Ta książka według mnie nie była ani bardzo dobra ani bardzo zła. We mnie uczuć żadnych nie wzbudziła. Czytało się dobrze, ale ja tego uczucia/jakichkolwiek uczuć między bohaterami nie czułam i chyba raczej nie polecam tej książki.

A ja bym tej książki tak od razu nie skreślała- Stacy owszem nie zachowała się szczególnie mądrze w obliczu intrygi Chiary, ale biorąc pod uwagę, co musiała znosić wcześniej brak zaufania ze strony męża pewnie ją dobił i tyle. Trzeba pamiętać, że my tu sobie wyciągamy na wierzch wszystkie wady książek, ale nie pamiętamy, że w prawdziwym życiu też często postępujemy irracjonalnie i mało kto w obliczu większych emocji potrafi myśleć rozsądnie i logicznie. Co do zachowania Chiary to wydaje mi się, że mogło być tak, iż nagadała jej głupot własna matka, nastawiła przeciwko Stacy- może bała się, że wybierając Angielkę za żonę, tak różną od Włochów, straci syna, który przestanie się tak przesadnie troszczyć o wszystko, bo w końcu jak matka została sama z dwójką dzieci nie poszła do pracy tylko siedziała w domu i czekała na Bóg wie co, a Chiara to nastolatka podatna na wpływy, mogło się tak okazać, że ta jej przemiana to naprawdę prawdziwa dziewczyna, a wcześniej, w imię źle pojętych interesów rodziny, próbowała skłócić małżonków. Nie oceniałabym jej za ostro. No a jeszcze co do samej Stacy- artyści bardzo rzadko postępują logicznie, znam takowych i jakoś nigdy nie potrafiłam zrozumieć:) Rica też mogłabym zrozumieć, w końcu musiał się zająć matką i malutką siostrzyczką już jako nastolatek. Tak więc, choć nie jest to książka bardzo wysokich lotów, mnie się podobała, no a co do hormonów to często, jeżeli idą w parze z miłością, trudno nad nimi zapanować i tyle:)

Mnie się spodobała ta książka. Emocje aż kipią: miłość przeplata się z nienawiścią. Na koniec oczywiście wszystko dobrze się układa.Polecam, jest to coś innego niż dotychczas czytałam.

W pewnym sensie się z wami dziewczyny zgadzam.

Stacy i Rico to para takich dzieciaków. Ona nawet nie próbowała sie tłumaczyć, rozumiem gdyby chciała to zrobić a on jej nie dał dojść do słowa, ale nie po prostu wyszła. Moim zdaniem to jak przyznanie się do winy. A potem oczywiście pojechała za nim bo on tego chciał i w ogóle. No dobrze. Dziewczyna (ta jego siostra) była w ciężkim stanie, ale po tym jak ja traktowała (w sensie siostra Stacy), powinna się na nią wypiąć i tyle. Absolutnie jej charakter mi się nie podobał. Przypadła mi za to do gustu ta jej gadanina ( w prawdzie czcza, ale zawsze), że kiedyś on jeszcze będzie przed nią klęczał i błagał ja o wybaczenie. Rozczarowało mnie, ze jednak takiego momentu w książce nie było.
On co tu dużo mówić, kolejny typowy Włoch. Zbyt męski, zbyt pewny siebie. Nie ma w nim nic z pokory. Wszyscy muszą robić to co on powie. Taki samozwańczy pan świata.
Co do siostry to wcale nie dziwiła by mnie zamiana jej usposobienia (takie cos mamy w "Metamorfozie" - autora nie pamiętam), gdyby było wyjaśnienie dlaczego ona jej tak nie lubiła. Ale nie było i wychodziło, ze ona tak sama z siebie, a to juz jest podejrzane. I jeszcze zawiodłam sie na ty, że ona sama bratu nie wyznała prawdy, tylko wszystko wyszło tak przypadkiem.

Bardzo lubię książki tej autorki, ale ta pozycja mnie niestety rozczarowała lekko. Może nie jest az tak zła. Dla zabicia czasu jak znalazł. Czytałam książkę zaledwie trzy dni temu, a już nie pamiętam większości szczegółów. Fabuła szybko wylatuje z pamięci...

Po przeczytaniu książki nie pozostaje mi nic innego jak zgodzić się z Twoją opinią.

Stacy rzeczywiście postępuje jak małe dziecko, zamiast stawić czoła problemowi ucieka. Jeżeli już tak postąpiła to powinna być konsekwentna w swych decyzjach, a nie pozwalać mężowi na robienie z sobą, wszystkiego czego on tylko zechce. Sama amnezja Chiary też mocno naciągana, nie wierzę, że w takich wypadkach zmienia się charakter osoby, przed wypadkiem nieznośna nastolatka, a po- "do rany przyłóż", słodka siostra kochająca na zabój swoją bratową.

Przeczytalam i sie bardzo zawiodlam. Strata czasu. Spodziewalam sie czegos lepszego.

Powrot do Wloch to opowiesc o dwojgu ludziach, ktorzy sami nie wiedza, czego chca. Wszystkie ich decyzje wynikaja z hormonow, nad ktorymi nie umieja zapanowac. Mozgow nie uzywaja, a moze nawet nie maja. Stacy jest idiotka, ktora problemy „rozwiazuje” ucieczka i zerwaniem. Rico nie jest wcale lepszy, nie chce mu sie nawet odzywac do zony. Wszystko, co robia i mowia jest bez sensu. Szkoda mi zebow, bo bym zgrzytala.

I na dokladke ten skarb na okladce okazal sie tylko namalowany. Tyle moich westchnien bylo nadaremnych.
A Stacy na okladce powinna byc atrakcyjnym rudzielcem, a nie grubaskiem-blondaskiem.
Calosc nie byla warta nawet tej makulatury, na ktorej byla wydana.