Harlequin

Nie zostanie ta książka moją ulubioną, ale była całkiem OK.
Chyba jestem jedyną osobą, której nie rusza zachowanie Rodriga. Moim zdaniem on od początku nic nie udawał, zachowywał się przewidywalnie i nie zaskakiwał. On nie udawał nikogo specjalnie szlachetnego. Bohaterka za to wykazała się dużą głupotą wychodząc za niego za mąż wiedząc, że jej nie kocha. Sama sobie winna.
Jakoś nie pałam do niej sympatią.
Książkę polecam.

ciekawa i wciagajaca opowiesc o tym ze milosc pokona wszystkie przeszkody. zakonczenie troche melodramatyczne ale fajne i wciagajace. mam ochote przeczytac ta ksiazke jeszcze raz i jeszcze raz...tak bardzo mi sie podobala.polecam kazdemu.

Lekka, miła i przyjemna, jak większość książek tej autorki. Polecam

I przeczytałam... W trochę odwrotnej kolejności, niż powinnam, bo trochę wcześniej czytałam "Ukryte uczucia", a więc historię Jasona i Gracie, przyrodniego rodzeństwa Glory.
Książkę czytało mi się bardzo dobrze - szybko, lekko, nie zauważyłam ani jednego "cięższego" momentu.
Bohaterka sympatyczna, bohater, jak to palmerowaty bohater. A więc norma.
Dałam 4, bowiem jednak im więcej Palmer czytam, a szczególnie tej opisującej koleje losów mieszkańców Jacobsville, tym bardziej dostrzegam schematyczność tych opowiadań. Nie mówię, że to źle - bo skoro czytam kolejne tomy, to pewnie tego oczekuję :) Ale mimo wszystko chciałabym chociaż raz być czymś zaskoczona. A tu co? Tu należałoby przytoczyć całą wypowiedź Kasiek, która wypunktowała co i jak :)
Momentami trochę zastanawiałam się nad fabułą, np przy ślubie Glory i Rodrigo. Zupełnie niepotrzebny był tu wg mnie... I może pasował by on do Glory-prostaczki, ale do Glory-prokurator jakoś nie bardzo...
No i zakończenie zdecydowanie zbyt szybkie i zbyt łatwe. Ja rozumiem, że Rodrigo wszystkie te podłe rzeczy robił, bo cierpiał (tzn. nie rozumiem, ale jestem w stanie przyjąć ten punkt widzenia), ale cierpienie nie może być usprawiedliwieniem tego, że celowo, z premedytacją, z zimną krwią, ranimy drugą osobę. Za łatwo Gloryanne mu wybaczyła... Za łatwo.
Tak więc bohaterowie typowi dla Palmer, chociaż muszę przyznać, że Rodrigo Ramirez w swoim chamstwie bije wszystkich na głowę. A to, że obraża Glory w rozmowie z innymi, za jej plecami, to już w ogóle szczyt wszystkiego!
Zdecydowanie plusem książki jest to, że stanowi ona fragment większej całości i czytając o mieszkańcach Jacobsville czuję się, jakbym czytała o znajomych. To fajne uczucie :)
Z mojej wypowiedzi ktoś może wywnioskować, że książka mi się nie podobała. To nieprawda. Jeżeli "załapiemy" konwencję, w której poruszają się bohaterowie książek pani Palmer, nie zrażamy się drobnymi nieścisłościami, to czyta się naprawdę świetnie.
A jeżeli ktoś czytał inne części "teksańskie", to ta pozycja jest obowiązkowa :)

Ktoś powiedział, co prawda nie tu, że Gloryanne, bohaterka „Nieustraszonych” mej ukochanej Palmer jest mało „palmerowata”. Hm…. bohaterka Palmer wymykająca się schematom - ciekawe, a na dodatek wielce frapujące, bo jak czytać Palmerkę, skoro wiadomo, że książka mnie rozczaruje? Tak, bez bicia przyznaję się, że czytam książki Damy w Kapeluszu, bo są takie jej. W każdym razie do czytania „Nieustraszonych” zbierałam się długo, i kiedy w końcu zaczęłam, książkę odłożyłam dopiero, gdy przeczytałam ostatnie zdanie. Czy „Nieustraszeni” są dobra książką? Nie. Czy są złą książką? Też nie. „Nieustraszeni” to książka Palmer, nowa książka Palmer. Żeby była jasność, określenia „dobra” i „zła” nie mogą się odnosić do Palmer. Bo ona wymyka się wszelkim ocenom. Jest literatura i jest Palmer, jak to powiedział ktoś mądry. Proste.
Wracając do głównej bohaterki, jest na wskroś palmerowska w duchu i w czynach. Pozwoliłam sobie wynotować w punktach te zdarzenia z jej życia, które o tym stanowią. Chcę jeszcze zwrócić uwagę na fakt, iż bohaterka ma 25 lat.
1. Była katowana przez matkę.
2. Mimo iż w sądzie zeznawała przeciwko matce, sąd skazał jej ojca za znęcanie się nad nią, ojciec w więzieniu został zasztyletowany przez współwięźnia.
3. Trafiła do rodziny zastępczej, która się o nią nie troszczyła, padła tam ofiarą napaści dwóch nastolatków.
4. Matka uszkodziła jej biodro, gdy Glory ratowała przed nią kota. Ta wredna baba uderzyła ją kijem bejsbolowym, który na dodatek był własnością naszej bohaterki. Po tym wypadku Glory utyka.
5. Ma nadciśnienie.
6. Jako dziecko miała nadwagę i była obiektem kpin ze strony koleżanek i kolegów, jedna z nich założyła nawet specjalną stronę internetową, mającą na celu ośmieszenie tego biednego dziewczątka.
7. Nie ma żadnych przyjaciół.
8. Baron narkotykowy chce ją zabić.
9. W trakcie procesu tegoż barona miała lekki zawał serca, a obecnie grozi jej taki, który może skończyć się śmiercią.
10. Jej leki są moczopędne.
11. Nie wie czy będzie mogła mieć dzieci z powodu swego zdrowia.
12. Chodzi o lasce.
13. Jej matka się puszczała.
14. Ma podwyższony cholesterol.
15. Ma dusznicę.
16. Spotyka faceta, który od pierwszego spojrzenia jej nie lubi, a na dodatek słucha muzyki klasycznej i lubi operę. Ja osobiście takim facetom nie ufam Zapomniałabym, facet lubi również poezję.

17.Ten jej tumanowaty ukochany poszedł z nią do łóżka, bo był pijany i chciał zapomnieć o swej jedynej prawdziwej miłości.
18. Ta gnida spotyka się z jakąś Teresą i to na oczach biednej Glory.
19. Glory słyszy jak on mówi, że jej nie chce bo:
a) jest niewykształcona,
b) nie ma nic do zaoferowania mężczyźnie,
c) jest naiwna i zachowuje się jak nastolatka,
d) nie uosabia ideału pięknej Amerykanki,
e) nikt nie chciałby takiej pospolitej kobiety,
f) nie umie się ubrać (ale jak się ubrała ładnie to na nią nawrzeszczał, że się prowokująco stroi).
20. Ta gnida (jej ukochany) bierze z nią ślub, bo jego ukochana zaszła w ciążę z mężem i mu o tym nie powiedziała.
21.Ta gnida (jej ukochany) się jej wstydzi.
22. Ta gnida(jej ukochany) okłamuje ją i nie informuje o tym, że jest agentem DEA.
23. Traci przez niego dziecko - w wyniku stresu dochodzi do poronienia.
24. Kiedy przebywa w szpitalu on pojawia się z awanturą żądając rozwodu.
25. Tę gnidę(jej ukochanego) porwą handlarze narkotyków i się dziewczyna będzie musiała denerwować.
To właśnie czyni z niej idealnie wpasowującą się w archetyp palmerowski . Ale skłamałabym, gdybym twierdziła, że nie przejawia żadnych innych cech.
Tak, w jakimś stopniu jest mopem, bo gdyby nim nie była znaczyłoby to, ze Palmer porwali kosmici i zrobili jej pranie mózgu, a jak powszechnie wiadomo, w Texasie są tylko kowboje. Glory potrafi się postawić, i porzucić tego tłuka swojego dwa razy. Ba, posunie się nawet do tego, że zażąda od niego rozwodu i do tego rozwodu doprowadzi oraz będzie się spotykać z całkiem sympatycznym funkcjonariuszem Kilravenem i nie omieszka poinformować o tym swego byłego już męża. Kiedy zaś porwą go handlarze narkotyków, zorganizuje akcję ratunkową. Akcję, w której sama nie weźmie udziału, co świadczy o czymś co można nazwać inteligencją, dość rzadko spotykaną u bohaterów i bohaterek książek Palmer. Jednakże gdy on wróci, pokaja się i kupi jej wymarzony dom, łaskawie zgodzi się za niego wyjść ponownie, co trochę rozczarowuje. Jakieś dodatkowe dwadzieścia stron czołgania się Ramireza nie zaszkodziłoby książce. Bo mu wszystko przychodzi zbyt łatwo.
Fakt, ma za sobą trudna przeszłość - rodzice zginęli, a siostrę zabił handlarz narkotyków, ale z drugiej strony pochodzi z arystokracji, jego rodzina ma powiązania z duńską i hiszpańską rodziną królewską. Zna kilkanaście języków, jest najlepszym z agentów. Za jego głowę bardzo źli przestępcy wyznaczyli bardzo wysoką nagrodę. A, i żadna kobieta mu się nie oprze. I mogłabym zacząć na niego wyrzekać jaka to gnida, śfinia i jak bardzo on nie godzien bohaterki. Nie zrobię tego jednak, bo te dwa tumany są siebie warte. Oboje nie chcą związku, bo się wstydzą pokazać z tym drugim. Bo jak to tak? Ona prokurator z prostym robotnikiem… A on taki arystokrata z taką prostą i niewykształconą. Tu tylko dodam, że żadne nie przyzna się kim naprawdę jest. Jedno głupsze od drugiego.
Całe szczęście jest ktoś głupszy od nich. Ci głupsi to handlarze narkotyków. Większych tumanów i imbecyli to ze świecą w reku szukać, a i tak człowiek nie znajdzie. Hm… po dłuższym zastanowieniu doszłam do wniosku, że o to jednak się czepiać nie będę, bo u Palmer nie intryga kryminalna a uczucie jest ważne.
Na koniec zdradzę jeszcze nad czym zastawiałam się czytając „Nieustraszonych”
1.Kiedy Marquez („Nieustraszeni” to kolejna historia, w której ma swój udział) doczeka się swojej książki, i na czym się dorobi, bo na razie jest za biedny (bohatera Palmer musi być stać na założenie rodziny)?
2. W jakiego tłuka zamieni się Kilraven i podobnie jak przy Marquezie kiedy dostąpi zaszczytu własnej książki?
Coś tam jeszcze myślałam, ale radość z obcowania z tą jakże wybitną literaturą sprawiła, że nie wiem o czym. Czytajcie i dzielcie się wrażeniami :). Warto, bo książka jest świetna...;)

Dla mnie to piękna, życiowa książka o miłości. Happy-end może trochę bajkowy, ale właśnie to jest w niej piękne. Tu Diana Palmer w swojej najlepszej formie - oczywiście to moje subiektywne zdanie i każdy ma prawo się ze mną nie zgodzić. / Po troszkę odbiegającej od najwyższej noty średniej doszłam do wniosku, że komuś jednak czegoś w niej zabrakło./