Mając w pamięci szczere rekomendacje czytelniczek Diany Palmer oraz niedawną wizytę na Dzikim Zachodzie, jaką odbyłam za sprawą "Na wagę złota" Nory Roberts, ochoczo chwyciłam z bibliotecznego regału niewielką książeczkę rozpoczynającą się od słów: "Upalna, spalona słońcem południowo-wschodnia Arizona wydawała się Tylerowi Jacobsowi równie obca i nieprzyjazna jak Mars, i to nawet po sześciu tygodniach pracy na ranczu o nazwie Double R w pobliżu Tombstone".

Nie rozpaliła mnie "Pustynna gorączka" i nie zaraziłam się palmeromanią. U Nory Roberts narracja płynie wartko i jest zabawnie, tu zaś było- jak dla mnie - dość ciężkawo, takie wyduszone zdania, nie lepiło się, że tak to ujmę. Możliwe, że Diana Palmer ma w dorobku i gorsze i lepsze kawałki, jeśli trafiłam na ten średni - to mam pecha, jeśli zaś taki jest standard, to ja tej autorce podziękuję. Palmy pierwszeństwa u mnie nie dostanie, jeśli chodzi o wybór literatury lekkiej, łatwej i przyjemnej. Gdy będę szperać na półce z romansowymi historiami, sięgnę na pewno po inne książki, oprócz wspomnianej Nory, którą już przyswoiłam z wynikiem pozytywnym, jest jeszcze parę nazwisk do sprawdzenia.

"Pustynna gorączka", jak się zorientowałam, należy do cyklu "opowieści teksańskich" (Long Tall Texans series), tytuł oryginału brzmi "Tyler", tomik po raz pierwszy ukazał się w 1988 roku, niedawno został wznowiony, ja czytałam akurat starsze wydanie( 2004 r.). Jest to romans rozgrywający się na agroturystycznym ranczu w Arizonie. Między Tylerem - pochodzącym z Jacobsville w Teksasie zarządcą a jego młodą chlebodawczynią Nell iskrzy, ale jest pełno nieporozumień, niedomówień, sprzeczek i fochów... a to ktoś czegoś nie dosłyszy, a to ktoś coś źle zinterpretuje, jedno się uniesie dumą, drugie się naburmuszy...Często nimi powoduje zazdrość.Oboje mają niełatwe charaktery. Do kompletu mamy jeszcze dziarską wdówkę Maggie, która raz jest jak jaguar polujący na zdobycz (Tylera), raz jak dobra wróżka, która przynosi Kopciuszkowi (Nell) kreację na bal, znaczy się potańcówkę. Jest jeszcze Daren - mężczyzna, który parę lat temu nieźle namieszał... Ta czwórka dostarczy sobie nawzajem wielu emocji.

Jakoś nie polubiłam bohaterów, nie wciągnęły mnie ich perypetie. Czytałam, bo czytałam, ale żeby z zacięciem, to nie. Wiem, że romanse rządzą się swoimi prawami, że typowe postaci, że przewidywalne zdarzenia, że koniec końców bohaterowie padają sobie w ramiona, bo happy end musi być itd. ale nawet prosta schematyczna historia, o ile jest zgrabnie opowiedziana, a w dodatku ma ciekawe tło, to potrafi wciągnąć tak, że przymykamy oko na to i owo. W tym przypadku zabrakło mi pewnej płynności i czułam się podczas czytania jakbym brnęła po tych pustynnych szlakach wśród piachu i kamieni....Nie w sensie wczuwania się w fabułę, ale żmudnego przyswajania kolejnych stron. Najbardziej doskwierały mi dwie rzeczy. Po pierwsze - często jest napomykane o zdarzeniu z przeszłości, które wycisnęło piętno na osobowości Nell, sprawiło uraz, można się powoli domyślić o co chodzi, drażniło mnie jednak to, że choć to niby takie przykre dla tej dziewczyny, to ciągle do tego wracają, takie traumatyczne, a mówią, że w sumie to nic się nie stało... raz, bagatelizują, raz wyolbrzymiają.... Po drugie - nie jestem w stanie uwierzyć, że silny mężczyzna w kwiecie wieku mając zapalenie oskrzeli i nadwyrężone mięśnie od kaszlu nie ma siły sam się ubrać.... Jakieś granice wiarygodności nawet i w harlekinie powinny być.

Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło. Dzięki "Pustynnej gorączce" poszerzyłam swoją znajomość fauny (helodermy meksykańskie, kacyki pąsowobokie, kukawki srokate) i flory (krzewy kreozotowe, palo verde). Pochwalić też muszę pewien rys kreacji głównego amanta:
"Tyler był miłośnikiem kryminałów, posiadał mnóstwo powieści sir Artura Conan Doyle'a i Agathy Christie. Oprócz tego na jego półkach stały biografie i książki historyczne, w znakomitej większości na temat początków Dzikiego Zachodu, a także dzieło poświęcone starożytnemu Rzymowi" (s. 84)

Cóż, nie udało się to spotkanie z Dianą P., nie spisuję jej na straty całkowicie, ale póki co, dam szansę innym autorkom.

Coś mi się wydaje, że "palmeromania" dopiero się zaczęła na dobre. Odpowiada mi styl Diany Palmer. Książki wydane w serii Satine są idealne na samotne wieczory. Powieść o miłości jest idealna przed snem. Zaczynam zauważać pewien schemat, choć może się mylę??? Muszę się sama jeszcze upewnić. Nic prostszego, nadal będę czytać powieści tej pisarki. Okładki i opisy aż kuszą, by zagłębić się w treść.
"Pustynna gorączka" okazała się być faktycznie całkiem ciepłą i wzruszającą powieścią. Autorka przenosi nas do upalnej Arizony. Tam też trafia Tyler Jacobs, który zostaje zarządcą rancza. Jego pracodawcą jest młodziutka i całkiem naiwna Nell. Kobieta choć na co dzień radzi sobie z podwładnymi, to już z własnymi uczuciami do zarządcy rancza nie. Na początku przyszła przyjaźń, by zamienić się nagle w miłość. Wystarczyło kilka gorzkich słów, by wszystko przepadło. Pojawienie się szwagierki i mężczyzny, który ją skrzywdził nie ułatwia jej zbliżenia się do Tylera. Jacobs choć świadomy urody Nell, robi wszystko, by nie okazać słabości do niej. Czy ich drogi się kiedyś skrzyżują? Czy znajdą miłość?
"Pustynna gorączka" to wzruszająca historia dwojga ludzi, którzy boją się zaufać. Autorka świetnie opisała uczucia Nell, a także jej ogromny brak wiary w siebie. Jedno wydarzenie sprzed lat dało cień na dalsze losy kobiety. Strach, brak doświadczenia, a przede wszystkim brak zaufania to to co przeszkadza jej w życiu. Na całe szczęście znalazł się ktoś, kto chce i potrafi ją tego wszystkiego nauczyć. Autorka używa prostego i zrozumiałego języka. Zawiera fajne opisy, które zdecydowanie działają na wyobraźnię. Nie zapomina o wielu ważnych życiowych sprawach, które generalnie ujmuje w swoich książkach. Powieści Diany Palmer zdecydowanie warto czytać. Dają wiarę i nadzieję na lepsze jutro jak i na tę jedyną prawdziwą miłość. Tchnie optymizmem. Po ciężkim dniu potrzebne są takie książki jak "Pustynna gorączka". Polecam.

Przeczytałam i bardzo mi się podobało i mogę teraz z całą pewnością stwierdzić, że najsłabszą historią serii, była ta o Justinie "Biała sukienka", ale warto tę serię przeczytać.
I też mnie razi, że jej bohaterowie za dużo palą. Najczęściej jedną ręką bohater trzyma partnerkę a w drugiej papierosa. Nie wiem czy bym tak chciała nawet gdyby to był przystojny kowboj ;)