Karin Wallis próbuje odzyskać rodzinny klejnot – złotą różę. W desperacji decyduje się na zuchwałą kradzież. Przyłapana na gorącym uczynku musi stawić czoło właścicielowi róży, greckiemu milionerowi. Jednak on nieoczekiwanie postanawia uchronić Karin przed skandalem...

Milioner Vicenzo Valentini obmyśla wyrafinowaną zemstę. Pragnie ukarać Carę Brosnan za to, że wspólnie z bratem, wyrachowanym i podstępnym człowiekiem,  doprowadziła do śmierci jego siostry. Jednym z elementów zemsty jest zaproszenie na jego rodzinną Sardynię...

Fragment książki:


Zaczęła przechadzać się po holu i oglądać wystawione dzieła sztuki, tak jakby na kogoś czekała. Xantemu kłębiły się w głowie pytania, a to znaczyło, że potrzebuje odpowiedzi, i to szybko. Na umiejętności ich zdobywania zasadzał się przecież jego sukces.
    - Kim jest ta dama? – zwrócił się do konsjerża, jedynej osoby w pobliżu, która musiała to wiedzieć.
    Albert rozmawiał z jakąś parą, mamiąc ją wizją niezliczonych show, które można obejrzeć na West Endzie.  Kiedy podszedł do swojego biurka, gdzie kolega sprawdzał dostępność biletów, dyskretnie odwrócił się ku szefowi.
    - Karin Wallis – powiedział półgłosem.
    Xante zmarszczył czoło. Znał to nazwisko, ale był zbyt zajętym człowiekiem, by czytywać rubryki towarzyskie, polegał więc w tych sprawach na wiedzy swoich podwładnych.
    - To ktoś sławny?
    - Z wybitnej angielskiej rodziny – podszepnął mu Albert. – Regularnie opisywana w prasie.
    - Co jeszcze? – naciskał Xante, świadom, że konsjerż nigdy sam z siebie nie powtarza plotek.
    - Jej rodzice zmarli przed kilkoma laty. Brat trochę utracjusz, ale czarujący. Młodsza siostra w szkole z internatem.
    - A Karin? – Xantego irytowało takie wyciąganie informacji.
    - W prasie nazywają ją Lodową Damą. – Albert uśmiechnął się pod nosem. – Dziennikarze, zapytani o to, twierdziliby, że chodzi o jej upodobanie do nart, zresztą rzeczywiście niedawno wróciła ze Szwajcarii, ale… – Odchrząknął.
    - Mów dalej – zachęcił go Xante.
    - Szczerze mówiąc, szkoda pańskiego czasu. Do Karin Wallis nikt nie potrafi się zbliżyć. – Zawsze dyskretny Albert uciął rozmowę, bo para gości podeszła do biurka. – Zaraz będę wszystko wiedział, proszę państwa…
    Goście mieli pierwszeństwo przed szefem. Albert zawsze o tym pamiętał; w końcu po to go zatrudniono.
    Xante skinął głową i skierował się do recepcji, aby przypomnieć, że życzy sobie być informowany o przybyciu każdego z graczy.
     Lodowa Dama!
    Irytowało go, że nie ma czasu podjąć mimowolnie rzuconego przez Alberta wyzwania. Był niesamowicie przystojny i nieprzyzwoicie bogaty, nie miał więc kłopotów z poznawaniem kobiet.


  - Zdaje się, że mamy klienta.
   Cara obróciła się lekko i przez szparę w kotarze oddzielającej bar dla VIP-ów od reszty klubu, zobaczyła wysoką, ciemnowłosą postać. Z niezrozumiałego powodu przeszedł ją dreszcz, więc szybko odwróciła się z powrotem. Wkrótce stąd wyjdzie, spakuje rzeczy, a rano opuści Anglię na zawsze. Nagle myśl o powrocie do ogromnego, pustego, bezdusznego apartamentu wydała jej się przerażająca, tym bardziej że przypomniała jej się niemiła wizyta z poprzedniego wieczoru, tuż po powrocie z cmentarza. Nie chciała teraz o tym myśleć.
   Cormac zostawił ją dosłownie z niczym. Była pod jego opieką od szesnastego roku życia i z biegiem lat coraz wyraźniej okazywał irytację tym faktem. Szybko jednak zaczął wykorzystywać sytuację i traktować siostrę jako darmową pomoc domową do wszystkiego.
   Wypowiedziane półgłosem słowa Roba odwróciły jej uwagę od ponurych wspomnień.
   - Nie oglądaj się teraz. Facet, który tu zajrzał przed chwilą, jest po prostu boski.
   Cara, nie wiedzieć czemu, zawstydziła się nagle swojej obcisłej sukienki. Był to jej roboczy strój odpowiadający fasonem miejscu, w którym pracowała.
   Rob, wyglądający przez szparę w kotarze, wyprostował się gwałtownie.
   - Idzie tutaj. To prawdziwy przystojniak, więc uśmiechnij się ładnie. Na te wszystkie smutki bardzo by ci się przydała gorąca noc z takim mężczyzną. – Dobry wieczór – gładko zwrócił się do obcego, który przystanął obok nich. – Czym mogę panu służyć?
   Cara uznała, że nadszedł czas pożegnania. Zeskoczyła z barowego stołka i nagle znalazła się twarzą w twarz ze stojącym przy barze nieznajomym. Jego oczy  połyskiwały zielonkawo. Miał długie, czarne rzęsy. Brwi też miał ciemne, a kości policzkowe wydatne. Najchętniej od razu pocałowałaby te pięknie rzeźbione, chociaż mocno zaciśnięte wargi. Nigdy wcześniej nie czuła niczego podobnego w stosunku do żadnego mężczyzny.
   Te wszystkie odczucia spadły na nią w ułamku sekundy. Przybysz był tak wysoki, że kiedy stał w wejściu, do baru niemal nie docierało światło.
   Cara nie mogła zrozumieć swojej gwałtownej reakcji na tego człowieka, fakt jednak faktem, że pod jego uporczywym wzrokiem nie była w stanie zrobić kroku.
   Głos Roba dobiegał z bardzo daleka.
   - Proszę pana?
   Mężczyzna przeniósł wzrok na Roba dopiero po długiej chwili, a Cara miała wrażenie, że gwałtownie wróciła na ziemię. Nieznajomy powiedział coś do Roba głosem niskim i głębokim. Zanim zdążyła się zorientować w sytuacji, przyjaciel z uśmiechem podsuwał jej kolejny kieliszek brandy.
   - Dla ciebie od naszego gościa.
   - Dziękuję, ale nie… już wychodziłam… - zaprotestowała nieskładnie.
   - Ależ… proszę nie wychodzić z mojego powodu. – Nieznajomy mówił z uroczym cieniem obcego akcentu.
   Nie mogła nie zareagować na słowa skierowane bezpośrednio do siebie. Znów ogarnęła ją fala tamtych dziwnych uczuć sprzed kilku chwil i odniosła wrażenie, że całe pomieszczenie kołysze się lekko.