Anglia, rok 1850
Emily Barrow była bliska załamania. Straciła brata i bratową, którzy osierocili dwoje małych dzieci. Jakby tego nieszczęścia nie wystarczyło, jej mąż, hrabia Stephen stał się ofiarą brutalnego napadu. Rany nie okazały się groźne, ale Stephen zapadł na amnezję. Znał Emily w dzieciństwie, później podkochiwał się w niej jako młodzieniec, wreszcie po latach się z nią ożenił, a mimo to teraz traktował ją jak nieznajomą. Nie pamiętał, że kilka miesięcy temu wzięli ślub. Postanowiła, że się nie podda i będzie cierpliwie czekać. Nadzieja pojawiła się, gdy Stephen, nadal nie mając świadomości, że jest mężem Emily, zaczął ją adorować.

Fragment książki:

- Masz szczęście, wiesz?
Czuł się tak, jakby mu rozłupano głowę na dwie części. Nie miał nawet siły otworzyć oczu, żeby zobaczyć, kto go pielęgnuje.
- Szczęście? – wyszeptał.
- Tak, masz szczęście, że nie miałam arszeniku, by ci dosypać do herbaty – usłyszał. – Albo jakiejś innej trucizny. Mógłbyś już nie żyć.
Poczuł na czole ciepły, pachnący ziołami kompres.
- Jak to? – Uchwycił się kurczowo pledu i z wysiłkiem otworzył oczy.  Gdzie jest? I kim jest ta kobieta?
Istota żywiąca wobec niego zbrodnicze zamiary miała twarz anioła, miodowego koloru luźno spięty kok, z którego wymykały się długie pasemka, i wielkie bursztynowe oczy. Wyglądała ładnie mimo brzydkiej żałobnej sukni i zapadniętych policzków. Znał ją, ale nie potrafił sobie przypomnieć jej imienia. Chyba spotkał ją w dzieciństwie.
- Złamałeś obietnicę. Gdyby nie ty, mój brat by żył. – W jej głosie dźwięczała raczej gorycz niż pretensja.
Oskarża go o śmierć brata? To chyba pomyłka. Nie wiedział nawet, kim ona jest, a co dopiero, kim był jej brat.
Strącił kompres z czoła. Wpatrzył się w nią natarczywie.
- Ktoś ty?
- Nie pamiętasz? – zapytała tonem wyższości. – Myślałam, że najgorsze masz już za sobą. – Odstawiła z hałasem filiżankę na spodek.
- Nie odpowiedziałaś, jak masz na imię.
- Nie pamiętasz? Emily. – Pochyliła się nad nim, jakby spodziewała się reakcji z jego strony.
Mgliste wspomnienia z przeszłości złożyły się w całość. Emily Barrow, córka barona Hollingforda. Nie widział jej od dobrych dziesięciu lat. Ta skromna kobieta to ta sama rozdokazywana nastolatka, która rzucała kamykami w jego powóz? Wspinała się na drzewa, żeby go śledzić? I całowała go, gdy był śmiesznym, nieopierzonym młodzieńcem?
- Co tu robisz?
- Mieszkam. Jestem twoją żoną, nie pamiętasz?
Żoną? O czym ona mówi? Przecież nie jest żonaty.
- Chyba żartujesz.
Ona kłamie, jeśli chce go wykorzystać, to pożałuje.
- Nie przyszłoby mi do głowy żartować na taki temat.
Ponownie próbowała go napoić, ale uchylił głowę. Zamknął powieki, czekał, aż minie atak bólu. Po chwili rozejrzał się po pokoju. Rozpoznał własną sypialnię w Falkirk House, jednej z należących do niego wiejskich rezydencji.
- Jak długo jestem w Falkirk?
- Dwa dni.
- A przedtem?
Wzruszyła ramionami.
- Wyjechałeś do Londynu tydzień po naszym ślubie. Nie widziałam cię od lutego. Ty mi powiedz, gdzie byłeś.
Próbował sięgnąć pamięcią w przeszłość - czarna dziura. Utracił część własnej tożsamości. Było to mocno frustrujące. Nagle przypomniał sobie, że w styczniu porządkował rachunki w jednym ze swoich majątków. Co było potem? Nic.
- Jaki mamy dziś dzień? – zapytał.
- Dwudziestego maja.
Luty, marzec, kwiecień, prawie cały maj… Z jego życia wypadło ponad trzy i pół miesiąca. Wytężył umysł, ale jedynym skutkiem był wzmożony ból głowy.
- Gdzie byłeś? – W jej głosie słychać było troskę. Dziwne, niby dlaczego miałaby się o niego martwić. Przecież parę minut wcześniej groziła mu otruciem.
- Nie wiem – odpowiedział szczerze. – I nie przypominam sobie, żebym się żenił.
- Może i nie pamiętasz, ale to prawda.
- Czuję, że mój powrót cię nie zachwycił.
W jej oczach zamigotały łzy.
- Nie masz pojęcia, przez co przeszłam. Myślałam, że już nigdy cię nie zobaczę – powiedziała cicho.