Mogłoby się wydawać, że przy tworzeniu książki z dziedziny fantastyki dobry autor skupia najwięcej uwagi wykreowaniu oryginalnego miejsca akcji i obdarowaniu bohaterów niezwykłymi mocami, reszta fabuły jest już tylko kwestią dopracowania szczegółów. Maria V. Snyder udowadnia jednak w książce Siła trucizny że nadprzyrodzone zdolności mogą być tylko ciekawym dodatkiem do całości, którą tworzy silna osobowość głównego bohatera.

"Kobieta i jej magiczna moc. Potężniejsza niż siły natury."

Pierwsza księga trylogii Twierdza Magów przenosi nas do świata smaków i zapachów, gdzie słodycz przyjaźni i miłości miesza się z niebezpieczeństwem utraty życia - nie tylko podczas walki, z ręki silnego przeciwnika, ale też każdego dnia, przy każdym kęsie...
Główną bohaterką książki jest Yelena, dziewczyna dźwigająca na swoich barkach ciężar nieszczęśliwego dzieciństwa, nieoczekiwanej zdrady i czekająca w celi na wypełnienie wyroku śmierci. Przewrotny los sprawia jednak, że tuż przed egzekucją otrzymuje propozycję zostania testerką żywności generała. Jej nowa praca wiąże się z nieustannym ryzykiem utraty nie tylko zdrowia. Yelena żyje na granicy życia i śmierci - wiele osób uważa ją za morderczynię, grozi jej niebezpieczeństwo ze strony ojca człowieka, którego zamordowała, by chronić siebie i najbliższych, w każdej chwili może zjeść zatrute danie i wreszcie - polują na nią magowie...

Już pierwsze strony lektury przenoszą nas do miejsca, które przypomina starożytną krainę rządzoną w myśl zasady: "Oko za oko, ząb za ząb". Tutaj racje stron nie mają znaczenia, za morderstwo człowiek jest karany śmiercią. Czy zgodnie z tą regułą wymierzać sprawiedliwość? Twarde prawo, ale prawo - mówi łacińska sentencja i być może moglibyśmy przyznać jej rację, gdybyśmy nie poznali historii dziewczyny, która zabiła swojego prześladowcę chcąc chronić nie tylko własne życie. Dlaczego jeszcze opis miejsca akcji sprawił, że w myślach przeniosłam się w czasy historyczne, nie całkiem abstrakcyjne? Powód jest bardzo prosty - bohaterowie spędzają większość czasu w zamku.

Książka ma mnóstwo zalet. Przede wszystkim gatunek i okładka sugerują, że bohaterowie będą mieć do czynienia z magią, ale w swojej narracji Yelena nie wspomina zbyt wiele o zdolnościach, których jeszcze sama do końca nie poznała. Czytamy kolejne strony zastanawiając się, jakim darem dysponuje ta dziewczyna. I chociaż do samego końca nie wiemy zbyt wiele, poznajemy przesłanie, na którym powinna opierać się fabuła każdej dobrej książki z dziedziny fantastyki: magia wiąże się z odpowiedzialnością. Jeśli nie potrafisz nad nią zapanować, stanowisz zagrożenie. Najmocniejszą stroną lektury jest oczywiście główna bohaterka - poraniona przez życie, ale wciąż silna. Nie można też nie wspomnieć o wątku miłosnym. Lekki, subtelny, dodaje smaku całości!

Myśl na podsumowanie po zakończeniu lektury? Smak trucizny to książka idealna dla osób lubiących czekoladę - słodką i poprawiającą nastrój, ale tylko wtedy, gdy jest spożywana w odpowiednich ilościach. Z pewnością spędzicie z nią miły wieczór, chociaż będziecie zdawać sobie sprawę z tego, że ta lektura jest przyjemnością nie niosącą z sobą większych wartości.

Zamknij oczy. Wyobraź sobie, że jesteś w ciemnym, zatęchłym lochu. Dookoła tylko cierpienie współwięźniów i wszechogarniający fetor. To wszystko skończy się już jutro. Już jutro zawiśniesz za morderstwo syna Brazella. Już jutro będziesz wolna od bólu…

Taka przyszłość została przewidziana dla Yeleny. Na nic się zdały tłumaczenia, że zrobiła to w obronie własnej. W dzisiejszym świecie, po obaleniu króla Iksji, obowiązuje zasada oko za oko, ząb za ząb. Zabiłaś? Teraz ciebie zabiją. Niespodziewanie jednak wyrok zostaje odroczony a dziewczyna otrzymuje propozycję pracy w zamku jako testerka żywności komendanta. Czy szukanie trucizny w pokarmie i narażanie się na jej wpływ jest lepsze od śmierci? Trudno powiedzieć, jednak wszystko jest lepsze niż sytuacja, w której aktualnie dziewczyna się znajduje. Na domiar złego dowiaduje się, że jest obdarzona potężną mocą magiczną, mocą która jest surowo zakazana, a niekontrolowana może naruszyć naturalny porządek świata. Yelena musi nad nią zapanować bo w przeciwnym razie zginie. Czy dziewczyna sprawdzi się jako tester? Czy uda jej się wydostać z więzienia jakim jest zamek komendanta? I najważniejsze, czy uda jej się zapanować nad mocą? Przekonajcie się sami ;)

Okrucieństwo, intrygi, tyrania, chęć władzy. Jest to chleb powszedni dla wszystkich mieszkańców Iksji. Zdominowana ludność chcąc nie chcąc musi podlegać władcy swojego Dystryktu, ubierać się w specjalne uniformy. Nie wolno wychylać się ani tym bardziej wypowiadać swojego zdania. W sumie kto chciałby słuchać tak nisko postawionego szczura? A na najwyższym szczeblu jak zawsze trwa nieustanna walka o racje i władze. Przeciwnicy zrobią wszystko by usunąć z drogi kolejną osobę rządzącą państwem. Choć nie posuną się do otwartego ataku to nagminnie podsuwają władcy różnego rodzaju trucizny i innego rodzaju specyfiki. I tu do akcji wkracza Yelena. Jest to kobieta sprytna, silna, potrafiąca pokonać wręcz jak i na słowa niejednego przeciwnika. Nie stroni również od ironii i zgryźliwości. Muszę przyznać, że główna bohaterka bardzo przypadła mi do gustu. Wyróżnia się spośród tłumu tak dobrze nam znanych z literatury szarych myszek, bezbronnych i tylko czekających na księcia, który ich uratuje od wszelkich niebezpieczeństw. Dziewczyna wielokrotnie mi imponowała swoją odwagą, hartem ducha, inteligencją. Bardzo ją polubiłam, może dlatego że pewne cechy charakteru (niekoniecznie te dobre) sama posiadam. Z przyjemnością patrzyłam na coraz to nowe przygody jakie los przed nią stawia, jak również na rozwijającą się jej wieź z Valkiem.

Historię zawartą w „Sile trucizny” opowiada nam sama Yelena. Dzięki temu zabiegowi poznajemy wszelkie myśli, rozterki jak również historię życia głównej bohaterki, historię która nie należy niestety do najprzyjemniejszych. Maria V. Snyder posiada lekki styl i jakże wielką umiejętność zaciekawiania czytelnika. Oryginalna tematyka książki, nagłe zwroty akcji, jak również rozgrywający się w tle wątek miłosny wciągają czytelnika na długie godziny tak, że nie jest w stanie odłożyć książki. Każda strona skrywa kolejne jakże ważne dla całej fabuły wydarzenie. „Siła trucizny” wciągnęła mnie do tego stopnia, że z żalem odkładałam książkę na półkę narzekając pod nosem, że tak długo muszę czekać na kolejną część serii.

„Siła trucizny” jest wspaniałą pozycją, idealną na zimowe wieczory, niebanalną, wciągającą, pozwalającą oderwać się od codziennych spraw. Jeśli lubisz książki fantasy lub masz dość nudnych i przewidywalnych bohaterek to po prostu musisz sięgnąć po tą książkę! ;)