Rudowłosa Daniella Bell odzyskała wolność po krótkotrwałym, nieudanym małżeństwie. Nie zwraca uwagi na mężczyzn, z wyjątkiem jednego, który nie darzy jej sympatią. To brat przyjaciółki, wenecki biznesmen, Niccolo D’Alessandro. Los chce, że po balu przebierańców, zamaskowani i anonimowi, spędzają razem noc...

Włoski milioner, Mario Marcolini, postanawia ożenić się z Sabriną,  opiekunką kilkumiesięcznej Molly. Molly jest bowiem córeczką przyjaciół, którzy zginęli w wypadku. Mario decyduje się na ślub wyłącznie dla dobra dziecka, ale zgodnie z tradycją rodzinną ofiarowuje Sabrinie naszyjnik z diamentów...

Fragment książki:

    – Powiedzcie mi tylko, moi drodzy, za kogo przebrał się Niccolo, żebym mogła uniknąć spotkania z nim – poprosiła Dani.
    – Jest…
    – Pomyśl o historii rodziny D’Alessandro, a od razu go rozpoznasz – przerwała mężowi Eleni. – Widzisz tych przystojniaków przy barze? – Wskazała brodą pięciu mężczyzn, którzy śmiali się i gawędzili, sącząc szampana. – Każdy z nich nosi nazwisko D’Alessandro. Poznałaś ich wszystkich na moim ślubie i jestem pewna, że nie oprze ci się żaden z nich, jeśli mnie dobrze rozumiesz.
    – Bardzo zabawne – burknęła Dani i posłała przyjaciółce ostrzegawcze spojrzenie.
Po chwili odeszła do innych gości, spacerujących po alejkach. Doskonale wiedziała, co Eleni ma na myśli. Minęło osiem miesięcy od ich rozmowy o testamencie dziadka, a Dani ani na jotę nie zbliżyła się do rozwiązania zaistniałego problemu.
    Musiała jednak przyznać, że mężczyźni w rodzinie D’Alessandro faktycznie prezentowali się doskonale, ciemnowłosi, bardzo wysocy i muskularni. W zasadzie każdy z nich mógł być Niccolem.
    Jeden był przebrany za arystokratę, drugi za księdza, trzeci za gondoliera. Czwarty wybrał ubiór dziewiętnastowiecznego żołnierza z Włoch, a piąty włożył strój z okresu regencji.
    Ciekawe, co takiego miała na myśli Eleni, mówiąc o historii rodziny D’Alessandro…
    – Szampana?
    Odwróciła się do pirata, który wpatrywał się w nią uważnie. Czyżby był to jeszcze jeden z licznych kuzynów Eleni? Mężczyzna miał włosy związane na karku czarną wstążką, a twarz ukrytą za maską tego samego koloru. Dani widziała tylko jego oczy, usta i brodę. Czarne, obcisłe spodnie wsunął do czarnych buciorów z cholewami, w talii przepasał się czarną szarfą, a spod długiego kaftana z czarnej skóry wystawała luźna, biała koszula.
    – Szampana? – powtórzył i podsunął jej jeden z dwóch kieliszków, które trzymał w dłoniach.
    Dani z wysiłkiem przełknęła ślinę, ani na sekundę nie odrywając wzroku od nieznajomego. Musiała przyznać, że wydawał się groźny, a to oznaczało, że z pewnością nosił nazwisko D’Alessandro!

    Jeszcze dziesięć minut temu Niccolo uważał, że wieczór jest wyjątkowo nudny.
    Niccolo nigdy nie przepadał za weneckimi maskaradami, a już z całą pewnością nie zamierzał dać się zwabić w krzaki żadnej kobiecie, choć tego wieczoru niejedna usiłowała na niego zapolować.
    Z uwagą wypatrywał Danielli Bell. Co prawda, wcześniej miał zamiar jej unikać, ale zmienił zdanie i postanowił się z nią podrażnić. W końcu o dziesiątej uznał, że albo w ogóle nie przyszła, albo przegapił ją gdzieś w tłumie. Czas dłużył mu się do tego stopnia, że Niccolo miał ochotę zabrać butelkę szampana i zaszyć się samotnie w oranżerii Eleni.
    Zmienił zdanie dopiero na widok kobiety w złotej sukni, z przypudrowanymi na biało włosami i złocistym wachlarzem w szczupłej dłoni.


Sabrina miała wrażenie, jakby zaledwie kilka tygodni upłynęło od ślubu jej najlepszej przyjaciółki. A dzisiaj był jej pogrzeb. Wszystkie pogrzeby są smutne, ale podwójny to już prawdziwa tragedia, pomyślała, gdy poważni żałobnicy wynosili z kościoła trumny z ciałami Laury i jej męża Rica.
   Sabrina napotkała spojrzenie najwyższego z mężczyzn niosących trumnę Rica, ale z mocno bijącym sercem szybko odwróciła wzrok. Te czarne jak węgiel oczy przekazywały jej znacznie więcej, niż wypadało w takich okolicznościach. Choć opuściła głowę, i tak czuła na sobie jego palące spojrzenie, a skórę na jej karku przeszywało tysiące igiełek podekscytowania i wyczekiwania na dotyk jego dłoni albo zmysłowych ust.
   Sabrina przytuliła mocniej trzymaną w ramionach Molly i dołączyła do pozostałych żałobników, stojących tłumnie przed kościołem. Pewną pociechę stanowił fakt, że czteromiesięczne dziecko nie będzie pamiętać tragicznego wypadku, który odebrał jej oboje rodziców. W przeciwieństwie do Sabriny, Molly nie zapamięta mdląco słodkiego zapachu lilii i widoku zasmuconych twarzy; nie będzie także pamiętać pogrzebu ani patrzeć z rozpaczą, jak jej matka jest opuszczana do ziemi, wiedząc, że została na świecie zupełnie sama.
   Procesja ruszyła na cmentarz, a po krótkim, niemniej jednak wzruszającym nabożeństwie najbliżsi udali się na poczęstunek do domu macochy Laury.
   Ingrid Knowles jako pogrążona w żałobie gospodyni była w swoim żywiole. Wymachiwała rzadko pustym kieliszkiem wina, gawędząc ze zgromadzonymi gośćmi. Jej makijaż pozostawał nienaganny, a całe mnóstwo lakieru utrzymywało na miejscu każde pasmo perfekcyjnie ułożonych jasnych włosów.
   Sabrina starała się nie zwracać na siebie uwagi i trzymała się na uboczu, nie chcąc, aby Molly przeszkadzały hałaśliwe rozmowy. Większość przyjaciół Laury i Rica odjechała krótko po nabożeństwie – z wyjątkiem Maria Marcoliniego. Od chwili, gdy znalazł się w tym domu, stał oparty o ścianę obok okna wykuszowego, z ponurą miną na niezwykle pięknej twarzy, i nie odzywał się, nie pił… jedynie przyglądał się.
   Sabrina starała się nie patrzeć na niego, ale co i rusz jej spojrzenie bezwiednie wędrowało ku przyjacielowi Rica, za każdym razem napotykając jego cyniczny wzrok.
   Szybko po raz kolejny odwróciła głowę i poczuła, jak oblewa ją fala gorąca, gdy sobie przypomniała, co się wydarzyło, kiedy ostatnim razem zostali sami.