym się chwilami o wulgarność. Jednak wydaje mi się, że nie jest to bardzo rażące, a dodaje jedynie książce odrobinę pikanterii.



Trzeba przyznać, iż pisarka posiada doskonały dar łączenia dwóch gatunków (paranormal romance z sensacją) w jedną spójną całość, a dodatkowo to wszystko „okraszone” jest sporą dawką czarnego humoru, więc powieść czyta się szybko i przyjemnie.



Jeszcze jako dodatkowy plus muszę wymienić to, że autorka subtelnie nawiązuje do kolejnych części z serii mówiących o miłości Aerona i Gideona.



Książkę polecam każdej wielbicielce romansów paranormalnych, a zwłaszcza gdy przypadł im do gustu wspominany przeze mnie cykl J. R. Ward. Ja już nie mogę się doczekać kolejnych części oraz momentu, w którym będę mogła porwać z półki poprzednie tomy.

Seria jest super, czekałam tyle czasu na następną część po polsku i jestem strasznie zawiedziona. Tłumaczenie tej książki jest okropne, aż odechciewa się czytać, momentami zastanawiam się na jaki język została przetłumaczona, lepsze efekty można uzyskać przy użyciu internetowego translatora, nie wiem jak można wypuścić taką książkę i podpisać się pod jej tłumaczeniem czy korektą.
I jak można we współczesnej książce napisać np:
"Kompanionowie nie poczuli się rozbawieni",
"Kto więc zacz?"
"Dłonie miał czerwone od wrażej krwi" - może przydałyby się do tego jakieś przypisy???
To było na pierwszych stronach, zastanawiam się czy czytać to dalej aby nie zrazić się do serii całkowicie, wolę wersję oryginalną, jest bardziej zrozumiała.