W niedzielę przeczytałam opowiadanie nr 2 "Kuzyn z Bretanii". Mam je gdzieś wydane w serii Romans HQ, ale jakoś nigdy po nie nie sięgnęłam. Teraz była okazji i cóż-mam podobne odczucia do Margret, która napisała, że opowiadanie to pasuje idealnie do serii Światowe Życie. Faktycznie tak jest. Bohater to arystokrata w każdym calu, na dodatek zbyt pewny siebie, arogancki i uważający, że kobiety są stworzone tylko dla niego. Przez całą książkę traktuje okropnie swoją przyszywaną "kuzynkę", a na koniec wyznaje, że ją kocha, ona mu wybacza wszystkie poniżenia i ...żyli długo i szczęśliwie:) To tak w skrócie, choć oczywiście sprawa jest trochę bardziej skomplikowana- Serenity, córka arystokratki i malarza, po śmierci rodziców dostaje zaproszenie do rezydencji babci, o której nigdy nie słyszała. Gnana ciekawością wyrusza w podróż do Bretanii, zostawiając za sobą dom, pracę i niedoszłego narzeczonego. Babka okazuje się nie być typową kochającą babcią, tylko pełną dystansu, chłodną arystokratką, oskarżającą rodziców Serenity o kradzież pamiątki rodzinnej. Zdegustowana Serenity najpierw marzy o jak najszybszym wyjeździe, lecz decyduje się zostać i wyjaśnić zagadkę sprzed lat. Rozwiązanie okazuje się niezwykłe (takiego się nie spodziewałam). Samo opowiadanie, pomimo wstrętnego "kuzyna", podobało mi się. Nie było tu jakichś przesadyzmów, wiele rzeczy wydawało się realnych. Bohaterka może zachowywała się momentami, jak dziecko, ale pewnie takie rzeczy przytrafiają się wielu z nas od czasu do czasu:) Tak więc ogólnie pozytyw. To już 2 fajne opowiadania, pozostało mi jeszcze trzecie, które jak na razie doczekało się kiepskich recenzji, ale zobaczymy. Na razie czytam "Zaufaj mi"...:)

Doczytałam wczoraj ostatnie 4 strony pierwszego opowiadania i mam jeszcze jedną dosyć ważną uwagę- otóż podobała mi się konkluzja głównej bohaterki nt miłości- otóż jest na końcu książki taki moment z niebezpieczną iluzją przygotowywaną przez Pierce'a, która nie podoba się Ryan. Próbuje przekonać go do rezygnacji z zadania, ale żadne sugestie na niego nie działają. Bohaterka rezygnuje więc z tej miłości i ucieka przed ukochanym, by po tygodniu powrócić z myślą, iż przecież zakochała się w mężczyźnie właśnie takim- oddanym swojej pracy, wykonującym niebezpieczne numery i walczącym cały czas z organiczeniami. No właśnie- a jak często my same zakochane próbujemy na siłę zmienić obiekt swoich uczuć i pozbyć się jakichś tam skaz na jego wizerunku? A przecież skoro wcześniej nam coś nie przeszkadzało to widocznie nawet tę cechę tego naszego mężczyzny wtedy kochałyśmy? Bardzo to ciekawa sprawa, bo sama łapię się na tym, że wkurzam się na męża o coś, co kiedyś niby mi nie przeszkadzało:)

Kasiek, a ja właśnie kończę pierwsze opowiadanie i wbrew pozorom czytało mi się je świetnie. Element "magiczny" całkiem znośny, a nawet powiedziałabym, że zaciekawia:) Najbardziej podobały mi się kreacje głównych bohaterów- ona to kobieta próbująca cały czas wykazać się przed ojcem, którego niestety nie można nazwać "tatusiem"- facet jest skryty, nigdy nie powiedział córce, że ją kocha, tylko dawał pieniądze- nawet prezent na urodziny zlecił kupić swojej sekretarce. Zatrudnił co prawda córkę u siebie w firmie, ale jakoś nie bardzo umie jej zaufać i dać wolną rękę- ten wątek wydał mi się całkiem prawdziwy, taki realistyczny, bo niestety w życiu też często nie wystarczy rodzicom, iż po prostu jesteśmy i mamy wrażenie, że na miłość trzeba zasłużyć... Natomiast główny bohater to mężczyzna wychowany w domu dziecka, który do swojej wielkiej sławy magika doszedł ciężką pracą i na pewno nic nie dostał ot tak sobie. To mężczyzna, który boi się zaufać i boi się uzależnienia od drugiej osoby, a jednocześnie bardzo pragnie takiej bliskości, bo w głębi duszy jest samotny. Romans tych dwojga wybuchł nagle i miał gwałtowny przebieg- tak na marginesie to sceny erotyczne niczego sobie:) Co było na końcu przeczytasz sama (jak się zmusisz do zajrzenia), ale mnie naprawdę to opowiadanko się podobało- wydało mi się czymś orzeźwiającym wśród innych, podobnych do siebie, tekstów. Z tematem magików chyba się dotąd nie spotkałam, więc nawet to zachęciło mnie do sięgnięcia, no i oglądałam kiedyś, kiedyś film na podstawie tego opowiadania, który bardzo mi się podobał. No ale jak to już nieraz pisano- gusta są różne:)

"Niebezpieczna miłość" to trzy bardzo różne w swojej wymowie opowiadania, w których głównym tematem są oczywiście perypetie miłosne głównych bohaterów. Tym razem pozwolę sobie świadomie opuścić krótkie ich streszczenia, ponieważ naprawdę świetnie zrobił to powyżej moderator. Co do treści - nic dodać, nic ująć.
Wszystkie historie przeczytałam z przyjemnością. Bardzo podoba mi się "Magiczna chwila". To opowiadanie bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło. Zostawiłam je sobie na koniec, ponieważ nie przepadam za zjawiskami paranormalnymi, a sugerując się tytułem obawiałam się pojawienia jakiś dziwnych, niesamowitych zjawisk. Nic bardziej błędnego! Sama magia, która jest nieodłącznym elementem rozgrywających się wydarzeń, tak naprawdę jest tylko "zasłoną dymną" dla głównego bohatera, który usiłując uwolnić się od drastycznych wspomnień i smutnych wydarzeń z dzieciństwa, w niej właśnie znajduje ukojenie i w pewien sposób również rozwiązanie swoich problemów. Ryan i Pierce, ludzie zdawałoby się z tak różnych światów, a jednak oboje bardzo poranieni nieufnie podchodzący do miłości i budowania wzajemnych relacji. Warto przeczytać, dlaczego i co tak naprawdę ich łączy.
"Kuzyn z Bretanii", to nie tylko bajkowa powiastka z wyższych sfer o miłości. To także historia pewnych bardzo istotnych życiowych wyborów, które wpływają na odmianę losu całej rodziny. Czy warto poświęcić samego siebie, żeby pozwolić innym żyć w błogiej nieświadomości i uchronić ich przed cierpieniem i skandalem? Sami zdecydujecie, gdy już przeczytacie. Zobaczycie także, w jaki sposób niezależna, uparta i impulsywna amerykańska dziewczyna trafi do serca aroganckiego, apodyktycznego i irytująco pewnego siebie arystokraty. Oczywiście wystąpią pewne komplikacje w ich wzajemnych relacjach, bo, jak to w miłości zwykle bywa, nie da się uniknąć "zaburzenia komunikacji" i pewnej dozy nieufności panującej w relacjach damsko - męskich, gdy ludzie są zakochani.
"Grecki honor" to taka może trochę banalna, ale wciągająca intryga kryminalna. Akcja toczy się wartko, a główni bohaterowie pozwalają się porwać nieskrępowanej, żywiołowej namiętności i cieszyć się chwilą nawet wśród nieprzewidzianych, niesprzyjających miłości okolicznościach.
Co mi się bardzo w tych opowiadaniach podoba, to główne bohaterki - nie "delikatne mimozy" szukające wsparcia i ochrony u wybranego mężczyzny, ale aktywne, znające swoją wartość kobiety świadome, czego oczekują od życia. Uważam, że naprawdę warto przeczytać te historie. Już sama okładka zachęca do sięgnięcia po nie. Jeżeli ktoś szuka nieskomplikowanej rozrywki i pragnie poczytać o burzliwych uczuciach, to zdecydowanie ta lektura jest właśnie dla niego. Ja się przy niej dobrze bawiłam i regenerowałam siły po dosyć nerwowym, wyczerpującym tygodniu, dlatego też z czystym sumieniem polecam Wszystkim właśnie tę książkę.

Muszę jeszcze troszkę przemyśleć i przygotować się do dłuższej opinii, a tak na gorąco, w telegraficznym skrócie specjalnie na życzenie mojej koleżanki Kasiek:
Te 3 opowiadania to jak dla mnie różne zebrane w jedno serie harlequin.
1."Magiczną chwilę" przyporządkowałabym do orchidei lub romansu, ewentualnie gorącego romansu.
2. "Kuzyn z Bretanii" to zdecydowanie światowe życie.
3. "Grecki honor" to kolekcja lub bestseller z elementami gorącego romansu. To opowiadanie przypomina mi trochę "panów agentów" Palmer i Salę w delikatniejszym, prostszym wydaniu. Intryga kryminalna może i nie najmocniejsza, ale naprawdę dobrze się czyta.
We wszystkich trzech opowiadaniach zawarta jest spora dawka burzliwych emocji i namiętności. Dla mnie całość to po prostu jeden duży Harlequin w eleganckim wydaniu i jeżeli ktoś czyta je chętnie, to według mnie się nie zawiedzie. Dlatego też oceniłam wysoko. Oczekiwałam nieskomplikowanej rozrywki i się nie zawiodłam. Tak więc w moim przypadku - jak to wyżej tak ślicznie określiła koleżanka Kasiek - Najlepsza Redakcja na świecie trafiła w "dziesiątkę", za co serdecznie dziękuję. A tak między nami, to jestem przekonana, że Kasiek wkrótce uraczy nas wspaniałą, niekonwencjonalną, porywającą recenzją, która wywoła burzę mózgu i zachęci czytelniczki o najróżniejszych poglądach i upodobaniach do ożywionej dyskusji. Przyznam się, że już się na nią cieszę. Słowa Kasiek zawsze poprawiają mi nastrój i sprawiają, że więcej się uśmiecham.

Dzień Książki minął i już można pisać/mówić co się tylko chce o książkach, nawet niepochlebnie. Wczoraj otrzymałam od Najlepszej Redakcji na świecie paczkę a w niej "Niebiezpiczną miłość" Roberts. Podejrzewam, że Redakcja ma całkiem spore poczucie humoru, bo ja i Roberts, a już ja i krótkie formy Roberts.... Ale skoro dostałam to wypadało by przeczytać. I tak też zrobiłam. Zaczęłam rzecz jasna od końca. Pominęłam "Magiczną chwilę", bo nie dość, że Roberst, że krótkie to jeszcze o iluzjoniście. "Kuzyna z Bretanii" czytałam kiedyś, dawno bo dawno ale jednak, także więc go sobie darowałam. Całe szczęście było jeszcze jedno opowiadanie "Grecki honor". I tu się przyznam, że wybrałam je ze względu na hśź-towy wydźwięk tytułu i blurbu (Grecja, milioner, dziewczę na urlopie), jako że nigdy nie kojarzyłam Norki z takim rodzajem literatury byłam mocna zainteresowana.
Jak na hśż mocno rozczarowujące, jak na możliwości Nory także. Opowiadanie jest słabe. Bohaterka taka hiper, super, ekstra, ale to akurat norma u Nory. Nie dość, że piękna jak malowanie, to jeszcze inteligentna, potrafiąca sobie poradzić w każdej sytuacji, i zna cztery a może i pięć języków (pracuje jako tłumacz dla ONZ). On pół Amerykanin pół Grek, milioner, mądry, śliczny i nic tylko się zakochać. I oczywiście się zakochają, i będzie intryga kryminalna (niestety od razu wiedziałam, kto będzie tym złym). I ona nie będzie chciała, on będzie chciał. I będą nocne wizyty w sypialni… I różne dramatyczne zdarzenia. I pewnie bym się nie czepiała tego opowiadania, dałabym mu te trzy gwiazdki. Ale Roberts przyzwyczaiła mnie lata temu do czegoś o niebo lepszego, jako że przygodę z jej twórczością zaczęłam od najlepszych powieści, które napisała, więc wiem na co ją stać. I za każdym razem gdy czytam coś, co jest grubo poniżej jej możliwości, żółć mnie zalewa. Opowiadanie samo w sobie nie jest złe, niestety jak na Norę to zdecydowanie za mało, według mnie. Bohaterowie nie powinni mnie denerwować, nie powinnam być znużoną postacią Morgan, powinnam za to nie móc się doczekać końca, by uzyskać odpowiedź na pytanie „Kto jest tym Wielkim Złym Przemytnikiem W Masce?” Ale tak sobie myślę, że fanki twórczości powinny być zadowolone. Bo to jednak jest Nora Roberts –Królowa, a to że ja za nią nie przepadam, bo mnie ta jej nierówność denerwuje.
Jak tylko przeczytam kolejne opwiadania z tego tomu, od razu podzielę się wrażeniami.