Milioner Tristan Barkley nie ufa kobietom i nie wierzy w miłość. Mimo tego chce założyć rodzinę. Dochodzi do wniosku, że jego gosposia Ella ma wszystkie cechy idealnej żony. Proponuje jej małżeństwo, które byłoby korzystnym układem dla nich obojga. Ella godzi się. Wkrótce potem jednak pewne wydarzenia sprawiają, że Tristan zaczyna wątpić w jej uczciwość...

Dana Fallon od lat jest zakochana w swoim szefie, producencie filmowym Maksie Hudsonie. Nie mając nadziei na odwzajemnienie uczuć, składa wymówienie. Max nie może sobie pozwolić na stratę tak dobrej asystentki w momencie, gdy firma Hudson Pictures pracuje nad szczególnie ważnym filmem. By zatrzymać Danę, ucieka się do niekonwencjonalnych metod...

Kolejna część miniserii Hudsonowie z Hollywood ukaże się w maju.

Fragment książki:

Doszedł do brzegu basenu w chwili, kiedy dziewczyna w różowym kostiumie wychodziła z wody. Włosy w kolorze pszenicy leżały na jej plecach, a błyszczące ciało z kształtnymi, opalonymi nogami sięgającymi nieba mogłoby należeć do modelki prezentującej kostiumy kąpielowe. Tristan stanął w lekkim rozkroku i skrzyżował ręce na piersi. Nie widząc go, dziewczyna wyprostowała się, przeciągnęła i wsunęła rękę pod włosy, zupełnie jak dziewczyna Bonda na plaży. Kiedy go w końcu zauważyła i spojrzała tymi dużymi, niebieskimi zdumionymi oczami...
   Tristan ze zdziwienia otworzył usta i ręce mu opadły. Nie, to nie miało sensu. Ani kolor włosów, ani ta kompletnie inna figura.
   - Ella. Czy to ty? - wykrztusił.
   - Pan Barkley? - Jej policzki zaczerwieniły się jak miniaturowe róże kwitnące w donicach wokół basenu. - Miał pan wrócić dopiero jutro.
   - Dzwoniłem rano. Dwa razy.
   Jego wzrok, wzmocniony testosteronem, szybko powędrował w dół i krew w nim zawrzała. Litości, nie miał pojęcia... Skrzyżowała ramiona, przez co jej dekolt wydał się jeszcze głębszy i bardziej pociągający. To nie może być ta sama kobieta.
   - W zeszłym tygodniu skręciłam nogę w kostce, biegając - wyjaśniała. - Chcę być sprawna, więc pływanie wydało mi się dobrym rozwiązaniem. - Zerknęła na basen. - Pomyślałam, że nie będzie pan miał nic przeciwko temu.
   Jego umysł musiał pracować błyskawicznie. Ella, jego skromna gosposia, biegała, żeby trzymać formę? W nijakim mundurku wyglądała na taką, dla której nie istnieje nic poza tym, żeby łazienka błyszczała, a wspaniałe kolacje pojawiały się na czas na stole. Teraz, w tym zachwycającym kostiumie kąpielowym, wyglądała rewelacyjnie. Ogarnęło go podejrzane gorąco, bardzo nieodpowiednia reakcja, więc się otrząsnął i wyprostował. Panna Jacob była najętym pracownikiem i musi się wytłumaczyć. Odchrząknął i wskazał palcem na dom.
   - Twój mundurek i buty leżały rozrzucone w kuchni. Otwarta torebka, przewrócona do góry nogami, na blacie kuchennym.
   Co mógł pomyśleć? Martwił się. Był wręcz przerażony.
   Umknęła wzrokiem.
   - Ach, to.
   Zmarszczył się jeszcze bardziej.
   - Tak, do diabła, to.
   - To dosyć trudno wyjaśnić. - Zaczęła się cofać.
   - I trudno wyjaśnić, dlaczego twoje włosy z myszowatego brązu stały się blond?
   - Przefarbowałam je znów na mój naturalny kolor. - Wzruszyła ramionami i wyjaśniła: - Jestem kobietą i lubię zmiany. W tym tygodniu postanowiłam zmienić kolor na naturalny.
   Jęknął głośno, ale nagle zatrzymał się w swych rozmyślaniach.
   - Czy masz jakiś problem, Ella? Taki, o którym nie chcesz mi powiedzieć?
   Rozchyliła usta. Wyglądała bezbronnie. Wsunęła blond loczek za ucho.
   - Nie mam problemów. Właściwie to wręcz przeciwnie.
   Szła dalej, w kierunku leżaka, lekko utykając na jedną nogę. Bardzo zgrabną nogę. Całe ciało miała zgrabne. Wzięła ręcznik i owinęła się nim jak sari. Kiedy ruszyła w stronę domu, zagrodził jej drogę.
   - Czekam na twoją odpowiedź.
   Popatrzyła na niego.
   - Miałam zamiar powiedzieć panu jutro.

Szła korytarzem, a jej eleganckie, klasyczne czółenka wystukiwały na kamiennej posadzce gniewny rytm. Ta rozmowa była kolejnym dowodem na poparcie tezy, że powinna zapomnieć o Maksie. Zacząć żyć dla siebie, a nie dla niego. Tym bardziej że właśnie okazał się egoistycznym draniem.
- Dana! – Drgnęła, słysząc za sobą jego zniecierpliwiony głos. Nie spodziewała się, że ruszy za nią. Nic dziwnego. Do tej pory to zawsze ona biegała za nim. Czyżby... właśnie odniosła pierwszy, mały sukces? Tym bardziej nie miała zamiaru ustąpić. Nie odwracając się, przyspieszyła kroku.
- Zaczekaj! – Kiedy zaczął biec, jego zdecydowane kroki rozległy się echem w wysokim, łukowato sklepionym korytarzu luksusowego hotelu. Nie zdążyła przywołać windy. Złapał ją za ramię, zatrzymał, obrócił ku sobie. W następnej sekundzie stała przed nim, a on trzymał ją za ramiona. Choć miała na sobie żakiet, dotyk jego dłoni parzył ją i przeszywał dreszczem.
- Wstrzymaj się jeszcze jakiś czas. Poczekaj, aż skończymy Honor. A potem... porozmawiamy. – Mówił nagląco, ale w jego tonie nie było już niezachwianej pewności, że potrafi zmusić ją do posłuchu.
- Porozmawiamy? A niby o czym mielibyśmy rozmawiać? Uważasz, że jeszcze za mało razy cię prosiłam, żebyś poszerzył moje uprawnienia, pozwolił mi odgrywać większą rolę w firmie? Za każdym razem zbywałeś mnie, aż w końcu uznałam, że nie warto strzępić sobie języka. Ale nadal uważam, że nie po to poświęciłam czas i pieniądze na zdobycie dyplomu szkoły filmowej, żeby teraz utknąć na poziomie asystentki, której głównym zadaniem jest parzenie kawy szefowi!
Nie odpowiedział. Przyglądał jej się z bliska, a palce jego prawej dłoni, jeszcze przed chwilą zaciśnięte na jej ramieniu, zaczęły wędrować w górę, leniwie obrysowując jej bark, szyję i podbródek.
W tym geście nie było nic erotycznego. W każdym razie nie z jego strony. Bo o jej reakcji nie można było tego powiedzieć. Uwielbiała, kiedy jej dotykał, nawet jeśli, tak jak teraz, patrzył na nią przy tym jak na dziecko, które nie chce odrobić pracy domowej. Uwielbiała uczucie gorąca wybuchające pod jej skórą, a potem wypełniające ją całą cudownym, nagłym upojeniem. I nienawidziła tej słabości, tego, że jednym gestem potrafił ją zahipnotyzować.
W dodatku w ogóle tego nie dostrzegał.
A to była zniewaga dla jej kobiecej godności.
- Zostań, Dana. W referencjach napiszę ci, że byłaś producentem wykonawczym podczas prac nad Honorem. To będzie twoja karta atutowa w życiorysie. Nie mogę pozwolić, żebyś teraz odeszła. Jesteś najlepszą asystentką, jaką kiedykolwiek miałem.
Jego słowa sprawiły, że poczuła błogie ciepło rozlewające się w sercu. Doceniał ją... Ułamek sekundy później ciepło rozwiało się jak iluzja, zostawiając dojmującą, zimną pustkę. Nie, nie ją docenił. Docenił sprawną asystentkę. Niezmordowaną pracownicę. Wydajny sprzęt biurowy. A ona nie była taka głupia, żeby dać się nabrać na piękne słówka. Już nie. Teraz będzie walczyć.