Anglia, rok 1815.
Ktoś porywa bogate panny z dobrych domów. Rodziny płacą okup i milczą, bojąc się skandalu, a porywacz pozostaje bezkarny.

Lord Dominik Elliot rozpoczyna własne śledztwo. Tropienie porywacza zajmuje mu każdą wolną chwilę. Tymczasem matka niespodziewanie zwraca się do niego z prośbą, aby wprowadził na salony córkę pastora z prowincji.
Markiza chce pomóc dziewczynie znaleźć bogatego męża, który zapewni jej rodzinie należyty status i pozwoli uratować upadający majątek.
Fleur Toogood z niechęcią zgadza się wypełnić obowiązek, jaki jej wyznaczono. Robi to jedynie dla dobra rodziny i swoich czterech sióstr. Akceptuje zaaranżowanie małżeństwa, jednak stawia jeden warunek - wyjdzie za mąż wtedy, kiedy się zakocha.

Dominika niezmiernie irytuje konieczność opieki nad córką pastora. Nie dość, że musi poświęcić jej czas, który mógłby przeznaczyć na śledztwo, to jeszcze spodziewa się ujrzeć nieatrakcyjną i nudną pannę. Jakie jest jego zdziwienie, kiedy okazuje się, że Fleur jest piękna, inteligentna i pewna siebie. Chcąc ukryć rosnącą fascynację, Dominik gra surowego i aroganckiego opiekuna.

Niespodziewanie porywacz uderza raz jeszcze. Tym razem celem staje się Fleur.

 

 

Fragment książki:


Skręcił z ulicy w parkową bramę i szedł teraz żwirową alejką. Dziewczynę dojrzał z daleka; stała tuż obok żywopłotu, oświetlona łyskającymi zza chmur promieniami księżyca, beztrosko wystawiając się na widok ciekawych oczu. Gdyby gdzieś w pobliżu znalazł się wścibski obserwator, z łatwością by ją dojrzał, ale ona zdawała się całkowicie nieświadoma niebezpieczeństwa.
- Nie stójże tak - syknął, szybko podchodząc do niej. - Siadaj. Tutaj, na tej ławce, koło krzewów.
- Ja... nie trzeba. Mogę postać... panie... Przepraszam... Chciałam powiedzieć: ojcze.
- Ciszej, proszę. Mów ciszej - napomniał ją. -Nazywają mnie bratem Justem i tak masz się do mnie zwracać. Nalegam, żebyś usiadła. Nikt nas nie powinien tu widzieć. Trzeba zachować daleko posuniętą ostrożność.
Chwycił ją za ramię i pociągnął ku ławce. Naprawdę nazywał się Dominik Elliot. Lord Dominik Elliot, ale dzisiaj z pewnych powodów wolał występować incognito. Niech dziewczyna trwa w przekonaniu, że ma do czynienia z braciszkiem zakonnym. Tak będzie zdecydowanie lepiej dla niej i bezpieczniej dla niego z całą pewnością.
Zaimponowała mu odwaga tej osóbki. Jeszcze przed chwilą, gdy wchodził do parku, wątpił, czy stawi się na spotkanie, czy zdecyduje się widzieć z zupełnie obcym jej człowiekiem wieczorową porą w ustronnym miejscu. Z tego, co mógł dojrzeć w mroku, była młodziutka, niebrzydka i skromnie ubrana.
Jane Weller, panna niesłusznie odprawiona ze służby, skromnie przysiadła na brzegu kamiennej ławki, osłoniętej krzewami wawrzynu.
- Zaraz muszę wracać, skąd przyszłam - odezwała się, lekko jeszcze zadyszana, kiedy Dominik zajął obok niej miejsce, zbierając fałdy brązowego habitu. - Nie mam zbyt dużo czasu. - Otuliła się szczelniej paltotem i pochyliła głowę, skrywając twarz pod rondkiem kapelusika, jakby mrok nie krył jej w wystarczający sposób.
Dotknęła ostrożnie palcem brody, drgnęła i syknęła cicho.
- Boli cię? - zaniepokoił się brat Just.
Panna Weller szepnęła w odpowiedzi coś, czego nie zdołał usłyszeć.
Gdzieś opodal rozległ się pijacki śmiech, a potem w wieczornym powietrzu poniosły się podniesione głosy. Panna Weller zasłoniła usta dłońmi, tłumiąc okrzyk przestrachu, i rzuciła swojemu towarzyszowi spłoszone spojrzenie. Jednak nie była taka dzielna, jaką chciała mu się pokazać, pomyślał.
- Nic to - uspokoił ją. - Nikt nie zrobi ci krzywdy. Nie musisz się niczego lękać. Przy mnie jesteś całkowicie bezpieczna, możesz mi wierzyć.
W drodze z kościoła Najświętszej Maryi Panny przy Pearl Lane miał dość czasu, by obmyślić najskuteczniejszy, być może jedyny, sposób rozwiązania tajemnicy. Musiał bezwarunkowo coś przedsięwziąć, natychmiast przejść do działania, zanim będzie za późno.
- Odprowadzę cię do domu. Ze mną jesteś bezpieczna - powtórzył, chcąc dodać dziewczynie otuchy. - A teraz opowiedz mi o sobie.
W zasadzie znał jej historię. Z najważniejszymi faktami zapoznał się w klubie, przy szklaneczce, podczas pogawędki z synem byłych chlebodawców panny Weller. Resztę, ze szczegółami, sumiennie zrelacjonował Dominikowi jego brat, Nathan.
- To wszystko nieprawda, co moja pani o mnie mówi. - Głos dziewczyny drżał, ale nie płakała. Dzielne dziecko. - Ja wcale nie byłam u swojego kawalera tamtej nocy, kiedy dostałam wychodne, znaczy się w ostatni czwartek. W ogóle nie mam kawalera. Uprowadzili mnie. Ktoś mnie uprowadził. I wiem dlaczego.
Wiesz dlaczego? Bardzo ciekawe, pomyślał Dominik. Zaraz się dowiemy, co masz do powiedzenia, a czego zaledwie się domyślasz.
- A czemu ktoś miał cię uprowadzić? - On oczywiście znał powody, ale zaskoczyło go trochę, że panna Weller odgadywała, dlaczego porwano ją w Hyde Parku, opodal domu, gdzie pracowała jako służąca.
- Ten pan myślał, że ja to panna Victoria. Wziął mnie za panienkę. Pomylił się. W sam raz miałam na sobie jej pelerynę. Dała mi ją - wyjaśniła pospiesznie. - To ją chciał porwać. Sam przyznał. Powiedział mi to wprost. Okropnie się zezłościł, kiedy poniewczasie odkrył, że jego zachody zdały się na nic i że to mnie ma, zamiast niej, jak sobie wcześniej umyślił.
Ojciec panny Victorii Crewe-Burns był człowiekiem bardzo zamożnym: jego pończochy patentowe Crewe-Burns znali wszyscy, ale kupowało je wyłącznie pospólstwo, to jest ci, którym marna pozycja w hierarchii społecznej czy brak grosza w sakiewce, albo jedno i drugie, jako że obie te rzeczy zwykle idą w parze, uniemożliwiały noszenie pończoch jedwabnych. Przez pewien czas łączono nawet imię panny Victorii z imieniem Nathana, brata Dominika.
- Pewna jesteś tego, co mi tu mówisz, panno Weller? Chciał pojmać Victorię, nie ciebie?
- Och, tak. Jestem najzupełniej pewna, proszę brata. Ten człowiek sam mi to powiedział, kiedy już przywiózł mnie do swojego domu. - Dziewczyna wysławiała się całkiem gładko jak na sługę, co Dominik zapisał sobie skrzętnie w pamięci. - Pomogę panu go odnaleźć. Zrobię wszystko, co w mojej mocy. Chcę przyczynić się do schwytania tego niegodziwca, bo gotów kiedy jeszcze kogo skrzywdzić. On jest niebezpieczny, ja to wiem. Ale teraz to tylko się boję, żeby kto nie zobaczył, że mnie jakiś obcy odprowadza na stancję, choćby i w zakonnym habicie. Jeszcze rozejdzie się złe słowo i znowu trafię na bruk, a drugiego takiego taniego miejsca to chyba nie znajdę.
- Widziałaś dobrze twarz tego człowieka? - zapytał Dominik, chociaż nie miał nadziei, że panna poda mu dokładny opis.
- Tak i nie.
Tak i nie? Cóż to może znaczyć? Doprawdy, zagadkowa odpowiedź...
Czekał niecierpliwie na dalszy ciąg relacji, na bardziej dokładne wyjaśnienia.
- Pomalowana twarz, tylem widziała. Miał pomalowaną twarz, ot co. Wystraszyłam się okropnie, jak go tak zobaczyłam. Białe mazidło na twarzy, zupełnie jak kiedyś panie nakładały. Usta też pomalowane, na czerwono. A brwi wymalowane czarnymi krechami na czole, wysoko. Na włosach biała peruka. Biały puder na rzęsach. Oczy wydawały się różowe. Wstrętne.
Następne pytanie Dominik zadał niejako dla porządku, gdyż odpowiedź znał z góry i nie czynił już sobie żadnych nadziei.
- Rozpoznałabyś go?
Nie wyśmiała go i nie zaprzeczyła bez wahania, że nie, że to niemożliwe.
- Nie wiem. Nie umiem powiedzieć. Było w nim coś... niedobrego. To zły człowiek. Okrutnik. Czułam to. Pchnął mnie tak, że upadłam, potem kopnął. Krzyczał, że tylko czas przeze mnie stracił.
- Przykro mi. - Dominik nie wiedział, czy bardziej jest wściekły, czy zawiedziony. - Czy mogłaś go spotkać kiedyś wcześniej? Zauważyłaś w nim coś znajomego? Głos? Kształt nosa? Jakiś szczegół?
- Och, nie. - Pokręciła zdecydowanie głową. - Nigdy go nie widziałam, tego to jestem zupełnie pewna. Ale to coś, co czułam... Mówiłam już... To nie był tylko strach. Coś jeszcze, sama nie wiem co. Nie poznałabym, chyba żeby był tak samo umalowany... Nie, może bym poznała. - Jane wahała się, zmieniała zdanie. - Powiedział, że jest mistrzem zmylenia. Niby, że potrafi się przebierać, tak myślę. - Spojrzała niepewnie na Dominika. - Przepraszam, że więcej nie mogę pomóc, chociaż tak bardzo chcę - zapewniła.
- Już bardzo pomogłaś. - Nie mógł jej spłoszyć, była mu potrzebna, powinien spotkać się z nią jeszcze, i to wkrótce. Myśl, że panna mogłaby zniknąć, że by jej nie znalazł, przyprawiała go o panikę. - Pewnie nie masz pieniędzy? - zapytał ostrożnie; urazić jej też przecież nie chciał.
Jane Weller odwróciła wzrok.
- Potrafię zadbać o siebie. Niejedno już przeszłam. Dam sobie radę.
- Jak długo wytrzymasz bez pracy oraz bez środków do życia?
Panna Weller podniosła kołnierz skromnego paltota i ukryła w nim brodę.
- Długo - odparła stanowczym tonem. - Mnie bieda niestraszna.
- Jednak chciałbym ci dać trochę pieniędzy... Byłbym spokojniejszy...
- Dziękuję, nie przyjmę. - Podniosła się gwałtownie. - Tylko patrzeć, jak gdzieś znowu się najmę. Pochodzę, poszukam, będę rozpytywać. Znajdę robotę, na pewno. Nie mam wyjścia.
- Jeśli masz pieniądze, bo rozumiem, że masz jakieś oszczędności, skoro tak zdecydowanie odmawiasz przyjęcia ode mnie pomocy, to dlaczego tak bardzo zależy ci na znalezieniu nowego chlebodawcy?
- Bo... zależy, i już. Dość na tym. Nie będę się opowiadać. Przepraszam, ale na mnie już pora. Muszę wracać na stancję.
- Naturalnie. - Dominik wstał i, zapominając, kim jest tego wieczoru, podał pannie Weller ramię, ale ona zignorowała uprzejmy gest bardziej stosowny dla dżentelmena niż braciszka zakonnego. Cóż, niełatwo występować incognito, człowiek zapomni się na chwilę i już może się zdemaskować. Na szczęście panna Weller nie zwróciła uwagi na tę pomyłkę. - Odprowadzę cię, ale mam prośbę: zrób coś dla mnie jutro rano - powiedział Dominik, kierując się ku wyjściu z parku.
- Jutro rano nie dam rady. Nie mam czasu. - Panna Weller zawahała się, odchrząknęła. - Gospodyni, co u niej teraz mieszkam, powiedziała, że mniej zapłacę za stancję, jak jej posprzątam. To się zgodziłam.
- Może więc w takim razie po południu? - zagadnął. - Będziesz wolna.
Kiedy znaleźli się na ulicy, Dominik stanął, nie wiedząc, w którą iść stronę.
- Dobrze - zgodziła się panna Weller. - Jeśli tylko będę mogła.
- Pamiętaj, panno Weller, że masz we mnie przyjaciela. Możesz mi ufać. Zaopiekuję się tobą. Chcę twojego dobra.
- Ja nie potrzebuję...
- Nie potrzebujesz wsparcia? Ma się rozumieć, że nie potrzebujesz - przytaknął dla świętego spokoju. - Tak czy owak, pójdź jutro, proszę cię, na Heatherly Grove, dobrze? Zapytasz o markizę Granville. To moja serdeczna, wypróbowana przyjaciółka. Powiedz kamerdynerowi, że chcesz się nająć na służbę i że pani cię oczekuje. Uprzedzę ją, że przychodzisz z mojego polecenia.
- Ale... - Jane Weller zatrzymała się. - Crewe-Burnsowie powiedzieli, że nie dadzą mi listu polecającego, że nie mam co liczyć na referencje, a jak kto będzie o mnie pytał, to usłyszy, dlaczego straciłam u nich pracę. Że niby poszłam na noc do swojego kawalera i że jestem kłamczuchą, której w ani jedno słowo nie można wierzyć. Tak się na mnie zawzięli.
- Nieważne, co mówią Crewe-Burnsowie. Nie przejmuj się nimi. Ja cię zarekomenduję markizie i moja poręka w zupełności wystarczy.
- Kiedy ja nawet nie wiem, gdzie jest to jakieś Heatherly.
- Trafisz tam bez trudu. To blisko Regent’s Park, dokładnie mówiąc, trochę za parkiem, na północ. Jak zapytasz, każdy ci wskaże, gdzie znajduje się siedziba markizy. Obiecujesz, że tam pójdziesz?
- Nie mówię, że nie, ale muszę jeszcze pomyśleć.

Lord Dominik Elliot ukrył habit w kościele Najświętszej Maryi Panny i ruszył szybkim krokiem przez pustą ulicę do koni, czekających opodal. Miał nadzieję, że wkrótce nie będzie musiał występować w roli brata Justa, acz jego przyjaciel, ojciec Cadwin, tak ułożył rzecz z proboszczem od Najświętszej Maryi Panny, by Dominik w razie potrzeby mógł swobodnie korzystać z pomieszczeń w kościele.
- Długo kazałeś mi na siebie czekać. Coś ty, godzinki odmawiał? - powitał brata niewyszukanym dowcipem Nathan, podając mu wodze. Nathan taki już był: skory do facecji, z usposobienia więcej sowizdrzał niż dżentelmen. - Do diabła, siadajże na koń! Szybko! Jeszcze ktoś nas zobaczy.
Dominik przezornie powstrzymał się od odpowiedzi, wskoczył na siodło i ruszyli przed siebie wąskimi, słabo oświetlonymi uliczkami Covent Garden. Po kilku minutach jazdy zatrzymali się na niewielkim placyku, nasłuchując uważnie. Jednak nikt za nimi nie jechał. Odetchnęli z ulgą i skierowali konie w stronę Regent’s Park.
- Czemuś tak długo zwłóczył, panie bracie? - zagadnął lekko zirytowany Nathan.
- Dziewczyna odważna, ale mocno nerwowa, niespokojna po przejściach - odpowiedział Dominik. - Najpierw musiałem ją o wszystko dokładnie wypytać, potem odprowadziłem na stancję, gdzie teraz mieszka. I dobrze, że okazałem cierpliwość, bo powtórzyła mi dokładnie nie tylko, co jej ten łajdak powiedział, ale jak wyglądał. Uszminkowany był, jeśli chcesz wiedzieć. Biała twarz, biała peruka, niczym fircyk albo klaun. Trudno za nim trafić. Pewnie do kompletu jedwabna koszula, kaftan z atłasu przeszywany złotą nicią, koronkowe żaboty, te rzeczy. Już sobie wyobrażam, błazen i galant w jednym.
- A tyś myślał, bracie Juście, że już nikt inny poza tobą nie może paradować w przebraniu? - Nathan się zaśmiał.
Dominika nie wiedzieć czemu nie rozbawiły facecje brata.
- A Bertie Crewe-Burns łgał w żywe oczy, kiedy w klubie opowiadał przy tobie o dziewczynie. Dobrześmy się domyślali. I wcale nie miał w czubie. Udawał tylko pijanego, teraz już wiem na pewno. Panna nie ma adoratora, przynajmniej tak twierdzi, ale ja jej wierzę. Wyrzucili ją ze służby, bo przestraszyli się, co będzie, kiedy prawda wyjdzie na jaw.
- Dziewczyna mówiła, że tamtemu wymalowanemu szubrawcowi szło o Victorię, nie o nią? - zapytał Nathan z napięciem w głosie.
Dominik opowiedział mu o pelerynie, po czym powtórzył, co mu relacjonowała Jane, kiedy ją odprowadzał na stancję.
- Zawiózł ją do jakiejś willi, nie willi, gdzie pełno było pozytywek. Z zewnątrz domu nie widziała. Tyle pamięta, tyle widziała. Nastawiał ponoć te pozytywki jedną po drugiej i wirował w takt muzyki jak człowiek chory na umyśle.
- Kto wie? Może rzeczywiście jest obłąkany. Paskudna sprawa - mruknął Nathan.
- A ja myślę, że udawał. Dziewczyna mówi, że nagle przestał cudować, jakby ochłonął. Przyjrzał się jej uważnie i wtedy wpadł w złość. Wykrzykiwał, że mu niepotrzebna, że dla niego mogłaby i umrzeć, ale on jej nie zabije, szkoda jego fatygi, bo ona jest nikim, nic mu z jej strony nie grozi. Nie będzie jej krwią brukał podłóg w swoim ukochanym domu.
- Łotr, skończony szubrawiec - wybuchnął Nathan, kręcąc głową. - Dziewczyna się domyśla, gdzie znajduje się ten jego dom? Mówiła coś?
- Nie. Crewe-Burnsowie mieszkają przy Park Lane. Porwał ją koło wejścia do Hyde Parku, dosłownie dwa kroki od domu. Powiada, że jechali mniej więcej pół godziny, może trochę krócej, może trochę dłużej. Nie jest pewna, ale wydaje się jej, że kierowali się na południe, właściwie na południowy wschód, w stronę Green Park. I dalej już na wschód. Jeśli nie konfabuluje, to znaczy, że może się pochwalić naprawdę doskonałą orientacją w przestrzeni i dobrze zna Londyn.
- Myślisz, Dominiku, że jest coś, o czym mogła zapomnieć? Jakiś detal, który przeoczyła, mimo najlepszych chęci?
- Jeśli coś przeoczyła, o czymś zapomniała, to będziemy mieli jeszcze wiele okazji usłyszeć szczegóły, pod warunkiem, że uczyni, co mi obiecała. Otóż jutro ma przyjść do nas, do Heatherly. Matka przyjmie ją na służbę. Jane nie wie, że jestem synem markizy.
Nathan cmoknął cicho.
- Jak ci się udało uzyskać tak wiele w tak krótkim czasie? - Pełen podziwu, zapomniał najwyraźniej, że jeszcze przed chwilą czas dłużył mu się niemiłosiernie. - Nie wspomniawszy przy tym bratu, który cię wiernie wspiera, co zamierzasz. Aż do dzisiejszego wieczoru nie miałem pojęcia, jakie masz plany, a przecież to ja, nie kto inny, opowiedziałem ci z detalami historię o uprowadzeniu panny, zapomniałeś?
- Nie prosiłem, żebyś ze mną jechał - zauważył Dominik. - Sam zaofiarowałeś udział, wierciłeś mi dziurę w brzuchu, bym cię ze sobą zabrał. Że matka się ucieszy, widząc, iż masz zajęcie i do szklanicy nie zaglądasz, to twoje słowa, które ci na wszelki wypadek przytaczam.
- A czy ja ci czynię wyrzuty? Utyskuję? Mam za złe?
Dominik nie musiał długo zastanawiać się nad odpowiedzią.
- A jakże. U ciebie narzekanie to zwyczajna rzecz, ale dość o tym. Powinniśmy się cieszyć, że ten lokajczyk od Crewe-Burnsów połakomił się na grosz i wypaplał, dokąd Jane Weller poszła, kiedy ją wyrzucili ze służby, inaczej nigdy bym jej nie znalazł, kamień w wodę, a tak bez trudu odszukaliśmy dziewczynę.
- Tak, tak. - Nathan westchnął żałośnie. - Za długo żyłem w celibacie, od tego umysł mi się teraz miesza. Oto cała przyczyna, więc nie miej do mnie pretensji, jak czasami powiem coś od rzeczy.
- Tak? To niezwykle interesująca koncepcja. A od dawna zachowujesz wstrzemięźliwość? - zainteresował się Dominik.
- Aaa... - Nathan zamknął oczy i zaczął w myśli obliczać. - Przynajmniej od dwóch dni - odparł.

 

Napisali o nas:

 

"Tym, co mnie niezmiennie zachwyca w publikacjach wydawnictwa Mira jest ich sfera edytorska. Nie inaczej jest w przypadku książki „Skandal nad Tamizą”. Powieść wydana została na papierze kredowym i oprawiona w twardą okładkę. Kolorystyka oprawy łączy serię Romans Historyczny. Ponadto w książce dobrano piękne czcionki i ciekawe, pasujące do gatunku literackiego, zdobienia." Czytaj więcej: www.zaczytanieblog.blogspot.com

 

 

 

 

 

 

 

"Autorka „Skandalu nad Tamizą” posiada lekki i przyjemny styl, powodujący, że książkę czyta się bardzo szybko i przede wszystkim – z zaciekawieniem. Stella Cameron stworzyła intrygującą fabułę i doskonale oddała klimat XIX-wiecznej Anglii, sprawiając, że losy Fleur i Dominika na tle działań nieobliczalnego porywacza, nazywającym siebie Jedwabistym Kotem, powodują na twarzy odbiorców zarówno uśmiech, jak i też grymas zaskoczenia czy zainteresowania." Czytaj więcej: www.okiem-recenzenta.blog.onet.pl

 

 

 

 

 

 

 

"Stella Cameron ma świetne pióro i styl. Potrafi zaskoczyć czytelnika niezwykłymi pomysłami. Rewelacyjnym pomysłem okazał się być wątek "Jedwabistego Kota", który porywa panny.(...)Całości dopełnia sama książka, która jest niezwykle ciekawym, ba powiedziałabym ekskluzywnym wydaniem w twardej oprawie i niezwykle ciekawej okładce." Czytaj więcej: www.sabinkat1.blogspot.com

 

 

 

 

 

"Stella Cameron wymyśliła prostą acz ciekawa fabułę. Jest romans, intryga, nocne podchody, konszachty, porywacz. Poza tym autorka nie stroni od dobrego humoru. (…) Jest to przyjemna powieść i co najważniejsze dla mnie – dobrze przetłumaczona, zalecana na poprawę humoru i polecana szczególnie tym, którzy lubują się w powieściach historycznych." Czytaj więcej: www.slowemmalowane.blogspot.com