Emily od lat marzyła o wycieczce do Włoch. Teraz, po wielu wyrzeczeniach, przyjeżdża do ukochanej Werony. W operze poznaje przystojnego Luca, który jest nią oczarowany. Postanawia spędzić z nim jedną upojną noc. Jest przekonana, że potem ich drogi się rozejdą…

Do Camerona przylgnęła opinia bezwzględnego biznesmena. Galeria sztuki, którą zamierza otworzyć, ma zmienić jego wizerunek. Gdy zaprasza pod swój dach chwilowo bezdomną artystkę, kieruje nim zwykła ludzka życzliwość. Nie spodziewa się, że ta decyzja przysporzy mu wiele radości, ale też bólu…

Fragment książki:

Wyciągnął do niej łyżeczkę z kremem.
- Pyszny – oceniła z entuzjazmem. – Repeta!
Gdy spełnił jej prośbę, Emily wyciągnęła się wygodnie, podłożyła poduszkę pod głowę i rozleniwiona przymknęła oczy.
- Tak długo zajmowałaś się siostrą. Najwyższy czas, żeby ktoś zajął się tobą – powiedział cicho.
Otworzyła oczy. Luca położył poduszkę tuż obok.
- Skąd pewność, że już kogoś nie mam? – prowokowała.
- Gdyby tak było, nie patrzyłabyś na mnie głodnym wzrokiem.
- Ejże! – uniosła się dumą. - Nie jestem aż tak niedoświadczona, jak ci się wydaje.
- Ty i te twoje doświadczenia... – Prychnął ironicznie. – Kto to był? Młody pętak, który nie wiedział, jak sprawić rozkosz kobiecie? Taki, co to by sobie nie poradził, nawet gdybyś mu wręczyła instrukcję obsługi.
Przymknęła oczy. Jak to się stało, że Luca przejrzał ją na wylot?
- Posłuchaj...
- Nie, to ty posłuchaj, Emily – powiedział z napięciem. - Mogę ci dać tylko wspomnienia. Coś, co się zdarzy, minie i zostanie w pamięci. - Uniosła powieki i w milczeniu spojrzała na niego, on zaś drążył dalej: - Kiedy zrobiłaś coś, na co miałaś ochotę? Coś dla siebie, a nie dla kogoś?
Prawda była taka, że nie pamiętała takiej sytuacji, z czego Luca doskonale zdawał sobie z tego sprawę.
- Więc tyle możesz mi dać. Piękny gest – podsumowała z przekąsem: - A ty oczywiście nic na tym nie skorzystasz...
- Odwrotnie, bo przede wszystkim ja na tym skorzystam. - Wzruszył ramionami. - Jestem egoistą, tobie też to proponuję. Mamy z sobą więcej wspólnego, niż ci się wydaje. Od dawna ciężko pracujemy, a teraz należy ci się nagroda.
- Ty jesteś tą nagrodą?
Pochylił się bliżej.
- Sama mi powiedz. - Objął dłoń Emily i oparł o swoją pierś. - Czujesz, jak szybko bije? – Dostrzegł w jej oczach pragnienie. – Ledwie ocieramy się o siebie przypadkiem, a ja chcę czegoś więcej. Czy z tobą dzieje się tak samo? - mówił cicho. – Pójść na całość, pozwolić, by serce waliło jak oszalałe... Może spróbujemy? - Uwolnił jej dłoń i delikatnie przejechał palcami po ramionach i szyi.
- Luca... - Pokręciła głową, ale nie potrafiła obojętnie reagować na jego dotyk. I ten jego uśmiech...
- Tylko jeden pocałunek - poprosił.
Nie musiał jej przekonywać. Rozchyliła usta, zamknęła oczy. Pocałunek, a potem... Tego właśnie pragnęła.
- Emily, pojedźmy do mojego hotelu. pragniesz tego, jak i ja – powiedział kuszącym szeptem.
- Daleko ten hotel?
W odpowiedzi wybuchnął śmiechem.
- Nie chcę czekać – nalegała. - Nie moglibyśmy tutaj...  zrobić coś więcej?
Pocałował ją w usta, w policzek, szyję, objął jej piersi, a ona odwzajemniała pieszczoty, jakby chciała na zawsze zapamiętać tę chwilę. Liczyło się tylko tu i teraz, liczyły się tylko rozbudzone zmysły. Spojrzała na błękitne niebo i soczystą zieleń. Czuła się jak w raju. Opadła na koc.
- Chciałbym zobaczyć cię nagą wśród tych drzew – szepnął - jednak Giardino jest miejscem publicznym i najpewniej wylądowalibyśmy w areszcie. Jeśli koniecznie chcesz zwiedzić siedzibę policji, to może później, a teraz znikajmy stąd jak najprędzej.

To była koszmarna noc.
Deszcz lał jak z cebra, ale to było Melbourne.
Drzwi do budynku, w którym znajdowało się jej mieszkanie były zamknięte tydzień przed wyznaczonym terminem. Mogła się założyć, że to sprawka Camerona Blacka. Najchętniej udusiłaby go gołymi rękami.
Samochód zepsuł się jej po drodze i musiała go zostawić na drugim końcu miasta. Zresztą i tak nie miała pieniędzy na naprawę, gdyż dowiedziała się właśnie, że nie jest już zatrudniona.
Tak więc podróżowała środkami komunikacji miejskiej z torbą pełną ubrań i pudłem z bezpańskim kotem, którego znalazła niedaleko publicznej toalety.
Wielka szkoda, że blok był zamknięty.
Nie miała ze sobą telefonu, bo w pośpiechu zostawiła go gdzieś w mieszkaniu.
Deszcz padał nieprzerwanie, schowani pod parasolami ludzie spieszyli do domów, a w powietrzu unosił się zapach azjatyckiego jedzenia na wynos. Wiele by teraz dała za porcję ryżu z warzywami.
Całe szczęście, że stała pod dachem. Wyjęła z torby kanapkę z tuńczykiem i zaczęła karmić nią kota przez dziurę, jaką zrobiła w bocznej ściance kartonowego pudła. Będzie musiała poszukać jakiegoś ustronnego miejsca, w którym zwierzak mógłby się wysiusiać.
- Wszystko będzie dobrze, Charlie – oznajmiła, biorąc do ust kawałek kanapki. – Nie poddamy się bez walki.

Cam zatrzymał się przy chodniku i popatrzył spod ogromnego czarnego parasola na skuloną na schodach postać. Didi. Jego szczególną uwagę przykuła jej szyja. Smukła, biała i bardzo, bardzo kusząca. Poczuł ogromną ochotę, żeby przejechać po niej palcem aż do zagłębienia na wysokości gardła...
- To tutaj?
Głos jednego z towarzyszących mu mężczyzn przywrócił go do rzeczywistości. Cam skinął głową.
- Mieszkanie numer sześć.
W tej samej chwili Didi go rozpoznała, a na jej ustach pojawił się drwiący uśmieszek.
- Proszę, proszę, kogóż my tu mamy? – wstała, otrzepując spodnie z okruszków. – Co tu się, do diabła, dzieje?
- Próbowałem się z tobą skontaktować przez ostatnie dwa tygodnie, panno O’Flanagan.
- Czyżby? Musiałam pilnie wyjechać.
- To wielka szkoda. Zostałem zmuszony do wezwania ekipy zajmującej się przeprowadzkami. Jeśli nie podasz mi nowego adresu, będę musiał przenieść twoje rzeczy do przechowalni.
- Do przechowalni? – Didi nie wierzyła własnym uszom. – Przecież mam jeszcze tydzień.
- Otóż nie. Wiedziałabyś o tym, gdybyś odpowiedziała na mój telefon.
- Nie dałam ci mojego numeru telefonu.
- Są na to różne sposoby.
- Nie wątpię. Zwłaszcza, dla kogoś takiego jak ty. Tak się składa, że nie mam ze sobą telefonu. Potrzebuję trochę czasu. Nie mam pracy i nie stać mnie na wynajęcie nowego mieszkania.
- Remont zaczyna się jutro rano.
- Jutro rano? Cudownie! – ułożyła usta w taki sposób, że poczuł ochotę, aby natychmiast je pocałować. Potrząsnął głową, jakby chciał odpędzić od siebie te zaskakujące myśli. Dlaczego w jej obecności czuł się tak, jakby to on ponosił winę za całą sytuację? W końcu był właścicielem tego budynku i mógł robić to, co uważa za słuszne.