Rafe Montero jest sławnym hiszpańskim aktorem i uznanym reżyserem. Od dawna  pragnie tej samej kobiety, pięknej Cairo Vaughn, która przed laty nagle zakończyła ich krótki, namiętny romans. Teraz Rafe ma szansę, by odzyskać Cairo. Przypadkiem spędzą kilkanaście dni w tej samej luksusowej willi w Prowansji...

Lindsay, w zastępstwie siostry, podejmuje pracę u znanego prawnika. Alessio Capelli tylko na to czekał. Od dawna bowiem zamierzał ją bliżej poznać. Dobrą okazją staje się wspólny służbowy wyjazd na cudowną  karaibską wyspę...

Fragment książki:

- W czym mogę panu pomóc? – uprzejmy głos kobiety przeszedł w szept i załamał się, kiedy rozpoznała mężczyznę wysiadającego z zaparkowanego na podjeździe samochodu.
   Niemożliwe… Tylko nie to!
   Jakim cudem ten mężczyzna trafił właśnie tutaj?
   Cairo opalała się przy basenie, kiedy dostrzegła srebrzysty samochód sunący w górę krętego, wąskiego podjazdu. Błyskawicznie naciągnęła na kostium dłuższą, czarną koszulkę. Samochód stanął i Cairo pospieszyła ku niemu z zamiarem wyjaśnienia kierowcy, że pomylił drogę.
   Była kompletnie nieprzygotowana na widok mężczyzny, który stał teraz obok niej w okularach przeciwsłonecznych, wsuniętych na ciemne, jedwabiste włosy.
   Najwyraźniej jego także zupełnie zaskoczył jej widok. Powolnym gestem uniósł dłoń i zsunął okulary na błękitne jak niebo oczy.
   - Cairo – pozdrowił ją krótkim skinieniem głowy.
   Nie była się w stanie odezwać ani poruszyć, a cała ta sytuacja wydawała jej się zupełnie nierealna.
   - Oniemiałaś? – zażartował, a ciemne brwi wychynęły ponad szkła okularów. – A może już mnie nie pamiętasz?
   Nie pamiętać? Niemożliwe.
   Minęło wprawdzie osiem lat, ale przecież żadna kobieta nie zapomniałaby swojego pierwszego kochanka. Nie, Cairo nie mogła nie pamiętać Raphaela Antonia Miguela Montero. Rafe, w połowie Amerykanin, w połowie Hiszpan, był świetnym aktorem, doskonale znanym po obu stronach Atlantyku od dobrych piętnastu lat i uznanym reżyserem, uhonorowanym niedawno Oscarem.
   Teraz mierzył ją chłodnym wzrokiem.
   - No co, Cairo? Nie masz mi nic do powiedzenia?
   - Nic ponad to, co powiedziałam, kiedy widzieliśmy się ostatnio – odparła niechętnie.
   Skrzywił się lekko.
   - To było tak dawno, że zdążyłem zapomnieć. – Otworzył bagażnik i zaczął go wypakowywać.
   Cairo bez słowa wpatrywała się w mężczyznę, który niegdyś zawładnął jej dwudziestoletnim sercem.
   Teraz dobiegał czterdziestki i był chyba jeszcze atrakcyjniejszy. Miał dobrze ponad metr osiemdziesiąt, ciemne włosy zaczesane do tyłu, naturalnie śniadą cerę odziedziczoną po ojcu Hiszpanie i bardzo niebieskie, pełne wyrazu oczy. Orli nos, wyraziste usta, kwadratowa szczęka i dołek w brodzie składały się na niezwykle seksowną całość. Czarne polo i sprane dżinsy jeszcze podkreślały szerokie ramiona i długie, zgrabne nogi.
   Z najwyższym trudem otrząsnęła się z wrażenia.
   - Co robisz? – spytała.
   - Wnoszę rzeczy – odparł. – Pomożesz mi?
   Jedną z toreb przewiesił sobie przez ramię i podniósł dwie nieduże walizki. Na podjeździe została już tylko torba podręczna.
   - Jak to? – spytała zaskoczona.
   W odpowiedzi tylko wzruszył ramionami.
   - Normalnie.
   Instynktownie cofnęła się o krok.
   - To niemożliwe…
   - Dlaczego?
   - Bo… bo…
   - Daj spokój, lepiej weź torbę.

- Pan Capelli ma kalendarz zapełniony na najbliższe pięć miesięcy. – Olśniewająca złotowłosa recepcjonistka posługiwała się nienaganną angielszczyzną i najwyraźniej miała dużą wprawę w bronieniu dostępu do swego bajecznie bogatego pracodawcy. – Nie uwierzyłaby pani, jakie jest zapotrzebowanie na prawników jego kalibru, specjalistów od rozwodów. Poza tym jego klientami są wyłącznie mężczyźni.
    Lindsay zacisnęła dłonie.
    - Nie potrzebuję prawnika od rozwodów. Chcę się z nim widzieć z innego powodu.
    Dobrze wiedziała, że jego klientami są mężczyźni.
    Wiedziała o nim wszystko. Wiedziała, że kiedy Alessio Capelli podejmuje się rozwieść jakiegoś mężczyznę, jego nieszczęsna żona może od razu się poddać. Życiową misją tego bezwzględnego Sycylijczyka było dbanie o to, by kobiety po zakończeniu związku otrzymywały jedynie minimum do przeżycia. Wiedziała też, że dzięki powodzeniu w interesach został miliarderem tuż po trzydziestce, a to oznaczało, że pracuje dla rozrywki.
    Kim jest człowiek, którego bawi tego rodzaju działalność?
    Dziewczyna z kancelarii postukała wypielęgnowanym paznokciem w blat.
    - Mogłabym wezwać kogoś z zespołu…
    - Muszę rozmawiać z Capellim  osobiście. – Lindsay była tak zdenerwowana, że miała trudności z zebraniem myśli. Nie spała trzy noce, a na myśl o tym, co ją czeka, czuła mdłości. – Proszę… Przyleciałam specjalnie do Rzymu, to sprawa osobista. Pomiędzy mną i panem Capellim. – Stanęła jej przed oczami twarz siostry, ale nie miała zamiaru wyjawiać przed tą chłodną pięknością rodzinnych sekretów.
    Próbowała uzyskać dostęp do człowieka, którego nie chciała oglądać już nigdy w życiu. Czuła się tak, jakby stawała na skraju urwiska, wiedząc, że może z tego wyniknąć tylko jedno.
    Recepcjonistka uniosła brwi; jej mina wyrażała niedowierzanie, że kogoś takiego jak Lindsay mogło coś łączyć z Alessiem Capellim.
    - Dał pani numer komórki?
    - Nie, ale…
    - W takim razie nie chce, żeby się pani z nim kontaktowała – dodała z lekko protekcjonalnym uśmiechem.
    Lindsay chciała powiedzieć, że nie gustuje w aroganckich typach żyjących z rozwiązywania małżeństw, ale zrezygnowała, dochodząc do wniosku, że ta kobieta i tak jej nie uwierzy.
    Alessio Capelli działał jak magnes. Jego praca powinna je raczej odstraszać, tymczasem można było odnieść wrażenie, że dodaje mu atrakcyjności, jakby każda kobieta pragnęła udowodnić, że zdoła odmienić tego niepoprawnego cynika.
    Do szklanej lady recepcji podeszła kolejna piękna dziewczyna.
    - Szef jest w siłowni, wyładowuje złość na worku treningowym. Jeśli przyjdą akta, na które czeka, poślij mu je prosto na szesnaste piętro.
    Lindsay zerknęła w stronę wind przy końcu korytarza. Pomysł, który zaświtał jej w głowie, wydawał się niedorzeczny… Nigdy nie łamała zasad…
    A jednak nogi same ją poniosły. Spodziewając się, że w każdej chwili może zostać zatrzymana, szybko wśliznęła się do kabiny i drżącą ręką wcisnęła guzik z numerem szesnaście.