Shirley Jump – Ślub o poranku

Niezwykle przystojny playboy Carter Matthews ma dwie pasje: pieniądze i kobiety. Niestety firma, którą odziedziczył, jest na skraju bankructwa, a wynajęta przez niego nowa piękna pracownica pozostaje obojętna na jego urok...



Barbara Hannay – Nauczycielka tańca

Sally Finch opuszcza australijską głuszę i przyjeżdża do tętniącego życiem Sydney. Nie szuka rozrywek ani męża. Los jej sprzyja: Logan Black, jej nowy szef, bardzo ceni sobie swą samotność. Ma do Sally tylko jedną prośbę: musi szybko nauczyć się tańczyć. Sally zgadza się mu  pomóc...

Fragment książki:

Kobieta stojąca w holu miała delikatne rysy twarzy, zgrabny nos i mocno zarysowane kości policzkowe, co sprawiało, że była podobna do Grace Kelly. Jednak w przeciwieństwie do legendy ekranu jej włosy nie były jasne, lecz brązowe. Równo obcięte na policzkach i na karku idealnie pasowały do przejażdżek kabrioletem w leniwe letnie popołudnie. A jej smukłe zgrabne nogi były jakby stworzone do wielu rzeczy z pewnością niedozwolonych w stanie Indiana.
Oho! Powinien się jeszcze napić.
Tak czy owak, ta kobieta była pierwszą sympatyczną osobą, którą dzisiaj spotkał. A on teraz chce odprawić ją od swoich drzwi jak głupiec.
– Proszę zaczekać – powiedział. – Czy możemy jeszcze chwilę porozmawiać?
Niechętnie cofnęła się od windy.
Carter przesunął ręką po twarzy.
– Przepraszam – powiedział ze skruchą w głosie. – Miałem dzisiaj ciężki dzień. W moim salonie leży pluszowa zabawka, której nie uda się sprzedać, i skończyło mi się wino. Proszę pozwolić, że się przedstawię. Nazywam się Carter Matthews. A pani?
– Daphne Williams.
– Daphne. – Nie mógł sobie nic przypomnieć.
– Bardzo mi miło. – Uśmiechnął się zabójczo. Tym uśmiechem zawsze zdobywał serca kobiet. – Co cię tu sprowadza, Daphne?
– Mam wiadomość.
– To brzmi intrygująco. – Oparł się o framugę drzwi, jeszcze raz lustrując kobietę wzrokiem. – Co to za wiadomość?
Daphne uśmiechnęła się szyderczo.
– Bardzo nieprzyjemna wiadomość. Ktoś cię nienawidzi, Carter.
W pierwszej chwili miał ochotę powiedzieć jej, że nic go to nie obchodzi, ale potem zmienił zdanie. Daphne była piękną kobietą, a on jeszcze przed chwilą pragnął właśnie taką piękność spotkać. Wypił parę łyków wina, a w obliczu nieuchronnego bankructwa TweedleDee Toys po wprowadzeniu do produkcji zabawek rodem z horroru będzie miał wakacje, i to na zawsze.
„Bądź ostrożny, wypowiadając życzenia, Matthews, bo mogą się spełnić”.
Ojciec miał rację, powtarzając mu, że do niczego się nie nadaje. Carter był wściekły, że musi się z ojcem zgodzić, i jeszcze bardziej wściekły na siebie, że nie potrafi nigdy stanąć na wysokości zadania.
– Kto taki? – spytał.
Któż mógłby to być, oczywiście oprócz jego pracowników, którzy mieli wszelkie powody, by go nienawidzić.
– Ja.
– Ty? Dlaczego?

Parę minut przed dziesiątą dostarczono do recepcji wspaniały bukiet śnieżnobiałych róż. Wyobraźnia Sally natychmiast poszła w ruch. Któraś z pracownic obchodzi dziś urodziny. Kwiaty przysłał jej tajemniczy wielbiciel. Och, jaka to będzie frajda zanieść bukiet do właściwego pokoju i obserwować zdziwienie uradowanej solenizantki.
Nie mogła jednak znaleźć małej białej koperty, która bywa dołączana do kwiatów.
- Nie ma tu kartki z informacją, dla kogo jest bukiet – zwróciła się do dostawcy.
Młodzieniec wzruszył ramionami.
- Jest dla pana Blacka.
- Dla pana Logana Blacka?
Młodzieniec pokiwał głową, jakby nie widział nic dziwnego w tym, że mężczyzna otrzymuje kwiaty.
- Rozumiem. – Sally uśmiechnęła się serdecznie. – Są piękne. Zaraz mu je przekażę.
Wonny delikatny zapach róż wypełnił kabinę windy. Sally zamknęła oczy i sama sobie prawiąc kazanie, wciągnęła głęboko powietrze. Trzymała w ramionach niezaprzeczalny dowód na to, że jej szef ma prywatne życie, w którym zamieszkuje bliska jego sercu kobieta. A zatem ona, Sally Finch, powinna czym prędzej przestać zawracać sobie nim głowę.
Na widok zbliżającej się Sally Maria Paige, osobista sekretarka szefa, podniosła wzrok; nawet się nie uśmiechnęła. Należała do nielicznej grupy pracowników Blackcorp, która z obojętnością powitała w biurze nową recepcjonistkę.
- A, kwiaty – mruknęła. – Bądź uprzejma wsadzić je do wazonu.
Duży, wypełniony wodą wazon czekał na skraju biurka. Sally ostrożnie umieściła w nim bukiet.
- Wiedziałaś, że nadejdą...
Maria spojrzała na nią znad okularów.
- Oczywiście. Przychodzą w każdy piątek.
- Naprawdę? Raz w tygodniu ktoś przysyła szefowi bukiet? – spytała szeptem Sally. Drzwi do gabinetu prezesa były otwarte; nie chciała, by ją usłyszał.
- Pan Black zawarł taką umowę z kwiaciarnią – wyjaśniła niecierpliwym tonem Maria. – Wychodząc w piątek z pracy, zabiera kwiaty ze sobą.
Czyli to szef jest czyimś wielbicielem, a nie obiektem czyjegoś uwielbienia.
Sally westchnęła. Życie pozabiurowe Logana Blacka jest jego prywatną sprawą. Ma prawo kupować co tydzień kwiaty dla ukochanej kobiety...