Sarah Fleetwood uwielbia niebezpieczne przygody i… silnych mężczyzn. Kiedy postanawia odnaleźć zaginioną rodzinną pamiątkę, prosi o pomoc Gideona Trace’a, zawodowego poszukiwacza skarbów. Gideon, podobny do bohaterów jej powieści, fascynuje ją. Sarah liczy na to, że wspólna wyprawa pozwoli jej lepiej poznać tego tajemniczego, zamkniętego w sobie mężczyznę. Jednak nic nie idzie tak łatwo, jak oczekiwała. Gideon wciąż trzyma ją na dystans. W dodatku poszukiwanie skarbu zmienia się w niebezpieczną grę, gdy niespodziewanie pojawia się od lat zaginiony wspólnik Gideona…

Fragment książki:


To było największe i najbardziej szpetne kocisko, jakie Sarah kiedykolwiek widziała. Prawdziwa bestia o potężnym cielsku, złożonym z prężnych mięśni, na których nie było grama tłuszczu.
Futro zwierzęcia miało dziwny, brązowopomarańczowy odcień, a zdobiły je fantazyjne czarne i brunatne plamy. Kocur musiał być weteranem wielu bojów, o czym świadczyło postrzępione ucho i liczne blizny. Wydawał się jednak mieć znakomitą kondycję. Patrząc na niego, zastanawiała się, czy w ogóle umiał zwijać się w kłębek i mruczeć.
- Przepraszam cię, stary - powiedziała uprzejmie do kota. Zerwał się błyskawicznie i wskoczył na najwyższy schodek, jakby chciał zablokować jej drogę.
- Pozwolisz mi zapukać?
Nie zareagował, ale jego długi ogon ostrzegawczo uderzał o ziemię. Przymknięte ślepia tworzyły wąskie szparki. Pod ich wrogim spojrzeniem Sarah zawahała się.
- Widzę, że nie grzeszysz gościnnością - mruknęła.
- Kim ty jesteś? Kotem obronnym?
Kocur obserwował ją w milczeniu. Sarah rozejrzała się wokół, szukając oznak obecności ludzi, ale ponury wiktoriański dom, królujący nad urwistym brzegiem oceanu, sprawiał wrażenie wymarłego. Poranna mgła wisiała jak całun nad leniwie falującym Pacyfikiem. Inne domy znajdowały się w oddali, skryte za rzędem wysokich drzew. Gideon Trace najwyraźniej lubił samotność.
Sarah, czujnie zerkając na kota, obeszła go ostrożnie i stanęła pod drzwiami. Nie zareagował, ale jego ogon poruszał się coraz szybciej.
Wyciągnęła już rękę, by zastukać, kiedy drzwi otworzyły się nagle. Zamarła, widząc utkwione w siebie spojrzenie następnej pary zimnych, zielonych oczu. Tym razem ludzkich.
- Czego pani tu szuka? - dobiegł ją szorstki głos.
Na moment straciła zwykłą pewność siebie. Z niemiłym dreszczem uświadomiła sobie, że porwała się na zadanie raczej przerastające jej siły.
Wysoka sylwetka Gideona Trace’a miała w sobie coś groźnego, a jego spojrzenie było wyraźnie wrogie.
- Tak, to prawda - powiedziała wreszcie. - Właściciele naprawdę upodabniają się do swoich zwierząt.
Źrenice mężczyzny zwęziły się w identyczny sposób, jak u przyczajonej na ganku bestii. Stał, blokując wejście. Ubrany był w dżinsy i spraną koszulę.
- Czy pani zamierza mi coś sprzedać? - warknął. Sarah opanowała się szybko i postarała o najbardziej zachęcający uśmiech.
- W pewnym sensie, tak. Jestem Sarah Fleetwood - powiedziała, wyciągając rękę na powitanie. - Bardzo chciałam się z panem spotkać. Pan Gideon Trace, prawda?
Z wahaniem popatrzył na jej dłoń, jakby zastanawiał się, czy ma ją ugryźć. Kiedy podniósł wzrok, dojrzała w jego oczach błysk zaskoczenia.
- Zgadza się - przytaknął wreszcie i niemal zgniótł jej palce w potężnej dłoni. Cofnął ją jednak szybko i zmarszczył brwi.
- To pani korespondowała ze mną na temat legendy o Kwiatach, tak?
- Tak, właśnie. - Sarah ożywiła się natychmiast i przerzuciła wielką pasiastą torbę na drugie ramię. - Chciałam porozmawiać z panem, aby poznać szczegóły tej legendy, ponieważ zdecydowałam się na poszukiwanie Kwiatów. A mówiąc szczerze, mam nadzieję, że zostanie pan kimś w rodzaju mojego konsultanta. Dlatego powiedziałam, że w pewnym sensie mam zamiar coś panu sprzedać. Otóż chciałabym panu sprzedać wspaniały pomysł, jaki...
- Chwileczkę - przerwał jej Trace, gestem nakazując, by zamilkła.
Ale Sarah była zbyt podekscytowana, by zwracać uwagę na takie drobiazgi.