Moja przygoda z bohaterami Zatoki cedrów rozpoczęła się dość nietypowo, bo od końca - najpierw przeczytałam Wiktoriańską herbaciarnię, potem przyszedł czas na Spokojną przystań. To zupełnie tak, jakbym poznawała przyjaciela - najpierw spotykam go w konkretnym miejscu i czasie, potem (dzięki opowieściom) dowiaduję się czegoś o jego przeszłości...

"- Miłość to kiepski pomysł, Nate.
- A ja uważam, że świetny."

Latarnia Morska jest dzisiaj wypełniona ludźmi. Przy pierwszym stoliku detektyw Roy McAfee z żoną. Przyszli, chociaż ostatnio nie mają lekkiego życia i z pewnością nie dopisują im apetyty. Ktoś za pomocą anonimowych liścików najwyraźniej próbuje wyprowadzić ich z równowagi. Razem z nimi dorosła już córka, która jeszcze nie wie o problemach rodziców. Nie chcieli jej martwić - przecież ma swoje zmartwienia. Jej serce zostało rozerwane na dwie części. Pierwsza wyrywa się do kolegi z pracy, druga jest już własnością nowo poznanego chłopaka, Cala. Kilka kroków dalej usiadły dwie kobiety, które oczekują narodzin swoich dzieci. Wiecznie samotne - Cecilia dlatego, że jej mąż przez większą część w roku jest na morzu, Maryellen natomiast nie cieszy się szczęściem rodzinnym, bo problemy finansowe sprawiły, że Jon musi teraz dużo więcej pracować. Jest jeszcze Rachel, ona również ma swoje powody do zmartwień. Okazało się, że ojciec mężczyzny, w którym jest zakochana, to powszechnie znany polityk. Czy rodzina Nate'a zaakceptuje jego związek z fryzjerką? Inni bohaterowie ukryli się w kątach, pewnie liczą na trochę prywatności. Zostawmy ich na chwilę samych, przecież i tak poznamy ich problemy i radości czytając Spokojną przystań.

Największą zaletą całej serii opowieści znad Zatoki Cedrów jest wielowątkowość. Każdy człowiek to inna historia - inne marzenia i uczucia. Wszyscy w niewielkim stopniu przypominają nas samych, a to dlatego, że ich życie jest całkiem zwyczajne. Autorka nie pozwala nam się nudzić. Zasypuje nas górą wątków, które są bardzo dopracowane. Skupić się na lekturze - to nie problem, znacznie gorzej jest odłożyć ją na bok!


Powieści obyczajowe przypominają lody czekoladowe - są po prostu idealne na kiepski humor, ale też nie można z nimi przesadzać, bo po pewnym czasie zaczynają mdlić. Zachowanie odpowiednich proporcji jest konieczne nie tylko przy czytaniu - również autor (gdy tworzy książkę) podejmuje się zadania wywarzenia właściwej dawki humoru i radości, ale też smutków i problemów. Gdy wszystkie zasady zostają spełnione, powstaje książka podobna do tej stworzonej przez Debbie Macomber. Spokojna przystań jest dokładnie taka, jak wskazuje tytuł - lekka i przyjemna, ale też życiowa. Czytając ją zapominamy o całym świecie, zupełnie jakbyśmy spędzali wakacje ze starymi znajomymi w malowniczej Zatoce Cedrów. Jednych bohaterów lubimy bardziej, innych mniej, co nie zmienia faktu, że z przyjemnością śledzimy losy wszystkich ludzi - przecież przeplatają się one nawzajem.

Spędziłam długi weekend w świetnym towarzystwie - z kubkiem kawy w ręku, ze wspomnieniem lata w głowie i oczywiście z książką w ręku. Poznałam świetnych ludzi, zwiedziłam ciekawe miejsca... Teraz mogę już tylko polecać ją innym, bo rzeczywiście warto przeczytać tę książkę. Kiedy patrzę na okładkę Spokojnej przystani, nie mogę się nie uśmiechnąć - zupełnie jakby wypływała z niej pozytywna energia, która unosi się w powietrzu. Czujecie? To zapach miłości!

Gdziekolwiek jesteś, Debbie zabierze Cię do domu! - przekonują twórcy strony internetowej poświęconej autorce Spokojnej przystani. Z pewnością to zdanie ma w sobie ziarenko prawdy. Wiecznie uśmiechnięta pani Macomber tworzy historie pełne życia. Główni bohaterowie to nie tylko fikcyjne postacie, a Zatoka Cedrów istnieje naprawdę - w naszej wyobraźni i na dnie serca!

Moja przygoda z bohaterami Zatoki cedrów rozpoczęła się dość nietypowo, bo od końca - najpierw przeczytałam Wiktoriańską herbaciarnię, potem przyszedł czas na Spokojną przystań. To zupełnie tak, jakbym poznawała przyjaciela - najpierw spotykam go w konkretnym miejscu i czasie, potem (dzięki opowieściom) dowiaduję się czegoś o jego przeszłości...

"- Miłość to kiepski pomysł, \Nate.
- A ja uważam, że świetny."

Latarnia Morska jest dzisiaj wypełniona ludźmi. Przy pierwszym stoliku detektyw Roy McAfee z żoną. Przyszli, chociaż ostatnio nie mają lekkiego życia i z pewnością nie dopisują im apetyty. Ktoś za pomocą anonimowych liścików najwyraźniej próbuje wyprowadzić ich z równowagi. Razem z nimi dorosła już córka, która jeszcze nie wie o problemach rodziców. Nie chcieli jej martwić - przecież ma swoje zmartwienia. Jej serce zostało rozerwane na dwie części. Pierwsza wyrywa się do kolegi z pracy, druga jest już własnością nowo poznanego chłopaka, Cala. Kilka kroków dalej usiadły dwie kobiety, które oczekują narodzin swoich dzieci. Wiecznie samotne - Cecilia dlatego, że jej mąż przez większą część w roku jest na morzu, Maryellen natomiast nie cieszy się szczęściem rodzinnym, bo problemy finansowe sprawiły, że Jon musi teraz dużo więcej pracować. Jest jeszcze Rachel, ona również ma swoje powody do zmartwień. Okazało się, że ojciec mężczyzny, w którym jest zakochana, to powszechnie znany polityk. Czy rodzina Nate'a zaakceptuje jego związek z fryzjerką? Inni bohaterowie ukryli się w kątach, pewnie liczą na trochę prywatności. Zostawmy ich na chwilę samych, przecież i tak poznamy ich problemy i radości czytając Spokojną przystań.

Największą zaletą całej serii opowieści znad Zatoki Cedrów jest wielowątkowość. Każdy człowiek to inna historia - inne marzenia i uczucia. Wszyscy w niewielkim stopniu przypominają nas samych, a to dlatego, że ich życie jest całkiem zwyczajne. Autorka nie pozwala nam się nudzić. Zasypuje nas górą wątków, które są bardzo dopracowane. Skupić się na lekturze - to nie problem, znacznie gorzej jest odłożyć ją na bok!

Powieści obyczajowe przypominają lody czekoladowe - są po prostu idealne na kiepski humor, ale też nie można z nimi przesadzać, bo po pewnym czasie zaczynają mdlić. Zachowanie odpowiednich proporcji jest konieczne nie tylko przy czytaniu - również autor (gdy tworzy książkę) podejmuje się zadania wywarzenia właściwej dawki humoru i radości, ale też smutków i problemów. Gdy wszystkie zasady zostają spełnione, powstaje książka podobna do tej stworzonej przez Debbie Macomber. Spokojna przystań jest dokładnie taka, jak wskazuje tytuł - lekka i przyjemna, ale też życiowa. Czytając ją zapominamy o całym świecie, zupełnie jakbyśmy spędzali wakacje ze starymi znajomymi w malowniczej Zatoce Cedrów. Jednych bohaterów lubimy bardziej, innych mniej, co nie zmienia faktu, że z przyjemnością śledzimy losy wszystkich ludzi - przecież przeplatają się one nawzajem.

Spędziłam długi weekend w świetnym towarzystwie - z kubkiem kawy w ręku, ze wspomnieniem lata w głowie i oczywiście z książką w ręku. Poznałam świetnych ludzi, zwiedziłam ciekawe miejsca... Teraz mogę już tylko polecać ją innym, bo rzeczywiście warto przeczytać tę książkę. Kiedy patrzę na okładkę Spokojnej przystani, nie mogę się nie uśmiechnąć - zupełnie jakby wypływała z niej pozytywna energia, która unosi się w powietrzu. Czujecie? To zapach miłości!

Gdziekolwiek jesteś, Debbie zabierze Cię do domu! - przekonują twórcy strony internetowej poświęconej autorce Spokojnej przystani. Z pewnością to zdanie ma w sobie ziarenko prawdy. Wiecznie uśmiechnięta pani Macomber tworzy historie pełne życia. Główni bohaterowie to nie tylko fikcyjne postacie, a Zatoka Cedrów istnieje naprawdę - w naszej wyobraźni i na dnie serca!

Debbie Macomber już od jakiegoś czasu zaliczam do jednej z moich ulubionych autorek. Pisze ona głównie powieści obyczajowe, umieszczając ich akcję najczęściej w małych miastach. Pisząc, korzysta z własnych doświadczeń, bądź doświadczeń znajomych, dzięki czemu jej powieści są bardzo prawdziwe. Ja w jej książkach zawsze odnajduję całą gamę uczuć i emocji, dzięki czemu z taką przyjemnością mi się je czyta.

Roy McAfee wraz z żoną Corrie przeprowadzili się do Cedar Cove by odpocząć od zgiełku wielkiego miasta. Ale nie tylko chęć ucieczki była przyczyną ich zjawienia się w tym malowniczym miasteczku. Roy po zakończeniu służby w policji, nie jest już w stanie utrzymać rodziny w Seattle. Tu, na prowincji, życie jest o wiele tańsze i zdrowsze, a agencja detektywistyczna, którą wraz z żoną prowadzą, choć nie przynosi wielkich zysków, to jednak pozwala na spokojne życie. Niestety radość z przeprowadzki nie trwa długo, gdyż ktoś usilnie próbuje im przypomnieć o przeszłości. Niepokojące anonimy nie dają im spokoju, a ktoś koniecznie chce się dowiedzieć, czy żałują oni tego, co zrobili przed laty.

Ale nie tylko u Roya i Corrie szykują się wielkie zmiany, Linnette, idzie na randkę w ciemno z Calem Washburnem, którego kupiła jej matka na aukcji „Psów i kawalerów”. Cecilia i Maryellen znów są w ciąży, a romans Grace rozkwita co raz bardziej.

Kiedy czytałam pierwszą książkę z serii „Zatoka Cedrów” miałam drobny problem z poznaniem wszystkich bohaterów – kto z kim, dlaczego, po co i jak. Teraz czytając już trzecią z kolei książkę, ten problem w ogóle nie istnieje, a wręcz nie wyobrażam sobie by mogło zabraknąć kogoś z tego cudownego miasteczka. Nie wyobrażam sobie by mogło ono istnieć bez Olivii, Grace, Charlotte, Cecili, Maryellen, Jacka i innych. Autorka stworzyła niesamowite postacie, które bardzo różnią się od siebie, a jednocześnie idealnie się dopełniają. Każdy tu ma swoje miejsce i swoją rolę, a mi pozostaje tylko trzymać kciuki i dzielnie im kibicować. A jest czemu.

Książka "Spokojna przystań" napisana jest lekkim językiem, z dużą dawką humoru. Jest pełna nadziei , wiary i optymizmu, dzięki czemu idealnie się przy niej odpoczywa, relaksuje. Nie brakuje w niej ciepła, bliskości, czy emocji. Jest doskonała zarówno na słoneczne ciepłe popołudnie, jak i na zimowy wieczór przy lampce wina.

Pokochałam miasteczko Cedar Cove oraz jego mieszkańców i już się nie mogę doczekać, kiedy znów w nim zawitam, a zawitam na pewno, bo zostały mi jeszcze trzy książki z tej serii do przeczytania :)

Są nieraz takie literackie miejsca, o których myślimy z pewnym sentymentem. Mamy wtedy ochotę zamknąć oczy, by choć na chwilę przenieść się do tego uroczego zakątka. Tak właśnie jest w przypadku malowniczego miasteczka nieopodal Seattle o wdzięcznej nazwie Cedar Cove. Właśnie tam, można poczuć namiastkę domu i normalności. Tutejsi mieszkańcy, to mili sympatyczni ludzie, dla których los bliźniego nie jest obojętny, dlatego z ogromną przyjemnością wybrałam się w wirtualną podróż do ,,Spokojnej przystani’’ Debbie Macomber. Już sama, piękna i obrazowa okładka spotęgowała moją wyobraźnię i wciągnęła do świata społeczności Cedar Cove.

W ,,Spokojnej przystani’’ śledzimy losy wielu bohaterów, które w różnoraki sposób splatają się ze sobą. I tak oto, były policjant Roy McAfee po niedawnej przeprowadzce, wraz z żoną zakłada agencję detektywistyczną. Prowadzą sielskie życie, które zostaje zakłócone dziwnymi anonimami, mającymi związek z przeszłością. Zaniepokojeni małżonkowie starają się rozwikłać tajemniczą zagadkę i dojdą do naprawdę zaskakujących odkryć. Natomiast córka McAfee - Linnette, również boryka się z problemami, lecz sercowymi. Żywi cieplejsze uczucia do dwóch mężczyzn, doktora Chade Timmonse, z którym wspólnie pracuje w miejscowym szpitalu, oraz do Cala Washburna, którego poznała na zaaranżowanej randce w ciemno. Komu Linette odda swoje serce?

Miasteczko w Seattle, już wkrótce zdobędzie także nowych członków społeczności a to wszystko dzięki Cecilii Randall oraz Maryellen Bowman, które spodziewają się dziecka . Czy uda się tym kobietom doczekać szczęśliwego rozwiązania, mimo iż wcześniej były pewne komplikacje?

W zatoce Cedrów wszędzie kwitnie miłość. Dotyka ona ludzi w każdym wielu, tak jak w przypadku Charlotte Jefferson, która mając siedemdziesiąt siedem lat zostaje panną młodą a szczęśliwym wybrankiem jest Ben Rhodes. Uczucie kwitnie, lecz pojawia się rysa na szkle w postaci syna Bena- Davida. Wprowadza on wiele zamieszania, nie tylko w życiu rodzinnym ojca, lecz także w całym miasteczku Cedar Cove.

,,Spokojna przystań’’ , to książka naznaczona wieloma uczuciami : miłość, przyjaźń, smutek oraz łzy. Tutejsi mieszkańcy, to zwyczajni ludzie, tacy jak my, dzięki czemu ich perypetie są tak bliskie naszemu sercu. Przeżywają wzloty i upadki, jednak co mnie najbardziej ujmuje, to fakt, że nigdy nie są sami w tych zmaganiach. Otoczeni rodziną i przyjaciółmi, mogą zawsze liczyć na pomocną dłoń najbliższych. Miło jest więc być, choć przez moment, w tym miasteczku, czuć ciepło i pozytywną energię bijącą z tego miejsca.

Książkę, czyta się bardzo szybko, sprawnie i przyjemnie. Napisana jest prostym, przystępnym stylem, który powoduje, iż czytanie tej powieści , to sam relaks i odprężenie. Jedynym minusem, który mnie drażnił, to wielowątkowość postaci. Na początku miałam spory problem z zapamiętaniem wszystkich opisanych bohaterów, lecz na szczęście pani Macomber z wielką precyzją scharakteryzowała poszczególne osoby, dzięki czemu ogarnęłam wszystkich ,,ważniejszych’’ mieszkańców Cedar Cove. Autorka w znakomity sposób uchwyciła klimat realia codziennego życia np. problemy zdrowotne czy ból samotności. Pokazała nam również, że warto zawsze wierzyć i konsekwentnie realizować swe pragnienia.

Polecam każdemu , kto chce się wyrwać z zatłoczonego gwaru miejskiego, by móc odpocząć w ,,Spokojnej przystani’’. Możesz tam przyjemnie spędzić czas i zachłysnąć się urokiem miasteczka oraz zaprzyjaźnić się z ich mieszkańcami. Zapraszam.

Z ogromną przyjemnością sięgam po kolejne książki, rewelacyjnie piszącej Debbie Macomber. Zyskała moją sympatię. Autorka zabrała mnie do uroczego i pięknie położonego miasteczka - Cedar Cove. Mieszkańcy tego magicznego miejsca to mili, sympatyczni, jednak przede wszystkim zwyczajni ludzie, którzy zmagają się z problemami dnia codziennego. Obiecałam, że niebawem powrócę do Zatoki Cedrów...tak też się stało.

"Spokojna przystań" to najnowsza powieść Debbie Macomber. Rewelacyjna okładka, która zachęca swym widokiem do tego, by wybrać się w wspaniałą podróż. Podróż, która może odmienić życie, która potrafi zaskoczyć, ale także taką, która zmieni nas samych... Widoki wspaniałe, domy zadbane, dookoła wspaniali ludzie...może dlatego, z ogromną przyjemnością odwiedziłam już dobrze mi znanych mieszkańców Zatoki Cedrów?
Po niedawnej przeprowadzce do Cedar Cove były policjant Roy McAfee i jego żona Corrie założyli tu prywatną agencję detektywistyczną. Niestety zaczęli dostawać niepokojące anonimy, które przypomniały błędy młodości...
Cecilia Randall, ponownie jest w ciąży i przeżywa najwspanialsze chwile w życiu. Narodzin dziecka oczekują również Maryellen i Jon Bowmanowie. Szczęśliwa jest też Grace Sherman – jej romans z Cliffem Hardingiem znów rozkwita.
Pojawia się też niespodziewanie syn Bena, który burzy spokój ojca i innych mieszkańców.

W tak małym miasteczku, wśród zaprzyjaźnionych mieszkańców, dzieją się rzeczy dziwne, smutne, wesołe, samo życie, na które nie mamy wpływu. Jednak autorka powieści świetnie operuje emocjami czytelnika, raz każe się śmiać , by za chwilkę pociekły łzy. Porusza też wiele problemów dni codziennych, takich z którymi my sami się zmagamy. Może być to kwestia zdrowia, samotności, czy też brak środków do życia. Lepiej czy gorzej, każdy stara się jakoś z tym wszystkim poradzić i żyć dalej. Może dlatego tak lubię powieści o Cedar Cove? Bo są zwyczajne, jak zwyczajni są tam ludzie. Bo choć jest wiele trudności, ludzie nie poddają się łatwo, tylko walczą? Jednak największą zaletą jest to, że ci ludzie nie zostają sami, mają kochające rodziny, przyjaciół, na których zawsze można liczyć. Lubię to ciepło, miłość jaka bije z powieści Debbie Macomber.
Z jej książek można czerpać garściami pozytywną energię, natchnienie i pragnienie, by tu jeszcze kiedyś powrócić.
Czytając "Spokojną przystań" rozmarzyłam się, by mieszkać w tak pięknym i przyjaznym miejscu, gdzie ludzie są życzliwi, a nie panuje zawiść i zazdrość....
Czy polecam? Oczywiście, głównie tym, którzy już choć raz odwiedzili to malownicze miasteczko, ale także tym, którzy pragną odpocząć, zrelaksować się i pobyć gdzieś z dala od zatłoczonego i pełnego pędzących gdzieś ludzi miasta. Cisza Zatoki Cedrów ukołysze nasze skołatane nerwy, a mili mieszkańcy z pewnością nas ugoszczą. Wybieram się tam powtórnie w sierpniu, tym razem do "Wiktoriańskiej herbaciarni" .


http://sabinkat1.blogspot.com/2011/06/spokojna-przystan-debbie-macomber.html