Kiedy Amanda spotyka przypadkiem Jareda, byłego chłopaka, wracają niechciane emocje – ból i rozżalenie. Nie szczędzi Jaredowi złośliwości, traktuje go jak łajdaka. Następnego dnia okazuje się, że to właśnie od niego zależy jej przyszłość w agencji reklamowej…

Dane utracił spokój w momencie, gdy pewna gazeta ogłosiła go Kawalerem Roku. Nie może opędzić się od dziennikarzy i od kobiet. Najlepszym rozwiązaniem byłyby szybkie zaręczyny. Jak na zawołanie na jego drodze staje piękna Mariel. Przed laty rozstali się w gniewie, lecz Dane nigdy nie przestał jej kochać…

Fragment książki:


Otworzyła oczy i spojrzała w kierunku, z którego dochodził ostry jak brzytwa głos.
Spod gęstych brwi patrzyły na nią ciemne oczy. Nos był lekko garbaty – zapewne skutek przebytego dawno złamania, kości policzkowe wystające, a czoło wysokie. Usta mężczyzny były pełne, ale niezbyt skore do uśmiechu.
Twarz, którą znała lepiej niż własną, choć od lat jej nie widziała.
- Witaj, Jared.
Nawet nie zauważyła, że samolot wystartował. Jak zahipnotyzowana wpatrywała się w oczy, które patrzyły na nią drwiąco.
- Minęło chyba z dziesięć lat. Można by pomyśleć, że coś się przez ten czas zmieniło, ale najwyraźniej nie.
Dokładnie dziewięć lat i siedem miesięcy.
- Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają.
Spojrzała, jak jest ubrany. Miał na sobie dżinsy. Jared nosił tylko dżinsy, niezależnie od warunków atmosferycznych i okoliczności. Może dlatego, że zdawał sobie sprawę z tego, jak dobrze w nich wygląda?
Tyle tylko że teraz miał na sobie dżinsy od projektanta. Nie wytarte, dziurawe, postrzępione spodnie, z jakimi zawsze go kojarzyła. Do tego czarny kaszmirowy sweter.
Jak widać, niektóre rzeczy jednak się zmieniają.
W życiu by się nie spodziewała, że spotka Jareda Jamesa. Cóż, ten dzień zaczął się niefortunnie, dlaczego więc miałby skończyć się lepiej? Spojrzała wzdłuż rzędów w nadziei, że dostrzeże gdzieś wolne miejsce, ale wszystkie fotele były zajęte.
- Wolałabyś przesiąść się, żeby uniknąć mojego towarzystwa? Jakie to wzruszające.
Amanda nie odezwała się, tylko zaczęła lustrować wzrokiem kolejny rząd. Jeśli będzie zmuszona zostać obok niego, nie ręczy za siebie. Nie dzisiaj.
- Naprawdę chcesz przysporzyć tej kobiecie dodatkowej pracy? Spójrz, jaka jest zabiegana – wskazał głową stewardesę, która podawała drinki.
Amanda wciąż milczała. Uczucia, które przez te lata głęboko w sobie tłumiła, nagle wydobyły się na powierzchnię. Nie bardzo wiedziała, jak sobie z tym poradzić.
To przez niego musiała wyjechać z miasteczka, w którym się wychowała. I przez niego jej stosunki z dziadkiem zupełnie się popsuły. I przez niego również spędziła ostatnie lata szkoły w izolacji i osamotnieniu.
A mimo to, za każdym razem, kiedy wracała do domu, słyszała na schodach jego kroki, widziała na ganku cień jego postaci. Choć starała się o tym nie myśleć, często w jej głowie rodziło się pytanie, gdzie jest i co robi.
Zawsze jej na nim zależało, ale nie potrafiła zapomnieć o tym, co się wydarzyło. Była młodą dziewczyną, która popełniła fatalny błąd. Kara, jaką poniosła, była niewspółmierna do winy.
Jak mogła być tak naiwna, żeby uwierzyć, że go kocha?
Spojrzała teraz na niego i w jego oczach znalazła odpowiedź na swoje pytanie. Żadna szesnastolatka nie potrafiłaby oprzeć się temu mężczyźnie.



Mariel zauważyła znajomą twarz.
Ściągnęła brwi, usiłując przypomnieć sobie nazwisko blondyna w doskonale skrojonym garniturze. Kilku mężczyzn przyglądało się jej z zainteresowaniem. Była niezadowolona, gdyż wolałaby uniknąć rozmowy z blondynem.
Wiedziała, że pociąga mężczyzn. Od pewnego czasu jej podobizna ukazywała się na okładkach czasopism europejskich, a ostatnio również australijskich. Lecz tego wieczoru wolałaby pozostać anonimowa. Tym bardziej że po ostatnich przejściach straciła zaufanie do mężczyzn. Westchnęła, wyprostowała się i rozciągnęła usta w zdawkowym uśmiechu.

Daniel Huntington oparł się o framugę drzwi i obserwował Mariel otoczoną mężczyznami, którzy zdawali się chłonąć każde słowo spływające z koralowych ust.
Nie spodziewał się, że tego dnia spotka Mariel. A nawet gdyby o tym pomyślał, nie przewidziałby, że na jej widok ogarną go dawne uczucia. Mariel miała suknię z głębokim dekoltem; gdyby stał blisko i się przyjrzał, zobaczyłby pępek.
Nie zamierzał podchodzić. Mając prawie dwa metry wzrostu, górował nad innymi i doskonale widział Mariel. Zdawało mu się, że czuje jej ulubione perfumy o zapachu pąsowych róż. Podniecający zapach pasował do kobiety z wysoko upiętymi czarnymi włosami i drobnymi stopami w szpilkach. Drobnych stóp ani długich nóg oczywiście nie widział, ale znał je, pamiętał. Były kształtne, piękne.
Mariel nie patrzyła w jego stronę, lecz mimo to podniósł rękę gestem, jakby ją pozdrawiał. Nie wiedział, czy przyjechała sama czy z kochankiem. Na myśl o Francuzie wbił paznokcie w dłonie. Jeszcze przed chwilą było mu obojętne, że Mariel ma kochanka, a teraz...
Doszedł do wniosku, że jest sama, bo gdyby kochanek też przyjechał, nie odstępowałby jej ani na moment.
Bezwiednie zacisnął pięść, gdy zobaczył, że Mariel czarująco uśmiecha się do wpatrzonych w nią mężczyzn. Zawsze i wszędzie lubiła być w centrum uwagi. Z tego, co słyszał o jej karierze, marzenia Mariel spełniły się. Postanowił zamienić z nią kilka słów, lecz nie chciał dołączyć do mężczyzn wpatrujących się w nią z cielęcym zachwytem. Czy oni nie zdają sobie sprawy, że są od niej mądrzejsi?
Jego rozmyślania przerwał Justin Talbot.
- O, tu jest nasz popularny Kawaler Roku. Gdzie się podziewałeś? Długo cię szukałem.
- Ale znalazłeś.
Dane popatrzył na niego krytycznie. Justin miał kamizelkę gołębiego koloru i starannie dobrany krawat; widocznie dopilnowała tego jego żona. Dane twierdził, że jedynie na pogrzeb należy ubrać się według obowiązujących zasad.
- Nasza chluba. – Justin poklepał go po ramieniu. – Jestem z ciebie dumny.
- A ja jestem wściekły. Nie daruję ci – syknął Dane. – Trudno opędzić się od bab.
Był bardzo znudzony tym, że dużo młodych kobiet starało się zwrócić na siebie uwagę Kawalera Roku.
- Traktuj to jako działalność charytatywną – podsunął Justin.
- Znam lepsze sposoby pozyskiwania pieniędzy na zbożne cele – burknął Dane. – Dziennikarze też nie dają mi spokoju.
- Nic dziwnego. Założyciel OzRemote, milioner i kawaler do wzięcia... Kogo ja tam widzę? Czy to Mariel Davenport?