Maggie Kingsley – Udany związek

Pielęgniarka Brontë O’Brian otrzymuje zlecenie z pogotowia: przez siedem nocy ma być kierowcą karetki w Edynburgu. Towarzyszący jej ratownik, cieszący się opinią podrywacza Elijah Munroe, uważa Brontë za osobę pruderyjną i dla żartu zaczyna z nią flirtować...

Emily Forbes: Lekarz bliski ideału

Maggie Petersen od pierwszego dnia jest zauroczona Benem McMahonem, chirurgiem plastycznym należącym do śmietanki towarzyskiej Melbourne. Fascynacja jest obopólna, lecz gdy Maggie zachodzi w ciążę, Ben odmawia założenia rodziny. Maggie wpada na pomysł, w jaki sposób związać Bena z dzieckiem...

Fragment książki:


Przecież to prawda znana każdej kobiecie, która ukończyła dwadzieścia pięć lat, pomyślała z goryczą Brontë O’Brian, przyglądając się przez duże widokowe okno mężczyźnie stojącemu przed budynkiem Ośrodka Dyspozycyjnego Ratownictwa Medycznego numer siedem.
Mężczyźni dzielą się na dwie kategorie. Do pierwszej należą ludzie odpowiedzialni, poważni, stateczni, czyli tacy, z którymi można wiązać swoją przyszłość. Do drugiej – tacy mężczyźni jak Elijah Munroe.
- On jest super, nie uważasz? – spytała z westchnieniem zachwytu stojąca obok niej Marcie Gallagher, jedna z dyspozytorek ośrodka.
- Tak słyszałam – mruknęła Brontë.
Nie mówiła koleżance całej prawdy. Wiedziała dokładnie, jak wysoki jest Elijah Munroe (miał metr osiemdziesiąt pięć wzrostu), jak powabnie falują nad czołem jego gęste czarne włosy, jak przenikliwe jest spojrzenie jego niebieskich oczu, jak działa na kobiety jego urzekający uśmiech.
Zarówno na dziewiętnastoletnie dziewczyny, jak i na dziewięćdziesięcioletnie starsze panie.
- Niestety nie zostanie u nas długo – stwierdziła z żalem Marcie, a Brontë kiwnęła potakująco głową.
Wiedziała również o tym, że każda kobieta, w której życie wkroczył Elijah, chodzi przez dwa miesiące z głową w chmurach, przekonana, że wygrała los na loterii. A on pewnego dnia z uśmiechem – zawsze tym samym urzekającym uśmiechem – po prostu znika.
- Dziwię się, że któraś z jego byłych przyjaciółek nie przebiła go jeszcze jakimś chirurgicznym narzędziem – odezwała się ironicznie, a Marcie wzdrygnęła się z przerażeniem.
- Czego ty od niego chcesz? Przecież on nikomu niczego nie obiecuje. Zawsze mówi otwarcie, że nie zamierza wiązać się na dłużej.
- Bardzo sprytnie.
- Ale musisz przyznać, że uczciwie.
Nie, po prostu sprytnie, pomyślała Brontë, nie spuszczając z oka Elijaha, do którego przyłączył się właśnie szef ośrodka ED7, George Leslie. Zawsze potrafi udawać uczciwego człowieka tak długo, dopóki nie osiągnie tego, o co mu chodzi. Jest sprytny i wyrachowany. Ale przecież ja nigdy nie uważałam go za głupca.
- Tylko lampart nie zmienia swojej cętkowanej skóry – mruknęła pod nosem, ale Marcie ją usłyszała.
- Czyżbyś go znała? – spytała z nadzieją, a Brontë potrząsnęła głową.
Wypierając się znajomości z Elijahem, nie kłamała, przynajmniej w sensie formalnym. Elijah w krótkich odstępach czasu zawładnął uczuciami jej trzech byłych współlokatorek, ale każdą z nich bardzo szybko porzucił. Nie mogła więc twierdzić, że go zna...


- Byłeś żonaty?
Jeśli Bena zaskoczyło, że Maggie pyta o jego życie osobiste, nie dał tego po sobie poznać.
Potrząsnął głową i odparł:
- Nie, to nie dla mnie. Poza tym wcale nie pragnę dzieci, więc nie ma sensu się żenić.
- Nie chcesz mieć dzieci? – zdziwiła się.
- Nie. Całą energię poświęcam pracy.
Maggie nie mogła w to uwierzyć. Widziała, jaki świetny kontakt potrafił nawiązać z Rorym i z Edem, i w głowie jej się nie mieściło, że nie chce mieć własnej rodziny. Uniosła brwi i czekała na dalsze wyjaśnienia.
- Wierz mi, wiem, ile czasu i wysiłku trzeba poświęcić rodzinie, i nie wydaje mi się, żebym potrafił pogodzić dom z pracą. Doba ma za mało godzin. Poza tym dużo podróżuję.
Maggie przypomniały się zdjęcia i przedmioty z Afryki, jakie widziała w klinice.
- Sam robiłeś te zdjęcia, które wiszą u ciebie w gabinecie?
Ben kiwnął głową.
- W zeszłym roku pracowałem w Ugandzie. To było niesamowite wyzwanie, ale i ogromna satysfakcja.
- Długo tam byłeś?
- Dwa miesiące. Za kilka tygodni znowu tam jadę. Jak tylko zbiorę dość pieniędzy.
- Płacisz za możliwość pracy w tamtejszym szpitalu?
- Nie, ale nie biorę honorarium. Część pieniędzy zarobionych tutaj przeznaczam na sprzęt i leki potrzebne do zabiegów, a także na opłacenie pielęgniarek, lekarstw, koszty administracyjne i inne. Większość operacji, jakie przeprowadzam w Ugandzie, to nie są zabiegi ratujące życie, lecz rekonstrukcje, żeby pacjentom poprawić komfort życia. Ich nie stać na zapłacenie za operację, więc szukam sponsorów. Przyznam, że fundacja założona przez moją rodzinę w znacznej mierze finansuje to kosztowne hobby.
- Z tego, co mówisz, wynika, że to nie tylko hobby, ale coś znacznie, znacznie więcej – rzekła Maggie
Ciekawa była, czy zauważył, że nie wypytuje go o fundację. Mogłaby się zdradzić, że wie o nim więcej, niż się przyznała. Postanowiła nie zaprzątać sobie teraz tym głowy, zwłaszcza że Ben tak chętnie zaczął opowiadać o swojej pasji.
- Tak. Przyznam szczerze, że to było moje marzenie, i w zeszłym roku nareszcie, po latach oczekiwania, udało mi się je zrealizować.
- Dlaczego wybrałeś właśnie Afrykę?
Temat wydał jej się frapujący.
- W Afryce działanie jednego człowieka może przynieść wiele dobra. Dla mnie to niesamowite uczucie móc pomagać ludziom, dzieciom, jednym z wadami wrodzonymi, innym okaleczonym w wyniku działań wojennych. Afryka stała mi się naprawdę bliska. Większość tamtejszych mieszkańców nie ma niczego, więc możliwość dania im czegoś, poprawienia jakości ich życia, traktuję jak przywilej. Afryka to zadziwiające miejsce. Byłaś tam kiedyś?
- Nie byłam nigdzie poza Australią...