Laura Iding – Pojednanie

Po długim weekendzie Elanę Schultz czeka w pracy szok. Nowym lekarzem na jej oddziale jest Brock Madison, którego Elana nienawidzi i obwinia o tragiczną śmierć swojej siostry. Tymczasem Brock co chwila pozytywnie ją zaskakuje...


Anne Fraser – Druga żona
        
Doktor Niall Ferguson przyjeżdża na konferencję do Kapsztadu. Robina Zondi, młoda lekarka z RPA, prosi go o napisanie wstępu do jej książki. Niall po raz pierwszy od śmierci żony przeżywa fascynację kobietą. Robina porzuca dla niego swój kraj, pracę i rodzinę. Nowa kariera rekompensuje jej te wyrzeczenia, ale kariera to nie wszystko...

Fragment książki:

- Elano? Dobrze się czujesz?
Spojrzała na Brocka i aż ścisnęło ją w żołądku. Jak może się dobrze czuć, kiedy on jest w pobliżu?
- Oczywiście, że tak – odpowiedziała. – Przepraszam, muszę uzupełnić leki i środki opatrunkowe, zanim przywiozą następnego pacjenta.
- Ja się tym zajmę – zaoferowała się Raine, patrząc z ciekawością to na Elanę, to na Brocka.
Elana zacisnęła zęby. Nie wtrącaj się, chciała powiedzieć przyjaciółce, lecz się opanowała. Ponieważ dla niej nie zostało już nic do roboty, odwróciła się na pięcie i skierowała do pokoju socjalnego.
Nadzieje, że uwolni się od Brocka, okazały się jednak płonne. Szedł krok w krok za nią.
- Czego ode mnie chcesz? – spytała, odwracając się i obronnym gestem splatając ramiona na piersi.
- Po pierwsze chcę powiedzieć, że jest mi ogromnie przykro – zaczął Brock. - Nie miałem pojęcia, że tutaj pracujesz. – Szczerość malująca się na jego twarzy nie uspokoiła Elany. Może w jego oczach, gdy ją rozpoznał, błysnęło zaskoczenie, ale w końcu to ona straciła siostrę, nie? – Wróciłem z powodów rodzinnych, a nie po to, żeby cię dręczyć – dodał.
- Mnie jest obojętne, gdzie pracujesz – oświadczyła sztywnym tonem. – Nie będziesz mi wchodził w drogę, to ja też będę się trzymać od ciebie z daleka.
Brock wpatrywał się w nią w milczeniu. Elana zmobilizowała całą silę woli, by wytrzymać jego wzrok. Rozumiała teraz, dlaczego Raine uważa, że jest wart grzechu. Włosy nosił odrobinę dłuższe, niż nakazywała aktualna moda, ale przy jego wyrazistych rysach i mocno zarysowanym podbródku wyglądał z tym bardzo atrakcyjnie.
- Jak sobie życzysz – odrzekł. – Niemniej wydaje mi się, że może dobrze by było, gdybyśmy porozmawiali i wyjaśnili sobie pewne rzeczy.
Wyjaśnili pewne rzeczy? Elana aż zamrugała z wrażenia. Ma facet tupet! Czy jakiekolwiek wyjaśnienia przywrócą Felicity życie? Zwinęła dłonie w pięści, aż paznokcie wbiły jej się w ciało. Przenikliwy ból sprawił jej chwilową przyjemność.
Skoro już muszą współpracować, ich kontakty będą się ograniczały tylko i wyłącznie do spraw służbowych.
- Nie sądzę – odparowała.
Brock zachmurzył się.
- Dlaczego?
- Bo nie powiesz mi niczego, co chciałabym usłyszeć.
Z tymi słowami odwróciła się i ruszyła przed siebie, a oniemiały Brock został z otwartymi ustami.

Niall Ferguson obejrzał się przez ramię. Robina zobaczyła grupę osób, które dążyły w ich kierunku. Niall wstał i szepnął:
- Wynośmy się stąd, zanim wpadnę w pułapkę.
Nie mogła mu odmówić. Udawała, że cieszy ją możliwość bliskiego kontaktu z jednym z najlepszych specjalistów zajmujących się niepłodnością, ale gdy Niall chwycił ją za łokieć i wyprowadził na zewnątrz, przestała się okłamywać. Straciła ochotę na rozmowę o pracy. Chciała dowiedzieć się wszystkiego o życiu osobistym Nialla Fergusona, łącznie z tym, jak się wabi jego ulubiony zwierzak.
Poprowadził ją do sportowego kabrioletu.
- Dokąd jedziemy? – spytała, choć było jej to obojętne.
- Pomyślałem, że w zamian za poparcie książki pokaże mi pani swój kraj.
- Więc zgadza się pan? – Jej serce szalało, choć nie miało to wiele wspólnego z jego słowami.
- Tak, pod warunkiem, że spełni pani moją prośbę. A przy okazji, proszę mi mówić po imieniu.
Robina wysiłkiem woli zmusiła się do tego, by oddychać w miarę normalnie.
- Byłeś już kiedyś w Kapsztadzie?
- Raz, ale nie wychodziłem z hotelu.
- Żartujesz? – rzekła z niedowierzaniem. – Przyjechałeś taki szmat drogi i niczego nie widziałeś? Góry Stołowej, Chapman’s Peak, winnic?
Niall spochmurniał.
- Nie miałem czasu – odrzekł krótko. – Ja... byłem tu tylko dwa dni. Nie chciałem zostawiać córki samej.
Więc jest żonaty, pomyślała Robina z rozczarowaniem. Nie nosi obrączki, ale tak robi wielu mężczyzn.
-  A twoja żona? – spytała na pozór obojętnie. – Nie przyjechała z tobą?
- Moja żona zmarła dwa lata temu – odparł cicho.
Tym razem wyraźny ból położył się cieniem na jego twarzy. Robina bez namysłu ścisnęła jego dłoń.
- Tak mi przykro. Musiała być bardzo młoda.
- Miała trzydzieści lat. – Wciągnął powietrze. – Mairead zmarła pół roku przed tamtą konferencją. Niestety takie wydarzenia organizuje się z wyprzedzeniem wielu miesięcy, nawet lat. Nie mogłem się od tego wymigać, ale nie chciałem zostawiać córki na sekundę dłużej niż to konieczne. Poleciałem do domu natychmiast po zakończeniu konferencji.
- Ale tym razem masz więcej czasu? – Robina wolała przejść na bezpieczniejszy grunt.
- Do końca weekendu – odparł. – Pierwszy powrotny samolot jest w poniedziałek. Do tego czasu jestem cały twój. – Spojrzał na nią, a świat Robiny zawirował. – Od czego zaczniemy?
- Chcesz zobaczyć Afrykę dla turystów czy tę prawdziwą?
- Prawdziwą, oczywiście, dlatego właśnie cię porwałem.