Ally Blake – Trzy randki

Jako nieśmiała nastolatka Rosie uważała, że u Camerona nie ma szans. Nie odznaczała się urodą, wieczorami pracowała, on zaś pochodził z jednej z najbogatszych rodzin w Brisbane. Gdy po latach spotykają się ponownie, Cameron proponuje jej kolację. Ale ma zasadę: najwyżej trzy randki z jedną kobietą. Rosie o tym wie...

Rebecca Winters – Uparta księżniczka

Księżniczka Regina Vittorio zgadza się na zaaranżowane małżeństwo i jest gotowa opuścić swoje ukochane Castelmare, by zostać żoną władcy innego królestwa. Lecz zanim zasiądzie na tronie, pragnie spędzić noc z mężczyzną, którego naprawdę kocha...

Fragment książki:


Rosie trzymała się od niego na odległość.
Nie obawiała się intruza, znała jak własną kieszeń wszystkie zakamarki w tym pomieszczeniu, a po połowie życia spędzonego na obserwacji gwiazd widziała w ciemnościach jak kot. Z nonszalancji, z jaką zaciskał pięści, jakby instynktownie wiedział, że nikt nie ośmieli się go zaatakować, podejrzewała, że mógłby uderzyć.
Wiedziała, kim jest. To Cameron Kelly, ubrany w ciemne dżinsy, marynarkę w prążki, wyprasowaną popelinową koszulę wystającą spod wełnianej kamizelki.
Diabelnie przystojny, inteligentny Cameron Kelly. Z rodziny Ascot Kelly, znamienitej dynastii potentatów w bankowości inwestycyjnej, znanej z gazet i telewizji.
Od razu rozpoznała ten charakterystyczny opadający na czoło kosmyk, silne ramiona, szyję. Bóg jeden wie, ile godzin spędziła w kaplicy szkolnej, wpatrując się w jego plecy.

To nie znaczy, że rozpoznałby ją, gdyby zbliżyła się czy zapaliła światło. Należała do młodzieży stypendialnej, która jeździła do szkoły dwoma autobusami i pociągiem, mieszkała z samotną matką w komunalnym domu. On uczęszczał do szkoły St. Grellans z prawa przysługującego mu z urodzenia.
Po maturze obracali się w zupełnie innych kręgach, ale rodzina Kellych przewijała się w tle jej życia. W ilustrowanych pismach czytała, że widziano eleganckiego seniora Kelly’ego kupującego dzieła sztuki albo sprzedającego konia wyścigowego, a jego żona Mary organizowała wystawne przyjęcia dla najważniejszych osób w kraju. Najstarszy syn, Brendan, prawa ręka ojca, ożenił się, miał dwie piękne córki, potem tragicznie owdowiał, dodając kolorytu rodzinie. Drugi syn, Dylan, czarujący, ukazujący w uśmiechu białe zęby, chętnie pozował reporterom w otoczeniu piękności, które zmieniał jak rękawiczki. Meg, najmłodsza, mogła urodą rywalizować z gwiazdami Hollywood.

Jednak ten, do którego Rosie zawsze miała słabość, najczęściej wymykał się paparazzim. Znano go z tego, że co tydzień pokazywał się z nową dziewczyną: a to piękna blond pani senator u jego boku na przyjęciu, za chwilę długonoga jasnowłosa tancerka na imprezie charytatywnej.
A dziś ujrzała go samego.
- Słusznie, że pan nie wierzy – powiedziała, oddalając się od Camerona w kierunku schodów prowadzących ku przodowi audytorium. – Co pana tu przywiodło, jeżeli nie pytanie, kto umieścił na niebie gwiazdy i księżyc?
- Ciepło – odparł bez namysłu.



Dinozzo Romali Fornese stał przy barze i wiedział, że za chwilę będzie bardzo pijany. Nie szkodzi, musi jakimś sposobem ukoić ból wywołany perspektywą ujrzenia Giny w ramionach Nica; musi się sponiewierać. Jeszcze kieliszek – tak dla pewności – a potem ostrożnie ruszył do wyjścia z dwustuletniej tawerny.
- Do zobaczenia, Dinozzo! – krzyknął za nim barman.

Nocne powietrze było lekkie i dzięki Bogu nie przytłaczało słodkim zapachem kwiatów rosnących w pałacowym ogrodzie. Nic, co mogłoby mu przypomnieć… Dizo wsiadł do samochodu wuja i pojechał wiekowymi uliczkami miasta, kierując się w stronę farmy, na której się wychował.
Aby się tam dostać, potrzebował nie zdolności, lecz zmysłu. Kiedy zdarzało mu się przylecieć z wizytą, zawsze zajmował sypialnię na tyłach domu, ale tym razem nie chodziło o zwykłe odwiedziny. Jutro, jeżeli nadal będzie żył, znajdzie sobie pracę i jakieś lokum.
Ostatnią rzeczą, jaką zapamiętał, był zakręt. Wjechał na żwirową drogę prowadzącą dokoła domu.
- Dizo?
Nie. Tylko nie ten sen. Nie dzisiaj.
- Dizo, caro…
Ten głos. Nikt tak do niego nie mówił poza jedną osobą.
- Zostaw mnie w spokoju, Giannina – wymamrotał.
- Wiesz, że tego nie chcesz.
Poczuł na sobie jej dłonie. Jej krągła figura stopiła się w jedno z jego napiętym ciałem. Wygłodniałe usta, które przywodziły mu na myśl dziką różę, wpiły się w niego.
- Masz rację – krzyknął. – Dio mio. Pragnę cię tak, że gotów jestem zębami wyrwać ci serce.
- Zrób to, tesoro.
Miała skórę jak aksamit, a jej czarne błyszczące włosy pachniały słodkim zapachem kwiatów pomarańczy. Cóż innego mógł zrobić, jak tylko ułożyć ją na plecach i całować tak, jak wiele razy przedtem w snach?

Tym razem było inaczej. Nie zniknęła, jak zwykle, ale została i całowała go bez opamiętania. Ich nogi splotły się. Po latach nieosiągalnej tęsknoty wreszcie przyniosła mu namiętność. Pragnął, żeby trwało to wiecznie.
- Chodź do mnie, moja piękna. Bliżej... – zawołał pomimo ściśniętego gardła.
- Kocham cię, Dizo. Zawsze będę cię kochała. To się nigdy nie zmieni.
- Nie zostawiaj mnie, amore.
- Nigdy. Nie bój się.
Raz jeszcze porwało go uniesienie, którego doświadczał z każdym jej westchnieniem i pieszczotą.
- Chcę cię czuć. Dopóki się nie obudzę.
- Więc nie budźmy się – wyszeptała.