Jessica Hart: Podróż poślubna

Imogen pracuje jako asystentka. Porzucona przez chłopaka, wieczory spędza przed telewizorem albo umawia się na randki w ciemno. Kiedy jej szef, szorstki i ponury Tom Maddison, proponuje jej, by w miejsce jego niedoszłej narzeczonej pojechała z nim na Malediwy, Imogen się waha. Ale perspektywa niezwykłych wakacji jest kusząca...


Jackie Braun – Barwne życie

Morgan Stevens, która straciła zarówno pracę, jak i rodzinę, przybywa do biura bogatego biznesmena, Bryana Caliborna. Miała z nim gorący romans na Arubie, a teraz pragnie go poinformować, że jest w ciąży. I spotyka ją kolejny dramat. Okazuje się, że jej kochanek tylko podszywał się pod Bryana...

Fragment książki:


- Dokąd chciałabyś pojechać w podróż poślubną?
Imogen znieruchomiała z wyciągniętą ręką, w której trzymała listy.
- W podróż poślubną? – powtórzyła niepewna, czy się nie przesłyszała.
Tom Maddison nie miał zwyczaju zadawać osobistych pytań. Czasami w poniedziałkowe ranki pytał, jak jej minął weekend, ale najczęściej robił to takim tonem, jakby odpowiedź nie miała dla niego znaczenia. Imogen nieodmiennie mówiła: „Dobrze, dziękuję”, nawet jeśli, co nie należało do rzadkości, miała za sobą weekend nieudany.
- Tak, w podróż poślubną – odparł Tom z lekkim zniecierpliwieniem, wziął od niej teczkę z listami i ją otworzył.
- Ja… nie wychodzę za mąż.
I wcale się nie na to nie zanosiło, pomyślała Imogen. Wszystkie koleżanki założyły już rodziny, a jej najwyraźniej los przeznaczył samotność. Za radą swojej przyjaciółki Amandy próbowała to zmienić. Od chwili, gdy Andrew ogłosił swoje zaręczyny, rzuciła się w wir randek. Niestety niezależnie od tego, jak obiecująco wyglądał początek spotkania, zawsze znajdowała pretekst, by zakończyć je przed czasem.
- Wyobraź to sobie – rzekł Tom, przeglądając pierwszy list. Potem podniósł głowę i przeszył ją wzrokiem. Jego zimne oczy przypominały Imogen nierdzewną stal.
Odłożył pióro.
- Jesteś kobietą – dodał, jakby dopiero to odkrył, co zresztą mogło być prawdą. Pogodziła się z faktem, że jest dla niego jedynie chodzącym i mówiącym sprzętem biurowym. – Podobno większość kobiet planuje wymarzony ślub w wieku około sześciu lat.
- Tak, ale w tym wieku interesowały mnie wyłącznie ślubne kreacje – zauważyła. – Na tym etapie pan młody nie jest ważny, nie wspominając o podróży poślubnej.
Tom zmarszczył czoło i wziął do ręki kolejny list.
- Od tamtej pory o tym nie myślałaś?
- Tego bym nie powiedziała, ale nie sięgam wyobraźnią dalej niż ceremonia ślubna. Nigdy nie znalazłam się w sytuacji, która skłoniłaby mnie do planowania podróży poślubnej.
- Teraz się znalazłaś. – Tom przejrzał list, złożył swój podpis i sięgnął po następną kartkę.
- Słucham?
- Chcę, żebyś zaplanowała podróż poślubną.
- Dla kogo?
- Dla mnie – rzekł Tom, jakby to było oczywiste.
- Dla pana?
Wlepiła w niego wzrok. Nie powinna się dziwić. Miał trzydzieści sześć lat, był wysoki i na swój sposób atrakcyjny. W jego poważnej twarzy dominował spory nos i dziwne jasne oczy pod gęstymi brwiami.
Czasami na widok jego warg Imogen zapierało dech. Jego duże mocne dłonie, kości policzkowe i podbródek przyprawiały ją o gęsią skórkę.
Pracowała tutaj od pół roku i w tym czasie Tom ani razu nie wspomniał o swoim osobistym życiu. Od Sue z działu personalnego wiedziała, że nie jest żonaty...

Siedząc w elegancko urządzonej recepcji Windy City Industries, Morgan Stevens zacisnęła dłoń na oparciu fotela.
Oddychaj, powiedziała do siebie. Wdech, wydech, wdech, wydech. Bolesne skurcze zaczęły ustępować, kiedy do pokoju wróciła sekretarka.
Według tabliczki stojącej na biurku miała na imię Britney. Była to młoda atrakcyjna kobieta o figurze modelki, ubrana w doskonale skrojony czarny kostium, wzorzystą jedwabną bluzkę oraz buty na niebotycznych obcasach. W porównaniu z nią Morgan w pastelowej sukience ciążowej i rozklapanych sandałach, jedynych butach, w których mieściły się jej spuchnięte stopy, czuła się jak Kopciuszek.
- Przykro mi, pan Caliborn jest zajęty i nie może pani przyjąć – oznajmiła z fałszywym uśmiechem piękna Britney. – Następnym razem proszę zadzwonić i umówić się na spotkanie.
Żeby wyszedł z biura, zanim ona tu dotrze? Nic z tego! Od miesięcy usiłowała skontaktować się z Bryanem Calibornem. Położyła rękę na swoim wystającym brzuchu. Tylko raz otrzymała odpowiedź, i to od prawnika: że pan Caliborn stanowczo zaprzecza, jakoby był ojcem jej dziecka. Twierdzi wręcz, że nigdy jej na oczy nie widział. I jeżeli ona dalej będzie go nękać, poda ją do sądu.
Była wściekła i upokorzona. Jeśli nie chce mieć do czynienia ze swoim dzieckiem, w porządku. Może to zwyczajnie powiedzieć. Ale twierdzić, że nigdy się nie spotkali? Nie przypuszczała, że Bryan jest tak bezwzględnym i nieczułym draniem. W dodatku pozbawionym wyobraźni: przecież wystarczy badanie DNA…
Wstała niezdarnie z fotela i obdarzyła sekretarkę równie fałszywym uśmiechem.
- W takim razie proszę mnie zapisać na najbliższy wolny termin.
- Zaraz sprawdzę w kalendarzu…
Morgan skinęła głową. Nie zamierzała się wykłócać, bo to by nic nie dało. Po prostu skierowała się do drzwi, z których przed chwilą Britney się wyłoniła.
Podejrzewała, że za nimi znajduje się gabinet Bryana. Niestety pomyliła się. Jej oczom ukazała się sala konferencyjna pełna mężczyzn w garniturach, którzy siedzieli wokół podłużnego drewnianego stołu. Przed każdym z nich leżała otwarta teczka, ale nikt nie patrzył na wykresy czy diagramy. Wszyscy gapili się na Morgan. Ona zaś wpatrywała się w mężczyznę w końcu sali.
Nie potrafiła oderwać od niego wzroku. Miał czarne włosy, ciemne oczy, wydatne kości policzkowe, gęste brwi, w tym momencie dość nastroszone, pełne wargi i nos, który dzięki lekkiemu zakrzywieniu nadawał twarzy surowy i posępny wyraz. Mężczyzna siedział, wiedziała jednak, że jest wysoki i doskonale umięśniony. Śniadzi bruneci nigdy nie byli w jej typie, ale ten zdecydowanie przykuwał uwagę. Pewnie dlatego, tłumaczyła sobie, że wygląda jakoś znajomo.
Po chwili panującą w sali ciszę przerwał jego głos.
- Kim pani jest?