Po tragicznej śmierci rodziców Jenny Fletcher trafia pod opiekę pastora Boba Hendrena i jego żony Sary. Wiedzie spokojne i ustatkowane życie, a wkrótce ma poślubić jednego z ich synów, poważnego i obowiązkowego Hala. On jednak przekłada datę ślubu, żeby wyruszyć na misję humanitarną do Ameryki Środkowej. By go zatrzymać , zdesperowana Jenny postanawia spędzić z nim noc. Mimo to Hal o świcie wyjeżdża…

Gdy nadchodzi wiadomość o jego śmierci, świat Jenny wali się. W tych trudnych chwilach wspiera ją brat Hala, Cage. Uważany przez rodziców za czarną owcę, znany jest ze swoich licznych romansów i rozrywkowego stylu życia, ale dla niej jest czułym opiekunem. Wspiera ją, pociesza i zaraża optymizmem. Z czasem dzięki niemu Jenny poznaje też smak spontanicznej miłości…

Czy jednak będzie w stanie mu przebaczyć, gdy dowie się, że pamiętnej nocy przed wyjazdem Hala Cage podszył się pod brata…

Fragment książki:


Cage rzucił papierosa na ziemię i rozgniótł go czubkiem buta.
- Zrobione. Już rzuciłem.
Roześmiała się. Nie miała pojęcia, jak uroczo wygląda, kiedy odchyla głowę do tyłu, tak jak teraz, i śmieje się. Wygięta wdzięcznie szyja uwydatniła cerę w odcieniu miodu. Miękkie złoto-brązowe włosy opadały jedwabistą falą na ramiona. Zielone oczy rzucały iskry. Zuchwały nosek marszczył się. Jej lekko ochrypły śmiech brzmiał jawnie uwodzicielsko, choć Jenny nie zdawała sobie z tego sprawy.
Ale Cage tak. Jego ciało zareagowało na ten zmysłowy dźwięk i nie mógł nic na to poradzić. Objął wzrokiem miękkie jak płatki kwiatów wargi i lśniące zęby.
- Po raz pierwszy śmiejesz się tego wieczoru - zauważył.
Jenny natychmiast spoważniała.
- Nie jestem w nastroju do śmiechu.
- Z powodu wyjazdu Hala?
- Oczywiście.
- Bo znów musieliście odłożyć ślub?
- Naturalnie, choć to nie jest aż tak ważne.
- Dlaczego nie, do diabła? - spytał ostro Cage. - Zawsze myślałem, że ślub to najważniejsze wydarzenie w życiu kobiety. W każdym razie kobiety takiej jak ty.
- To prawda, ale wobec misji, której podjął się Hal...
Cage wymamrotał pod nosem wyjątkowo obsceniczne przekleństwo, które sprawiło, że Jenny zaniemówiła.
- A poprzednio? - spytał obcesowo.
- Masz na myśli poprzednie zmiany terminu?
- Jasne.
- Hal musiał zrobić doktorat. Chodziło o to, żeby obronił pracę, zanim się pobierzemy i... założymy rodzinę.
Znów doprowadził do tego, że jąkała się jak idiotka. Chciała poprosić go, żeby nie stał tak blisko niej, ale przecież nie stał aż tak blisko. Tak jej się tylko wydawało. Zawsze tak na nią działał. Sprawiał, że brakowało jej tchu, kręciło jej się w głowie. Zacisnęła mocno dłonie. Nieodmiennie wprawiał ją w zakłopotanie. Nie miała pojęcia, dlaczego. Dzisiejszego wieczoru, kiedy jej nerwy były w strzępach i z trudem nad sobą panowała, nie mogła znieść bacznego spojrzenia Cage’a. Widział zbyt dużo.
- Kiedy ty i Hal zaczęliście się umawiać na randki? - spytał bez ogródek.
- Na randki? - Ton głosu Jenny sugerował, że to słowo nie figuruje w jej słowniku.
- No, wiesz, wychodzić gdzieś razem. Trzymać się za ręce. Obściskiwać się w kinie samochodowym. To musiało być wtedy, kiedy wyjechałem na studia, bo jakoś nie mogę sobie tego przypomnieć.
- Cóż, szczerze mówiąc, nigdy nie zaczęliśmy się umawiać. Po prostu... po prostu tak jakoś wyszło, można chyba tak powiedzieć. Zawsze byliśmy razem. Uważano nas za parę.
- Jenny Fletcher - Cage skrzyżował ramiona na szerokim torsie i wpatrywał się w dziewczynę z niedowierzaniem - chcesz mi powiedzieć, że nigdy nie umówiłaś się na randkę z nikim innym?
- Nie dlatego, że mnie o to nie proszono! - broniła się.
Cage uniósł ręce w geście poddania.
- Spokojnie, dziewczyno. Nie miałem tego na myśli. Gdybyś tylko chciała, chłopaki uganialiby się za tobą.
- Nie chciałam, żeby się za mną uganiali. To brzmi bardzo niegodnie.
Spłonęła rumieńcem. Cage nie potrafił się powstrzymać od potarcia wierzchem dłoni jej zaróżowionego policzka. Odwróciła głowę i jego dłoń zawisła w powietrzu.