Evie Montgomery, córka milionera, i Quinn, mechanik samochodowy, pobrali się z miłości. Jednak wpływowy ojciec Evie natychmiast zniszczył to małżeństwo, zmuszając Quinna do ucieczki z miasta. Quinn ułożył sobie życie – został szefem międzynarodowej firmy ochroniarskiej. Po wielu latach na progu jego biura nieoczekiwanie pojawia się Evie, błagając go o pożyczkę...

Quinn Everard, znawca kamieni szlachetnych, nie raz publicznie źle oceniał pracę znanej projektantki biżuterii Danielle Hammond. Danielle czuje się tym urażona, zwłaszcza że ten przystojny mężczyzna bardzo jej się podoba. Tym większe jest jej zdziwienie, gdy pewnego dnia Quinn zjawia się u niej z propozycją, by zaprojektowała naszyjnik z jednym z najdroższych diamentów na świecie...

Fragment książki:

Kochał ją. Był jej całkowicie oddany, tak jak tylko może być młody, naiwny człowiek. Zrobiłby dla niej wszystko. A ona okazała się bogatą zepsutą pannicą, która zabawiła się jego kosztem. Manipulowała nim i wykorzystała, by odegrać się na ojcu. A potem złamała mu serce, zniszczyła ich małżeństwo i zostawiła go, by zgnił w więzieniu.
- Może dobrze, że się spotkacie – zauważył Derek. – To będzie jak katharsis.
Co miał odpowiedzieć? Że wolałby się przeczołgać przez dół pełen skorpionów? Że wolałby wziąć udział w grupowej terapii w telewizyjnym show? Albo skoczyć ze spadochronem na terytorium wroga? Do diabła ze spadochronem. Bez wahania wyskoczyłby z samolotu i bez spadochronu.
Musiał zrobić wymowną minę, ponieważ Derek w końcu zaproponował:
- Możesz odwołać spotkanie.
- Nie wchodzi w grę. Wszyscy w biurze zaczęliby się zastanawiać, dlaczego to zrobiłem. Powstałyby nowe plotki. Albo, co gorsza, ludzie zaczęliby mi współczuć.
Nietrudno przewidzieć scenariusz. Wystarczy, że ktoś uczynny dojdzie do wniosku, że spotkanie z byłą żoną było dla niego zbyt bolesne. Potem będzie musiał znosić płynące zewsząd przesłodzone wyrazy współczucia.
Do diabła! W końcu jest dyrektorem zarządzającym wielkiej firmy i jednym z najbogatszych ludzi w stanie. Poza tym, choć może nie był płatnym zabójcą, był wyborowym strzelcem i doświadczonym saperem. Człowiek z takim życiorysem nie powinien być obiektem współczucia.
Wstał i wygładził marynarkę.
- Jedyne, co mi pozostaje, to spotkać się z nią i mieć to już za sobą.
- Co jej powiesz?
- Cokolwiek, byle tylko jak najszybciej znikła z mojego biura i z mojego życia.

Evie Montgomery zapomniała, jak bardzo nienawidziła nosić kaszmiru, od którego zawsze swędziała ją szyja.
Dwunastoletni kaszmirowy sweterek był najdroższą rzeczą, jaką posiadała w swojej garderobie. Dwa dni temu wydobyła go ze skrzyni razem z pasującą spódniczką i odświeżyła je. Wiedziała, że jeśli chce przetrwać dzisiejszy dzień, zachowując resztki godności, musi wyglądać najlepiej, jak potrafi. Siedząc w elegancko urządzonej recepcji biura McCains Security, z trudem się powstrzymywała, by nie zacząć się drapać po karku, co mogłoby pozostawić czerwone ślady na jej skórze. Może była próżna, ale nie chciała, aby po prawie piętnastu latach niewidzenia się Quinn zobaczył ją w czerwonych cętkach.
Była już i tak wystarczająco zdenerwowana.
A jeśli nie chciał jej więcej widzieć? Gdyby tak było, następne dwadzieścia minut może się okazać bardzo przykre. Szczególnie, kiedy go poprosi, by jej pożyczył pięćdziesiąt tysięcy dolarów.
Nim zdążyła się zastanowić nad tą ewentualnością, drzwi gabinetu otworzyły się i wyszedł z nich ten sam srogo wyglądający mężczyzna, którego widziała wcześniej. Obrzucił ją badawczym spojrzeniem, z którego wywnioskowała, że przed chwilą o niej rozmawiali. Wprawiło ją to w jeszcze większe zdenerwowanie.
- Pani Montgomery, może pani już wejść do pana McCaina – poinformowała recepcjonistka.

- Danielle Hammond? Mam dla pani propozycję.
    Dani zamrugała, wyrwana z miłych marzeń w kawiarnianym ogródku. Słońce północnego Queensland przesłoniła sylwetka mężczyzny.
    - Mogę się przysiąść?
    Miękki akcent brzmiał bardziej kontynentalnie niż australijsko. Dopiero po chwili zorientowała się, że obiekt jej marzeń, mężczyzna, który chwilę temu wszedł do jej sklepu, właśnie stał nad nią.
    Jeszcze później skojarzyła, że widziała go już wcześniej. To był...
jak mu tam... Quinn Everard!
    Położył na stole wizytówkę i wysunął sobie białe krzesełko naprzeciwko niej.
    Dani zsunęła okulary przeciwsłoneczne na nos i przeczytała wizytówkę. „Quinn Everard. Makler”. Prosto, elegancko, na srebrzystym kartoniku. Nigdy nie spotkali się osobiście, lecz przez ostatnie lata wielokrotnie widziała jego twarz w publikacjach dotyczących kamieni szlachetnych.
    Odwrócił głowę w stronę wejścia do kawiarni i natychmiast pojawiła się kelnerka. Zamówił kawę, a w tym czasie ciekawość Dani doszła do zenitu. Czego mógł chcieć od niej wielki australijski ekspert od klejnotów? Kiedyś bardzo jednoznacznie, publicznie oznajmił, że nie jest godna nawet butów mu czyścić.
    - Czy coś się panu spodobało? – spytała. Orzechowe oczy przyjrzały jej się uważnie.
    - W sklepie – dodała.
    - Szukałem pani. Asystent mi panią wskazał.
    - Oglądał pan wystawę, widziałam.
    Oparł łokieć na stole i patrzył na nią. Z jej punktu widzenia był to kolejny gwóźdź do jego trumny. Nie odwróciła wzroku, przypominając sobie jego sylwetkę przed wystawą. Był w garniturze od Armaniego – rzadkość w tropikach. Po chwili wyprostował się i zniknął w sklepie. Poruszał się jak ktoś nawykły do walki. Nos wyraźnie kiedyś mu złamano, a kącik ust przecinała gładka, blada blizna.
    - Ostatnio sporo o pani słyszałem. – Było tak dzięki Howardowi Blackstone’owi, dobroczyńcy Dani, który w lutym zrobił ją główną projektantką swojej dorocznej kolekcji biżuterii.
    - Prawdopodobnie w związku z kolekcją Blackstone Jewellery.
    Firma ta była oddziałem detalicznym Blackstone Diamonds, obejmującej przede wszystkim kopalnie i obróbkę kamieni szlachetnych.
    - Och, zapomniałam. Nie był pan zaproszony – dodała.
    Przelotne rozbawienie pogłębiło na moment jego zmarszczki koło ust.
    - Nigdy nie powiedziałem, że pani prace nie są interesujące, panno Hammond. Dlatego tu jestem. Jak już mówiłem, mam dla pani propozycję.
    Ogarnęło ją uczucie triumfu. Ten człowiek nigdy nawet nie udawał, że podobają mu się jej projekty, a jednak się do niej zwrócił. Czego, u licha, mógł od niej chcieć?
    - Propozycję dla mnie? Prima aprilis minął parę dni temu.
    - Chcę, by zrobiła pani oprawę dla wielkiego i bardzo specjalnego diamentu.
    Ogromnie satysfakcjonujące. Wielki Quinn Everard chciał, aby to ona, Dani Hammond, zrobiła dla niego biżuterię. Jeden mały problem. Nienawidzili się nawzajem. Uniosła głowę.
    - Nie. - Oczy mu się zwęziły. - Diamenty nie są moją specjalnością.