Harlequin

Diana Palmer to jedna z bardziej znanych pisarek, pisujących dobre romanse, przy których można odpocząć, zrelaksować się i oderwać od świata realnego. Chętnie przenoszę się w świat marzeń, romansu i miłości. Wszystkie te cechy pomagają zapomnieć o tym co nas otacza… pozwala zapomnieć! Jej historie są ciekawe, lekko napisane, ale nie brakuje w nich nutki obawy czy też łez. Z przyjemnością przeczytałam „Ukryte uczucia”, które z pozoru wydają się być ckliwym romansem z przesadną ilością seksu, romansu i zdrad, nic bardziej mylnego. Diana Palmer stworzyła krótką powieść złożoną głównie z uczuć, szacunku, ale także niepewności, strachu i tajemnic.
„Ukryte uczucia” to opowieść o przyrodnim rodzeństwie, których nie łączy żadne pokrewieństwo. Przez wiele lat byli dorastali razem, zaprzyjaźnili się. Cały wolny czas starszy brat przeznaczył na opiekę kruchej siostry. Po tym jak Gracie stała się dorosła zrozumiała, że Jason, syn jej ojczyma jest dla niej nie tylko przyjacielem i opiekunem, ale też kocha go jak mężczyznę. Próbuje ukryć swe uczucia, jest pewna obaw po tym jak prześladują ją koszmary z dzieciństwa. Czy uda jej się ukryć miłość do brata? Czy wyleczy się z obsesyjnego strachu? Czy zrozumie , że miłość nie boli? Jak zareaguje Jason? Jason to młody milioner, dżentelmen w każdym calu. Po śmierci rodziców i macoch zajął się dwoma przyrodnimi siostrami. Po latach zrozumiał, ze kocha jedną z nich. Czy uda mu się ukryć to pożądanie i miłość? Czy ułoży sobie życie???
„Ukryte uczucia” to świetna powieść, w której można znaleźć wiele dobrego. Autorka ukazuje nam różne rodzaje miłości i szacunku do innych. Pokazuje zwyczajne życie, jak i to w sferach osób znanych i cenionych, pokazuje nam też jaka cienka granica jest między bogactwem, a snobizmem. Nie zapomina też o tym, by pokazać jak wygląda i czym cechuje się prawdziwa miłość, która przetrwa najgorsze trudności. Diana Palmer nie przesłodziła romansu, dla równowagi zamieściła świetny wątek z porwaniami, a także kilka tajemnic rodzinnych, które okazały się być trafnym dodatkiem. Autorka ma świetne pióro. Szukałam ciekawego wątku miłosnego, który połączony by był ze strachem, niepewnością czy tez tajemnicą, wszystko to znalazłam w „Ukrytych uczuciach”, które z czystym sercem polecam. Jest idealną książką na długi jesienny wieczór.

kasiek po przeczytaniu twojej recenzji sięgnęłam po te lekturę i jestem zadowolona z dokonanego wyboru.
Jest to pierwsza książka Diany Palmer, która miałam okazję czytać ale mam nadzieję nie ostatnia.

Rzeczywiście temat bardzo trudny, przedstawiony bardzo obrazowo i malowniczo. Do tej pory stoi mi przed oczami oczami obraz wychodzącej po stosunku, z sypialni, matki Gracie. Ta zakrwawiona koszula, pogryzione ciało przez człowieka, którego powinno się leczyć w zakładzie psychiatrycznym a nie pozwalać na normalne funkcjonowanie w społeczeństwie. Nigdy wcześniej nie zetknęłam się z tak dosłownym i wyrazistym przekazem tego typu okrucieństwa. Od razu nasuwa mi się pytanie jak bardzo trzeba być zaślepionym, a może zakochanym żeby pozwalać na takie traktowanie. Co leżało u podstaw biernej akceptacji krzywd??

Miłość głównych bohaterów, rodzeństwa - nierodzeństwa, obudziła we mnie mieszane uczucia. Zastanawiam się czy będąc tak związanym rodzinnie można pozwolić uczuciom rozkwitać. Cokolwiek jednak myślę o tym uczuciu cieszę się, że Jason i Gracie zostali małżeństwem i wkrótce powiększy im się rodzina. Ehh gdyby wszyscy tak łatwo zachodzili w ciążę jak bohaterowie książek...

Co do wątku porwania to bardzo mi się podobał. Dodał historii pieprzu i pikanterii. Szkoda tylko, że był taki krótki. O Generale Machado mogłabym czytać, czytać, czytać. Mógłby np. związać swoje losy z Panią Haucourt. Tych dwoje, dzięki swojemu życiowemu doświadczeniu, mogłoby się świetnie uzupełniać i wielu rzeczy się jeszcze nauczyć. Przywódca, która ma przy obie mądrą i dobra kobietę, to skarb dla obywateli.

Co do Kittie, narzeczonej Jasona to postać jak z bajki. Uważam, że nie ma takich kobiet. Zdarzają się ludzie zawistni, zazdrośni i złośliwi ale nie aż do tego stopnia. Nikt nie wprowadza się do cudzego domu i remontuje go od piwnicy po strych ( znaczy bez strychu, bo przecież rzecze Gracie pozostały nietknięte). W obecnych czasach obowiązuje zasada " Wolnoć Tomku w swoim domku" i wątpię , że w najbliższych latach miało się to zmienić.

Spodobał mi się natomiast fragment o matce i synu. Był on typowym przykładem jak należy wybaczać i kochać mimo wszystko. Informacja o tym, że ma się innych rodziców nie musi być końcem świata lecz może stać się początkiem czegoś nowego i pięknego. Wierzę, że dla Jasona i jego Mamy Pani Haucourt zaświeci słońce i będą każdego dnia odkrywali znaczenie tym pięknych słów : mamo , synku.

Jeśli wątki, o których piszę was nie przekonują to może argumentem za będą hasła : konie, farma..., bo w takiej scenerii osadzona jest ta historia. Gdy spoglądam na okładkę książki oddycham głęboko i marzę by na własne oczy oglądać takie wschody i zachody słońca.

Korzystając z chwili wolnego czasu, po raz drugi sięgnęłam po „Ukryte uczucia” Palmer. A skoro to zrobiłam postanowiłam podzielić się swymi wrażeniami z lektury. A jest czym bo w tej historii znajdziemy wszystko za co kochamy Palmer i jeszcze troszkę. Mamy i udręczoną do bólu bohaterkę, udręczoną zarówno w sensie fizycznym jak i psychicznym. Nie dość, że jako dziecko doznała urazu mózgu, którego konsekwencją są zaniki pamięci oraz zakłócenie funkcji motorycznych, to na dodatek na skutek wychowywania w patologicznej rodzinie, jej ojciec był despotą i sadystą, boi się mężczyzn i seksu. Idźmy dalej mamy tu również do czynienia z wybitnie nierozgarniętym głównym bohaterem. Ulubiony typ bohatera palmerowskiego: bogaty, starszy od bohaterki, doświadczony ale nie za bardzo, nie ufający kobietom i oczywiście po przejściach. Ta sama dwójka gwarantuje doskonałą zabawę, ale Palmer dbająca o swe czytelniczki wprowadza dodatkowe postacie: Kittie, piękną a tym samym podłą modelką, z którą przez czas jakiś główny bohater, Jason będzie związany, Generała Machado, dzielnego obrońcę ładu i porządku, byłego przywódcę, któregoś z państewek Ameryki Południowej, który by wrócić do władzy i uczynić życie swych krajan lepszym będzie porywał bogatych Amerykanów; prócz nich pojawią się nierozgarnięci stróże prawa, jeszcze bardziej pozbawieni szarych komórek bardzo źli przestępcy oraz sporo innych postaci.
Palmer nie ograniczyła się tu do samej historii miłosnej i apologizacji hodowli bydła rasy santa gertrudis, czym między innymi zajmuje się Jason, zafundowała nam tu również szantaż, tajemnice z przeszłości wiszące nad bohaterami oraz porwanie. Tradycyjnie 99% problemów bohaterów mogłaby wyjaśnić jedna szczera rozmowa lub przynajmniej chwila zastanowienia nad motywami postępowania, ale bez pomieszania z poplątaniem, ogólnie panującego chaosu, braku logiki i poszanowania dla czegoś co zowie się prawdopodobieństwem życiowym to nie byłaby ta sama książką. Tym samym nie gwarantowałby nam tych wszystkich chwil wzruszenia, pociągania nosem, smarkania i łez wylewania nad losem biednej Gracie. Chociaż przyznam się, że przy okazji „Ukrytych uczuć” nie wylałam ani jednej łzy. Choć czytając scenę, gdzie jest mowa o tym jak porwana Gracie uczy biedne dzieci Majów, bycia dumnymi z ich kultury, łzy prawie popłynęły.. Podobnie gdy pojawiał się chory, sterany życiem 12letni kot bohaterki, któremu groziła eksmisja z domu, bo na jego sierść byłą uczulona piękna a podła i na zwierzęcą niedolę nieczuła narzeczona Jasona. Scen gwarantujących wzruszenie jest tam mnóstwo. A najlepsze, że w tej książce każdy odnajdzie coś dla siebie. Nie ma znaczenia czy jest fanem komedii, dramatu, sensacji, czy nawet horroru. W tej książce podobnie jak w innych tworach tej pisarki znajdzie się wszystko lub prawie wszystko, bo tego zdrowego rozsądku to jednak brak :P

Przeczytałam i potwierdzam opinię, że to Palmer w najczystszej postaci.
Jest bohaterka niewinna jak lilija, która o seksie boi się na wet myśleć (chociaż ta ma dość dobre powody).
Jest i bohater, który uświadomiwszy sobie swoją wcześniej nieuświadomioną miłość do bohaterki latami potrafi żyć w celibacie.
No i oczywiście warto tu wspomnieć, że bohater i bohaterka znają się nieomal od kołyski, traktując się przez lata jak rodzeństwo.
Jest w końcu i okrutny ojciec, który swoje wydawać by się mogło niezmywalne piętno odciska na synu.
To wszystko jednak przedstawione jest z niezwykłą lekkością, ciepłem, sprawiając, że czytanie tej książki jest niesamowitą przyjemnością.
Świetnie zarysowane postaci, szczególnie Gracie, którą polubiłam od razu. Tak dobrze zostały przedstawione jej uczucia, motywacje, że ani przez moment nie odczułam żadnej nieścisłości w prowadzeniu tej bohaterki.
No i typowy dla Palmer bohater - przystojny milioner, trochę mroczny introwertyk, mający jednak wielkie serce i co najważniejsze - nie snob.
Akcje typu porwania, okupy, terroryści, agenci miliona różnych jednostek i wydziałów ciągle mnie trochę śmieszą, tutaj jednak nie było tego w nadmiarze.
Trochę zdziwiło mnie jedynie zachowanie Grazie, która praktycznie od pierwszych minut świetnie dogaduje się ze swoim porywaczem - wspaniałym i romantycznym El Generalem.

Podsumowując muszę stwierdzić, że po przeczytaniu tej książki mam niesamowitą ochotę sięgnąć po historię Gloryanne i Rodriga.

tu na marginesie znowu dodam, że przydały by się przy każdej tego typu pozycji wskazówki, do jakiej większej całości/serii dana książka należy.
Jeżeli któraś z Was, Czytelniczek, mogłaby mi w tej kwestii pomóc - to z góry dziękuję :)

Przeczytałam z prawdziwą przyjemnością. Książka nie należy może do tych najlepszych tej autorki, ale wzrusza, bawi i zapewnia chwilę wytchnienia. Osobiście nie przeszkadza mi brak logiki w postępowaniu głównych bohaterów, ponieważ obserwuję podobne zachowania na co dzień, a pamiętam, że i sama nie zawsze postępowałam racjonalnie będąc zakochaną. Trochę razi mnie jednak właśnie w tej powieści wyraźnie przejaskrawiony opis charakteru pięknej modelki usiłującej zdobyć Jasona dla jego milionów i postać romantycznego dyktatora, który jednocześnie bez skrupułów i wyrzutów sumienia strzela do ludzi sprzeniewierzającym się jego zasadom, nawet jeżeli to są bandyci. Poza tym czyta się szybko i myślę, że łatwo można polubić głównych bohaterów. Jest to na pewno książka, którą z czystym sumieniem można polecić miłośniczkom romansów.