Przystojny, lecz brutalnie oszpecony miliarder Ethan Alexis żyje samotnie w pałacu w Toskanii. Pewnego dnia ratuje od kompromitacji śpiewaczkę operową Savannah Ross i znajduje się w centrum zainteresowania mediów. Nie jest tym zachwycony. Postanawia ponownie skryć się w swojej siedzibie, ale oferuje gościnę pięknej Savannah...

Grecki milioner Kostas traci w wypadku żonę, a jego kilkuletnia córka zapada na białaczkę. Zdesperowany Kostas leci do Australii, gdzie mieszka wyklęta przez grecką rodzinę siostra bliźniaczka jego teściowej. W domu zastaje tylko jej córkę, piękną Sophie... 

Fragment książki:

Uświadomiła sobie, że najbardziej przeraża ją nie to, że za chwilę ma zaśpiewać na oczach widowni telewizyjnej na całym świecie, lecz ewentualność, iż mogłoby się jej nie powieść i zmartwiłaby tym swych ukochanych rodziców. Podobnie jak wielu innych okolicznych farmerów, ciężko przeżyli fakt, że niedawno pryszczyca wygubiła ich stado bydła, toteż Savannah z całego serca pragnęła dać im choć trochę radości.
    Drgnęła nerwowo usłyszawszy, że stadionowy spiker wymienił jej nazwisko. A kiedy zaczął przesadnie wychwalać ją jako dziewczynę o złocistym głosie i równie złotych włosach, przyrzekła sobie, że przefarbuje je na jaskraworóżowe. Tłum zareagował entuzjastycznymi wiwatami. Obawiała się, że ujrzawszy ją, widzowie przeżyją gorzkie rozczarowanie. Wcale nie była efektowną blondynką, jak sugerował konferansjer, tylko nieśmiałą wiejską dziewczyną, która przeżywała teraz potworną tremę.
    Weź się w garść, powiedziała do siebie i dopięła zamek błyskawiczny uszytej na miarę sukni w jej ulubionym różowym kolorze. Znakomity londyński krawiec zdołał nawet zatuszować jej nieco zbyt obfite kształty, tak że nie wyglądała na grubą.
    - Nie możesz tego włożyć! – zawyrokował ktoś, odsuwając kotarę.
    Cofnęła się wstydliwie na widok mężczyzny, którego niepozorna powierzchowność doskonale pasowała do piskliwego głosu.
    - Dlaczego? – zaprotestowała. To był piękny strój, jednak nieznajomy spoglądał na nią z takim niesmakiem, jakby miała na sobie foliowy worek na śmieci z wyciętymi dziurami na głowę i ręce.
    - Bo ja tak mówię – rzekł beznamiętnie.
    Spostrzegła, że jest ubrany w dres reprezentacji Anglii, więc pohamowała ostrą ripostę i spytała najuprzejmiej, jak potrafiła:
    - Co panu się nie podoba w tej sukni?
    - Jest niestosowna – i powtarzam ci, że nie możesz w niej wystąpić.
    Co za ordynus, pomyślała, gdy mierzył ją wzrokiem. Czyżby uważał dekolt za zbyt głęboki? Zawsze miała kłopot z ukryciem bujnych piersi i nie znosiła, gdy faceci się na nie gapili. Jednak ten ubiór zaprojektowano przecież na estradowy występ.
    - Jak to niestosowna? – zapytała z uporem.
    - Nie spodoba się Niedźwiedziowi – oznajmił, jakby to rozstrzygało sprawę.
    - Dlaczego? – spytała z mocno bijącym sercem.
    Zawsze marzyła o tym, by Ethan Alexis ją ujrzał, lecz teraz nagle straciła kontenans. Niemniej zamierzała twardo obstawać przy swoim.
    - Jest różowa – wyjaśnił nieznajomy, krzywiąc się, jakby kolor różowy brzydko pachniał. – Będziesz musiał ją zdjąć.
    Savannah zacisnęła usta. Matka była zachwycona, że kosztem wielu wyrzeczeń może jej sprawić taką piękną suknię, a oto ten człowiek kilkoma szorstkimi słowami zniweczył jej starania.
    - Rozumiem, iż jesteś tu nowa – ciągnął nieco uprzejmiejszym tonem, który jednak wzbudził w niej jeszcze większą odrazę. – Dlatego nie wiesz, że współfinansujący tę sportową imprezę dom mody dostarczył specjalną wytworną kreację... która zresztą jest sławniejsza niż ty – dorzucił jadowicie.
    - Wcale mnie to nie dziwi – mruknęła cierpko, pamiętając, że zaangażowano ją na zastępstwo w ostatniej chwili.
    - Tak więc będziesz musiała ją włożyć – zakończył stanowczo.

Usłyszał kroki. Odwrócił się. Dziewczyna stanęła w drzwiach. Z rozpuszczonymi włosami, w dżinsach i koszuli. Wyglądała na szesnaście lat.
    – Tam jest kawa – powiedział szorstko, wskazując na parujący kubek na stole.
    Nie patrząc na niego, usiadła na krześle.
    – Dziękuję – powiedziała. Jej głos był jak woda: chłodny, bezbarwny.
    – Muszę natychmiast zobaczyć się z Christiną Liakos – powtórzył, próbując poskromić zniecierpliwienie. – Jak można się z nią skontaktować?
    – Nie można – tym razem w jej tonie było jakieś silne uczucie, łamiące głos. – Poza tym ona nie nazywa się już Liakos, tylko Paterson – dodała gwałtownie.
    Ich wzrok spotkał się na chwilę i Kostas znów poczuł to silne, lecz niepożądane pragnienie.
    – Kim pan jest? – zapytała.
    – Nazywam się Kostas Palamidis – zamilkł, czekając na jakąś reakcję z jej strony, ale  wciąż spoglądała na niego obojętnie. – Mam pilną sprawę do omówienia z panią Paterson.
    – Palamidis – wymamrotała. – Coś mi mówi to nazwisko – zmarszczyła czoło, ale najwyraźniej przez wybryki poprzedniej nocy nie mogła sobie nic przypomnieć.
    Kostas miał już dość. Ta rozmowa do niczego nie prowadziła.
    – Właśnie przyleciałem z Aten. Muszę koniecznie jak najszybciej porozmawiać z panią Paterson – nie dodał, że to kwestia życia i śmierci. Ta sprawa była zbyt osobista, by dzielić się nią z nieznajomymi.
    – Z Aten? – Dziewczyna zmrużyła oczy. – Więc to pan dzwonił? – jej zakłopotanie zmieniło się we wściekłość. Z impetem postawiła kubek na stole. – To pan zostawił wiadomości na sekretarce!
    Kostas skinął głową
    – Nie dostałem żadnej odpowiedzi...
    – Ty draniu! – zasyczała ze złością. Wstała tak szybko, że jej krzesło przewróciło się na podłogę. – Teraz wiem, kim jesteś. Wynoś się. Nie chcę cię tu więcej widzieć!
    Kostas nie ruszył się z miejsca. Ta dziewczyna była najwyraźniej niespełna rozumu. Patrzyła na niego oszalałym wzrokiem, wbijając palce w blat stołu.
    Ale przecież była jedyną osobą, która mogła pomóc mu odnaleźć Christinę Liakos. A po tę kobietę poszedłby choćby do piekła. Z rozmysłem oparł się o kuchenny blat i skrzyżował nogi.
    – Nigdzie nie pójdę. Przyjechałem, żeby porozmawiać z Christiną Liakos, czy też Paterson, jakkolwiek się teraz nazywa. Nie wyjdę stąd, dopóki tego nie zrobię.
    Z fascynacją patrzył, jak zmienia się wyraz twarzy dziewczyny. Surowa mina ustąpiła całkowitemu osłupieniu. Chwilę później jej twarz wykrzywił grymas bólu. Zaśmiała się histerycznym śmiechem, który napełnił go złymi przeczuciami.
    – No cóż, trochę pan sobie poczeka. Chyba że potrafi się pan kontaktować z duchami, panie Palamidis. Wczoraj pochowałam matkę.