Rosja, Anglia, XIX wiek
Beztroskie i wygodne życie światowych dam, matki i córki, jest zagrożone. Bezwzględny szantażysta żąda od nich ogromnej kwoty, a mimo to nie gwarantuje dyskrecji. Sprawa jest bardzo poważna, ponieważ dotyczy panującego władcy.  

Hrabina Nadia Karkowa, faworyta cara Aleksandra, jest przekonana, że jej uprzywilejowanej pozycji nic nie zagraża. Car w dalszym ciągu okazuje jej względy. Nie kryje także ojcowskiej miłości do ich córki Leonidy, pięknej i wykształconej panny. Nagle w otoczeniu hrabiny pojawia się zachowujący incognito szantażysta i twierdzi, że ma kompromitujące ją listy. Nadia domyśla się, że chodzi o jej dawną  korespondencję z nieżyjącą już angielską księżną, w której nieopatrznie wyjawiła pewne szczegóły z życia cara. Podejrzewa, że szantażysta jednak blefuje, a listy nadal znajdują się w rezydencji księżnej. Z misją ich odnalezienia wysyła więc do Anglii córkę, jedyną osobę, do której ma pełne zaufanie. Nie wie, że naraża Leonidę na śmiertelne niebezpieczeństwo…

Fragment książki:

– Czy mam rozumieć, że ujawniłaś księżnej Huntley prywatne rozmowy z Aleksandrem Pawłowiczem? – zapytała z niedowierzaniem Leonida.
    Nadia zrobiła skruszoną minę.
    – Wiedziałam, że można jej zaufać, i nie miałam innej przyjaciółki od serca, której mogłabym powierzyć najskrytsze myśli. Wszystkie inne kobiety z towarzystwa zżerała zawiść o mój związek z carem Aleksandrem.
    – Domyślam się, że w listach jest coś, co dałoby wrogom Aleksandra Pawłowicza potężny oręż do ręki.
    – Owszem.
    – W takim razie musisz napisać do cara i powiadomić go, co mu grozi – oznajmiła. – Z pewnością zechce powrócić do Sankt Petersburga.
    – Wykluczone – odparła Nadia.  
    – Ależ, droga mamo, nie wolno ci zatajać prawdy!
    – Muszę to uczynić.
    Leonida zmarszczyła brwi. Nie mogła uwierzyć, że jej matka jest tak samolubna.
    – Czyżbyś zamierzała narazić Aleksandra Pawłowicza na niebezpieczeństwo, bo nie chcesz się przyznać do własnej niedyskrecji?
    – Jeszcze przed jego powrotem zadbam o likwidację wszelkich zagrożeń dla tronu.
    – Ale jak? Jeśli ktoś przejął listy, które wyszły spod twojego pióra…
    – Wcale nie jestem pewna, że ktoś je widział. W ubiegłym tygodniu hrabia Bernaski urządził bal maskowy - powiedziała. - W trakcie balu podszedł do mnie przebrany mężczyzna i oznajmił, że znajduje się w posiadaniu listów, które napisałam do Miry, i jest gotowy odsprzedać mi je za sto tysięcy rubli.  
    – Sto tysięcy rubli – wyszeptała zdenerwowana Leonida. – Nie możemy zapłacić takiej sumy.
    – Ten paskudny szantażysta nie dostanie ode mnie nawet złamanej kopiejki! – zaperzyła się Nadia. – Jestem przekonana, że nie ma listów.
    – Jak to?
 – Gdy mnie zagadnął, zażądałam ich okazania. Oświadczył, że nie ma ich przy sobie, więc nakazałam mu powiedzieć, co z nich wyczytał. Ponownie odmówił i dodał, że nie dostarczy mi żadnych dowodów do czasu przekazania całej kwoty. Jest coś, co koniecznie trzeba uczynić – dodała Nadia. – Ktoś musi pojechać do Anglii i przetrząsnąć posiadłość księcia Huntleya w poszukiwaniu listów.  
    – Powinnaś wysłać do Anglii pismo z prośbą o zwrot korespondencji. Księżna nie żyje od lat, a jej krewnych nie powinny interesować twoje listy.
    Nadia niecierpliwie machnęła ręką.
    – Już rozpoczęłam przygotowania do twojej wyprawy, więc wyruszysz w drogę przed końcem tygodnia. Wszystkie listy muszą trafić z powrotem do mnie. Są mi potrzebne.
    – Do czego? – spytała zdumiona Leonida.
    – Aleksander Pawłowicz zawsze mnie uwielbiał, a na przestrzeni lat wielokrotnie okazywał nam hojność. Obie jednak wiemy, że carscy bracia nigdy mnie nie zaakceptowali. Gdyby, uchowaj Boże, wydarzyło się jakieś nieszczęście, mogłybyśmy pozostać bez żadnego dziedzictwa, które nam się prawnie należy.
    – Zamierzasz wykorzystać listy do czerpania pieniędzy od następnego cara? Czyś ty kompletnie postradała rozum?