Harlequin

Przeczytałam Ostatniego najemnika i tym samym zakończyłam serię o najemnikach. I seria i ta cześć bardzo fajne. Warto przeczytać. Na koniec pojawiają się jedne z bardziej romantycznych wyznań.
Przypadli mi najemnicy do gustu bez wątpienia mam więc nadzieję, że Diana napisze w końcu obiecaną część o Bojo,a po cichu liczę również na Apollo, choć nie wiem czy jest on w planach, ale chyba można tego oczekiwać, bo zakończeniu części z Laremosem.

Przeczytałam tylko Pożegnanie z mroczną przeszłością i bardzo mi się podobało. W ogóle bardzo lubię Palmer, choć nie wszystkie jej książki czyta mi się równie przyjemnie i nie zawsze jestem zadowolona po przeczytaniu, ale w przypadku Matta Caldwella z pewnością byłam. Ona miał w przeszłości przeogromną liczbę traum, on ją zdrowo sponiewierał, było fajnie ;)

Myślę, że pierwszą historię też przeczytam, ale nie wiem jeszcze kiedy.

Jak dla mnie książka ani rewelacyjna ani beznadziejna. Po prostu przeciętna. Do przeczytania na trawce przy mrożonej herbatce. Czytając tego typu książki trzeba zawsze traktować je z przymrużeniem oka. Ale tak jak pisały poprzedniczki są gusta i guściki.

Uwielbiam czytać wszystkie książki tej autorki, ale najbardziej książki z serii - Hutton & C.o. Series oraz Soldier of Fortune. Pozdrawiam czytelniczki :)

Przeczytałam dzisiaj w nocy drugie opowiadanie z tego tomu i tu odnalazłam "starą" Palmer, taką jaką najbardziej lubię. Historia oczywiście tragiczna, jak to u Palmer, ale w pewien sposób dobrze się kończy, więc ok:) Co więcej jest ona na tyle realna, że pasuje jak najbardziej do tej powieści, nie ma tu takiego bajdurzenia, jak w poprzednim opowiadaniu. Bohaterka jest owszem dziewicą (jak zawsze u tej pisarki), ale ma to swoje bardzo dobre uzasadnienie, no i jej niedoświadczenie nie jest takie niedołężne jak u Callie z Najemnika...tutaj było to na miejscu i bardzo mi się podobało. Do tego bohaterka naprawdę ma temperament i biorąc pod uwagę jej przeżycia radzi sobie świetnie, a bohater jest rewelacyjny- bogaty, przystojny, apodyktyczny, no i przy tym taaaki słodki. Podobnie jego krewny i ogólnie drugoplanowi bohaterowie. Powiem więcej- to opowiadanie wyjątkowo Palmer się udało, bo wszystko tu było na swoim miejscu- dobrze poprowadzona akcja, realne problemy, ciekawi bohaterowie, tacy prawdziwi, a nie lekko wazelinowi...:) Przypomina mi troszkę w odbiorze "Damę i pastucha", chyba ulubioną moją książkę Palmerki. Tak więc to opowiadanie z czystym sumieniem mogę polecić, natomiast Najemnik dla mnie jest zwyczajną stratą czasu i będę się tego trzymała. Wcale nie uważam, że za ostro je oceniłam- jest głupawe, a cała akcja ani trochę nie przypomina mi tej spod płaszcza i szpady...:(

Na razie przeczytałam tylko jedno opowiadanie "Ostatni najemnik" i mówiąc szczerze ledwo przez nie przebrnęłam, a zrobiłam tak tylko dlatego, żeby zobaczyć, jak ten "przedziwny" romans się zakończy i co jeszcze Palmer wymyśli...Przeczytałam w którymś miejscu opinię Kasiek, że książki Palmerki służą głównie rozśmieszeniu dla kobiet z pokręconym poczuciem humoru...i chyba ma rację:) Ja zazwyczaj czytałam jej książki z zainteresowaniem, ale trzeba tu dodać, że były to książeczki wydane dawno temu i chyba troszkę mniej pokręcone i lepsze w stylu, natomiast tym "najemnikiem" to przeszła samą siebie... Bohaterka 22-letnia dziewica, która nawet nie wie, jak wygląda podniecony mężczyzna i która, kiedy przychodzi co do czego, nawet nie wie, że kocha się z facetem...!!!:):) No a on jakiś James Bond za dychę, co to wszystko potrafi, najlepiej sam jeden i ma sprzętu i ludzi na pęczki...A i zapomniałabym dodać, że taki przystojny, wyrafinowany, obyty...nagle traci głowę dla dziewczyny nieco nijakiej...zresztą ten wątek z tym traceniem głowy jakiś taki naciągany...Wszystkie przedstawione akcje dosyć przejaskrawione, śmierć Lopeza i jego ludzi mocno naciągana, chyba jedynie ta była kochanka Micaha, córka gubernatora Nassau wydaje się być prawdziwa- takie lalunie naprawdę istnieją:) A już na sam koniec ta ciąża, o której pani ginekolog wszyscy donoszą zanim sama zainteresowana się o niej dowiedziała, przebija wszystko... Być może troszeczkę sobie pojechałam dzisiaj po Palmerce, ale wyprowadziła mnie z równowagi- chyba raczej nie lubię czytać aż tak naciąganych bajek, a dziewczyny, takie jak Callie, przyprawiają mnie o ból głowy...niby taka dzielna, mądra, a w podstawowych sprawach jest jak dziecko...:) Dla mnie to był stracony czas, bo jakoś tym razem ta przedstawiona głupota bohaterów mnie nie śmieszyła...:(

Ja się zachwycam od początku do końca. Palmer zawsze i wszędzie. Obie historie i "Pożegnanie z mroczną przeszłością" (a swoją drogą, wydawajcie nowe rzeczy, a nie co i rusz jakieś malutka powtórka), jak i "Prawdziwy bohater" spotkały się z bardzo ale to bardzo przychylnym przyjęciem z mej strony. I to co Ciebie asiuniu31 uwiera, mnie nieodmiennie zachwyca: ta przewidywalność, sztamopowość, papierowi bohaterowie, i fabuła. Bo Palmer ma swój jedyny i niepowtarzalny styl, jest literatura i jest Dama w Kapeluszu, wymykająca się wszelkim ocenom. Czytając te historie mam tyle przyjemności i radości, i tyle przewracania oczyma. Cudo. A potem czuje dzielenia się radością czytania Palmer z innymi.

JA nie oceniałam, bo nigdy nie wiem czy dać jaj minimalną czy maksymalną notę, wszak Wymyka się zwykłym ocenom. Wiem, że świat byłby o wiele uboższy gdyby nie było na nim Diany Palmer. Żadna inna pisarka nie sprawia mi tyle "radości" co ona...