Abby Collins po gorzkich doświadczeniach nie zamierza już nikogo więcej pokochać ani zakładać rodziny. W jej życiu pojawia się jednak bogaty ranczer Leo Storm. Spędzają razem namiętną noc, po której Abby zachodzi w ciążę. Leo proponuje jej małżeństwo i robi wszystko, żeby zgodziła się zostać jego żoną. Ona jednak nie może się oprzeć wrażeniu, że Leo coś przed nią ukrywa...

Libby Jost pragnie uratować rodzinny motel przed ruiną. Nie wie, że jej plany może pokrzyżować magnat hotelowy David Halstrom. Zamierza on kupić ten motel, sąsiadujący z jego nowym hotelem, i dzięki temu powiększyć swój teren. Zawiera znajomość z Libby, nie zdradza jednak ani swojego nazwiska, ani zamiarów. Nie przewidział, że pokocha tę kobietę, a jego kłamstwo może spowodować, że straci ją na zawsze...

Fragment książki:


Uległa pokusie tylko dlatego, że miała potężną chandrę. Czuła się samotna, a zraniona duma wciąż ją bolała. Pojechała wieczorem do miasteczka, i wkroczyła do baru, ubrana w obcisłą minispódniczkę z elastycznego denimu, krótki top w kolorze poziomek i szpilki w tym samym odcieniu. Planowała tylko, że wyszaleje się na parkiecie, w ramionach młodych, krzepkich kowbojów. To był, jej zdaniem, najlepszy sposób na wszelkie smutki.
Nie przewidziała, że spotka Leo Storma. Nie miała pojęcia, że ten biznesmen i ranczer, którego znała z widzenia, również wpadnie do baru na tańce. Nie spodziewała się, że okaże się tak interesującym kompanem do zabawy.
    Gdy parę godzin później siedziała w jego samochodzie, tłumaczyła sobie, że skoro naszła ją nieodparta ochota na jednorazową przygodę, Leo Storm był idealnym kandydatem – wyglądał jak młody bóg, zachowywał się niczym prawdziwy dżentelmen, a jako zarządca wielkiego rancza z pewnością był poważny i odpowiedzialny. Założyła, że nic jej przy nim nie grozi. No, może za wyjątkiem rozczarowania, jeśli okaże się równie nudny i przewidywalny jak krowy na wielkich pastwiskach należących do Złotych Ostróg.
    Spodziewała się, że zrobi to z nią raz, najpierw skrupulatnie sprawdziwszy, czy są odpowiednio zabezpieczeni. Potem zaś pan zarządca zapadnie w głęboki sen, by o świcie zerwać się i ruszyć do pracy. Jego prawdziwą pasją było przecież pomnażanie pieniędzy, tych należących do niego i do rodziny właścicieli Złotych Ostróg.
    Myliła się. Na całej linii.
    Leo Storm nie okazał się ani nudny, ani przewidywalny. Tamtej nocy oddała mu się bez reszty, ulegając wszechogarniającemu szaleństwu zmysłów. Kochali się bez opamiętania, do utraty tchu. A potem jeszcze raz i jeszcze... Oderwali się od siebie dopiero, gdy sypialnię rozjaśniły pierwsze promienie wschodzącego słońca. A kiedy on zapadł w drzemkę, ona po cichutku ubrała się i uciekła, dręczona wyrzutami sumienia. Miała nadzieję, że już nigdy nie spotka tego mężczyzny.
    Kilka tygodni później z przerażeniem odkryła, że ta jedna, szalona noc miała konsekwencje, które były o wiele poważniejsze niż ból ponaciąganych mięśni i wyjątkowo ciężki moralny kac.

    Abigail Collins oparła się o drewnianą ścianę stajni i gwałtownie zamrugała, usiłując powstrzymać łzy. Bezskutecznie. Odkąd przed tygodniem przekonała się, że jest w ciąży, płakała niemal bez przerwy. Tego dnia zdarzyło jej się to już dwa razy. Najpierw bladym świtem, kiedy z głową opartą o krawędź miski klozetowej walczyła z porannymi mdłościami, rozszlochała się jak dziecko. Potem, stojąc pod chłodnym prysznicem, dała upust frustracji, uderzając głową o wilgotne kafelki i zalewając się łzami.
    Jest w ciąży. Nosi dziecko Leo Storma.
    



Libby Jost stanęła przy oknie i uniosła kieliszek w geście toastu w kierunku widocznego po drugiej stronie autostrady z St. Louis dwudziestopiętrowego hotelu. W czerwonym chianti zamigotały jaskrawe światła prawie gotowego hotelu Markiz Halstrom.
- Pańskie zdrowie, panie Halstrom, o ile pan w ogóle istnieje. Witamy w sąsiedztwie.  
Wychyliła wino, czując, że pozwoliła sobie na zbyt wiele. Nie przepadała za alkoholem. Ostatni raz wypiła obowiązkowy kieliszek szampana w sylwestra, kilka miesięcy temu. Postanowiła zaczerpnąć haust chłodnego październikowego powietrza.
Wyszła przed budynek i z nostalgią popatrzyła na zniszczony neon nad drzwiami. Po tylu latach to doprawdy cud, że napis „wolne pokoje” dawał się jeszcze częściowo odczytać. Kiedyś napełniłoby ją to smutkiem, ale nie dzisiaj. Wiedziała, że wkrótce pojawi się nowy piękny neon, a motel Haven View znów zatętni życiem.  
Ponownie podziękowała w duchu anonimowemu Świętemu Mikołajowi, który przysłał jej czek na pięćdziesiąt tysięcy dolarów, zachwycony jej najnowszym albumem fotografii przedstawiających stare zapyziałe motele Środkowego Zachodu. Libby Jost od dekady pracowała jako reporterka gazety i zdobyła już wiele nagród, ale nigdy w postaci czeku na tak pokaźną sumę.
Rozpierała ją duma, że została doceniona, a poza tym mogła wreszcie pomóc cioci Elizabeth, która po śmierci rodziców Libby w wypadku samochodowym wychowała ją w tym zrujnowanym motelu, obdarzając miłością i troską.
Upewniwszy się, że czek nie jest jakimś niewczesnym żartem, wzięła roczny urlop w gazecie i zaczęła snuć plany przywrócenia starym budynkom dawnej świetności.
Duże nadzieje wiązała z powstaniem naprzeciwko hotelu Markiz Halstrom, który będzie odsyłał nadmiar klientów do odnowionego motelu.
Libby z determinacją zabrała się za realizację planów. Sporządziła prowizoryczny budżet i była gotowa do działania.
Wyszła na żwirowy podjazd i spostrzegła, że jedna z latarń nie świeci. Co za pech. Żarówki zewnętrzne szalenie podrożały, a wypalały się stanowczo zbyt często.
Pomyślała, czyby nie zostawić ciemnej latarni, ale zerknąwszy na oświetlony hotel naprzeciw postanowiła tego nie robić. Z westchnieniem udała się na poszukiwanie drabiny.

Po dziesięciu minutach uznała swój pomysł za chybiony. Już widziała nagłówki w gazetach: „Podchmielona kobieta ginie pod latarnią”.
Jakby tego jeszcze było mało, omiotły ją światła reflektorów i usłyszała zgrzyt żwiru na podjeździe. Czyżby spóźniony gość? Niemożliwe. Od miesiąca nikt nie zawitał do starego motelu.
Oślepiona, nie była w stanie niczego zobaczyć. Jej uszu dobiegł trzask drzwi samochodu. Serce podeszło jej do gardła, uniemożliwiając krzyk. Jęknęła i zachwiała się na drabinie.
Upuściła żarówkę i omal nie spadła na rozbite szkło, gdy wtem niski głos zawołał: „Trzymam panią”, a mocne ręce chwyciły ją w pasie.