Harlequin

Bardzo się broniłam przed Założycielem rodu, bo nie przepadam, a przynajmniej tak mi się do tej pory wydawało, książek o "dawnych czasach".
Okazało się, że to bardzo sympatyczna historia, taka budująca. No i bohater to żadna świnia, a przyzwoity facet, a bohaterka też szczególna i chyba moja ulubiona u Palmer. Kobieta, która niczego się nie boi, a do czego się nie weźmie to się uda.

Opis kłamie, bo ojciec się nie sprzeciwiał.

Co do Pomocnej dłoni, to miałam większe oczekiwania po części z Calhounem i trochę się zawiodłam. Nie było to tak ekscytujące, ale przypuszczam, że jest rzecz gustu.
Niemniej jednak to jedna z ważniejszych i lepszych części serii LTT. Polecam!

Diana Palmer prezentuje nam dwa opowiadania o miłości, ale bardzo różnej miłości. Pierwsza rodzi się z przyjaźni i ciężkiej pracy, z zaufania i szczerości. Opowiadanie "Założyciel rodu" ukazuje nam życie młodego ranczera, który nie boi się ciężkiej pracy, jest bardzo ambitny i ma jasno wyznaczone cele. Nie boi się też wsiąść za wspólników ludzi o różnych kolorach skóry. Bo to opowiadanie jest nie tylko o miłości ale też o walce z rasizmem i o niewolnictwie. Autorka skupia się na relacjach między ludzkich, na przyjaźni i pomocy innym, bo tylko wspólna praca i wzajemne bezinteresowne wsparcie, może pomóc przetrwać ciężkie czasy i przynieść lepsze jutro. Seksu w tym opowiadaniu nie ma za dużo w przeciwieństwie do drugiej historii.
"Pomocna dłoń" to historia dalszych losów rodziny Jacobsów. Tym razem autorka skupia się na relacjach między dwojgiem głównych bohaterów - Shelby i Justinem. Dwoje ludzi, którzy się kochają a nie potrafią wyrazić swoich uczuć. Intryga ojca Shelby spowodowała, iż ciężko na nowo młodym zdobyć do siebie zaufanie, a bez niego w ich małżeństwie nie dzieje się najlepiej. Ale nie tylko brak zaufania stoi im na przeszkodzie by wieść szczęśliwe życie. Diana Palmer pokazuje jak wiele w życiu zależy od szczerej rozmowy, od chęci wyrażania swoich uczuć, pragnień.
Książkę czyta się dobrze i szybko. Język jakim jest napisana jest lekki i przyjemny. Mi do gustu zdecydowanie bardziej przypadła pierwsza historia, taka bardziej spokojna i stonowana i powodująca uśmiech na twarzy. Drugie opowiadanie też było dobre, bardziej wyraziste, i pełne emocji, ale też trochę jakby przeciągane na siłę.
Polecam wszystkim na jesienne deszczowe dni, by się odstresować i przeżyć wspaniałą miłość z bohaterami Diany Palmer.

"Pomocna dłoń" to historia dwojga bardzo kochających się ludzi, którzy nie potrafią wzajemnie się odnaleźć. Brak zaufania do partnera potęguje perfidna intryga z przeszłości, którą przed sześciu laty, w bardzo misterny sposób, uknuł nieżyjący już ojciec głównej bohaterki. To opowiadanie pokazuje, jak bardzo ważne są zdrowe relacje między partnerami i jak wiele zależy od szczerej rozmowy, która oczyszcza atmosferę i może uzdrowić związek, jeżeli jest się tylko gotowym otworzyć na drugą osobę i nie wstydzić się swoich emocji, obaw, czy lęków.
Podobnie jak pierwsze opowiadanie i tę historię czyta się szybko i z przyjemnością. Koncentruje się ona jednak przede wszystkim na uczuciach i wewnętrznych przeżyciach głównych bohaterów. Miłość, seks i naprawdę burzliwe emocje w dosyć sporej dawce, jak na tak krótki romans, zadowolą z pewnością każdą czytelniczkę o romantycznych skłonnościach. Szczerze jednak wyznam, że mnie osobiście „Założyciel rodu” bardziej przypadł do gustu.
To książka dostarcza dobrej, nieskomplikowanej rozrywki i pozwala oderwać się na moment od naszej szarej rzeczywistości. Można ją czytać praktycznie wszędzie. Zarówno w autobusie, na przystanku, w kolejce, czy też wieczorem w łóżku przed zaśnięciem. Wypróbowałam wszystkie wymienione możliwości. Naprawdę bardzo szybko mijał mi czas i nie narzekałam na nudę czekając np. na spóźniony autobus. Gorąco polecam tę lekturę szczególnie osobom, które pragną przy niej po prostu odpocząć nie wdając się zbytnio w głębsze analizy, czy taki ciąg zdarzeń byłby naprawdę możliwy w naszym codziennym życiu.

I myślę, że się nie zawiedziesz. "Założyciel rodu" to bardzo zgrabna historyjka o walczącym z ogromnym samozaparciem z przeciwnościami losu młodym ranczerze i zakompleksionej, nierzucającej się w oczy młodej kobiecie z dobrego domu - osobach, które rozkwitają dzięki prawdziwej miłości zrodzonej podczas szarej codzienności w trudzie i znoju. To opowiadanie potępiające rasizm i uprzedzenia, jak również w bardzo subtelny sposób promujące relacje międzyludzkie powstałe między bohaterami o różnym odcieniu skóry. Ta przyjaźń nie tylko łączy, ale i pomaga przetrwać ciężkie czasy. Wszyscy zyskują ucząc się od siebie wzajemnie i wspierając. Seks jest w tym opowiadaniu sprawą drugorzędną. Autorka przede wszystkim koncentruje się właśnie na relacjach bardzo sugestywnie obrazując prawdziwą przyjaźń i bezinteresowne zaangażowanie w sprawy drugiego człowieka. Lekki język, wartka akcja, pomimo drobnego druku czyta się naprawdę szybko i to z uśmiechem na ustach. Każdy, kto sięgnie po to opowiadanie na pewno się nie zawiedzie.
Obiektywnie patrząc nie mogę jednak wystawić najwyższej noty. Powód - nieprawdopodobna historia Ellen, bogatej panienki wychowanej w nieróbstwie i luksusie, która bez problemu odnajduje się w biedzie wśród prostych ludzi i bez słowa protestu od razu zabiera się do ciężkiej pracy z zaraźliwym optymizmem. W dodatku ta właśnie nieporadna, ciapowata kobieta nagle zmienia się w przedsiębiorczą, bardzo aktywną, pomysłową kobietę. Zbyt piękne i troszkę za dużo tych super-przemian, żeby było prawdziwe. Jak dla mnie to jednak jedyny mankament i nie zmienia to faktu, że książkę czyta się z ogromną przyjemnością i odbiór jest bardzo pozytywny. Gorąco polecam jako doskonałą lekturę relaksującą. Jestem obecnie w trakcie drugiego, tego dłuższego opowiadania, które znacznie różni się od pierwszego, co wcale nie oznacza, że jest gorsze. O tym jednak później. Podzielę się wrażeniami, gdy dojdę do końca.